M.H.E.MEIER & L.R.DE POSEY: Ο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ" στην Αρχαιότητα

Σελίδες:256, Τιμή: € 23,00

Ως "Ελληνικός Έρωτας" επικράτησε να ονομάζεται διεθνώς ο έρωτας των αρχαίων Ελλήνων για τα αγόρια.
Υπάρχει μεγάλη σύγχυση, τόσο στη διεθνή βιβλιογραφία, όσο και στο νου του μέσου ανθρώπου για το τι ακριβώς ήταν αυτή η ιδιότυπη και εκλεπτυσμένη ομοφυλοφιλία.

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αναφέρεται σε εκατοντάδες συγκεκριμένες ιστορίες τέτοιας μορφής έρωτα, καθώς επίσης και στους προσωπικούς έρωτες για αγόρια των μεγάλων ανδρών της αρχαιότητας, τεκμηριώνοντας παράλληλα και την παραμικρή λεπτομέριεα με αποσπάσματα από αρχαία κείμενα.
Βαθύς γνώστης του θέματος ο συγγραφέα το προσεγγίζει χωρίς αναστολές και προκαταλήψεις προυσιάζοντας ανάγλυφη μια πλευρά της ερωτικής ζωής των αρχαίων προγόνων μας, μέχρι σήμερα ταμπού.
Στη γαλλική έκδοση, από την οποία προέρχεται το βιβλίο αυτό, ο Ι.Ρ.De Posey προσέθεσε αυθεντικά κείμενα και πολλά συμπληρωματικά στοιχεία.

Οι συγγραφείς:
Ο γερμανός M.H.E Meier (1796-1855) αποτελεί μεγάλη προσωπικότητα στο χώρο των Κλασικών Γραμμάτων. Διατέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Halle και ειδικεύτηκε στα Νομικά ζητήματα της Αρχαίας Αθήνας κατά την Κλασική Εποχή. Επίσης έχει δημοσιεύσει μελέτες για την Αρχαία Ελλάδα και μονογραφίες για τους Δημοσθένη, Ανδονικίδη και Θεόφραστο. Κατά το διάστημα 1830-1855 ήταν εκδότης γνωστής και έγκυρης εφημερίδας της Γερμανίας.

Το όνομα Ι.Ρ.De Posey (1848-1935) αποτελεί φιλολογικό ψευδώνυμο του γνωστού εθνολόγου και θεατρολόγου Georges Herelle. Διατέλεσε καθηγητής της Φιλοσοφίας, μελετητής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, του βασκικού θεάτρου και των καρναβαλικών δρώμενων. Είναι ο μεταφραστής στα γαλλικά του ιταλού μεγάλου ποιητή Gabriele D' Annunzio.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ.. 2

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.. 2

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ.. 3

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 : Ο έρωτας των αγοριών, θεωρούμενος ως ιδιαίτερος θεσμός της Ελλάδας. 5

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 : Πηγές πληροφόρησης. 7

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 : Ο εραστής και ο ερωμένος. Διαφορά ηλικίας. Πως ο «μεγάλος» φλερτάρει τον «μικρό». 10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 : Ο ελληνικός έρωτας στους Αχαιούς. Ηρωικοί χρόνοι. Η διαστρέβλωση των πρωταρχικών μύθων υπό την επήρεια της ποίησης και των λόγων της αγάπης. Διάφορα μυθικά παραδείγματα ερωτικης έλξης για αγόρια 14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 : Ο ελληνικός έρωτας στους Δωριείς. Στην Κρήτη. Στη Σπάρτη. Σε άλλες πόλεις-κράτη. 22

1. Στην Κρήτη. 22

2. Στη Σπάρτη. 24

3. Στις άλλες δωρικές πόλεις. 25

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 : Ο ελληνικός έρωτας στους Αιολείς. Στην Ήλιδα. Στη Βοιωτία. Σε άλλες πόλεις-κράτη. 28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 : Ο ελληνικός έρωτας στους Ίωνες. Στα δυτικά παράλια της Ασίας. Στην Εύβοια. Στη Χαλκιδική και τις αποικίες. Στα νησιά. 32

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 : Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα. Νομοθεσία και δικονομία. 34

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9 : Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα (συνέχεια). Πολιτικοί, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, ρήτορες. 40

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα (συνέχεια). Πορνεία και ημι-πορνεία. Μειονεκτήματα και κατάπτωση του έρωτα των αγοριών. 47

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11 : Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα. Σωκράτης. 52

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12: Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα (συνέχεια). Πλάτων. 60

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 : Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα (συνέχεια). Αριστοτέλης. Οι Κυρηναϊκοί. Οι Κυνικοί. Οι Στωικοί. Οι Επικούρειοι. Πλωτίνος. Λουκιανός. 67

Αριστοτέλης. 67

Οι Κυρηναϊκοί 68

Οι Κυνικοί 69

Οι Στωικοί 70

Οι Επικούρειοι 72

Πλωτίνος. 72

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14: Εγκλήματα που προκάλεσε η ερωτικη ελξη για αγορια.. 75

1. Ο ευνουχισμός. 75

2. Οι πολιτικές δολοφονίες. 76

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15: Τα αίτια του ελληνικού έρωτα. Επίλογος.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Αριστοτέλης[1]

Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη φιλίας: 1. Κατ’ αρετήν. 2. Κατά το χρήσιμον. 3. Κατά το ηδύ. Ο Αριστοτέλης κατατάσσει τον έρωτα των αγοριών στην τρίτη κατηγορία. Κυρίως οι νεαροί άνδρες είναι αυτοί που ερωτεύονται, διότι λόγω της νεότητάς τους ακολουθούν την ευχαρίστηση με ξεχωριστό ζήλο[2]

Μάλιστα, στις ερωτικές τους σχέσεις, ο εραστής και ο ερωμένος δεν απολαμβάνουν τα ίδια πράγματα. Ο εραστής χαίρεται να βλέπει αυτόν που αγαπά· ο ερωμένος απολαμβάνει την θεραπεία, δηλαδή τις περιποιήσεις που δέχεται, καθώς και τις υπηρεσίες που του προσφέρει ο εραστής. Με λίγα λόγια, ο εραστής αναζητά στον ερωμένο την απόλαυση, ενώ ο ερωμένος αναζητά στον εραστή το ενδιαφέρον. Εξ’ ου και οι ερωτευμένοι συμβαίνει συχνά να διαπληκτίζονται. Ο εραστής, αγνοώντας ότι ο ερωμένος δεν έχει τους ίδιους λόγους με εκείνον για να δείξει τον ζήλο του, του απευθύνει κατηγορίες και αυτές οι κατηγορίες δίνουν το κίνητρο στον ερωμένο να παραπονεθεί για τον εραστή. «Μιλάει», λέει, «σαν κάποιον που δεν τρέφει έρωτα». Όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι λάθος να πιστεύουν ότι και οι δύο αγαπούν για τον ίδιο λόγο [3]

Ο έρωτας αυτός είναι απαραιτήτως κάτι που μεταβάλλεται, εφόσον ο χρόνος αλλάζει αυτά τα οποία μας προσφέρουν απόλαυση. Καθώς η ομορφιά του ερωμένου φεύγει, ο εραστής δεν νιώθει πλέον απόλαυση κοιτάζοντάς τον και σύντομα παύει να του προσφέρει περιποιήσεις.

Όσο για την ηθική κριτική που κάνει ο Αριστοτέλης για τον έρωτα των αγοριών, είμαστε καλά πληροφορημένοι μόνο για τα εξής:

Όσον αφορά τις προσωπικές σχέσεις των ερωτευμένων, του φαίνεται γελοίο ότι ο εραστής προσποιείται ότι αγαπιέται όπως αγαπά ο ίδιος. Για να δικαιολογηθεί αυτή η αξίωση, θα έπρεπε ο εραστής να αγαπιόταν με τον ίδιο τρόπο που αγαπιέται και ο ερωμένος· στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν ισχύει και μάλιστα συμβαίνει ο εραστής να μην αγαπιέται καθόλου. Κατά συνέπεια, αυτή η αξίωση είναι παράλογη και γελοία. Και του φαίνεται ακόμα το ίδιο φυσικό ο ερωμένος, ο οποίος συνάπτει τέτοιες σχέσεις μονάχα για λόγους ενδιαφέροντος, συχνά να διαψεύδεται στις προσδοκίες του.

Όσον αφορά την κοινωνική τάξη, ο Αριστοτέλης αποδοκιμάζει τις ερωτικές σχέσεις με αγόρια ως δημόσιο θεσμό και κατηγορεί τον Πλάτωνα ότι τις αναγνωρίζει στην Πολιτεία του[4]

[Αποδίδουν στον Αριστοτέλη δύο ή τρεις ερωμένους, (βλ. κεφ. 9 του παρόντος έργου)· φαίνεται όμως ότι ο Σταγειρίτης δεν επιδιδόταν και τόσο στον παθιασμένο έρωτα των αγοριών και αυτοί οι υποτιθέμενοι ερωμένοι ίσως να ήταν απλώς οι αγαπημένοι του μαθητές. Το σίγουρο είναι ότι καταδίκαζε τα αδικήματα της διεφθαρμένης παιδεραστίας. «Δεν ντρέπεσαι», έλεγε σε έναν άνδρα που φαινόταν υπερβολικά φιλάρεσκος, «να έχεις για τον εαυτό σου χειρότερη γνώμη απ’ αυτή που έχει η φύση; Αυτή σε έκανε άντρα κι εσύ αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει γυναίκα». Μάλιστα σε έναν άλλο πολύ όμορφο αλλά κακοήθη άνδρα που τον προσέβαλε, λέγοντάς του: «Θα μου κακοφαινόταν αν ήμουν τόσο μισητός στους συμπολίτες μου όσο εσύ», απάντησε: «Εμένα θα μου κακοφαινόταν αν τους ήμουν τόσο αγαπητός όσο εσύ[5]

Με την εταίρα Ερπυλλίδα διατηρούσε στενή σχέση για πολύ καιρό, μέχρι το θάνατό του, και εξασφάλισε με τη διαθήκη του το μέλλον αυτής της γυναίκας που του είχε χαρίσει έναν γιο, τον Νικόμαχο, στον οποίο αφιέρωσε τη μεγάλη του πραγματεία περί ηθικής.

Οι διάδοχοι του Αριστοτέλη ασχολήθηκαν πολύ με το ζήτημα του έρωτα και οι πιο φημισμένοι ανάμεσά τους, ο Θεόφραστος, ο Πόντιος Ηρακλείδης, ο Κλέαρχος, ο Ιερώνυμος ο Ρόδιος, έγραψαν σχετικά με τον έρωτα αξιόλογα έργα, τα οποία όμως έχουν χαθεί. Έχουμε λίγες πληροφορίες για τα ιδιαίτερα ήθη τους. Ένα από τα σπάνια ανέκδοτα που έχει συλλέξει ο Διογένης Λαέρτιος αφορά τον Θεόφραστο, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα ο οικοδιδάσκαλος και ο εραστής του Νικόμαχου, γιου του Αριστοτέλη[6]

[1]Μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Meier δεν αναφέρει σχεδόν τίποτα σχετικά με τις ιδέες του Αριστοτέλη για τον ελληνικό έρωτα. Ο Αριστοτέλης είχε μιλήσει γι’ αυτό το θέμα κατ’ επανάληψιν και, σε πολλά σημεία, είχε διατυπώσει πρώτος τις θεωρίες της σύγχρονης επιστήμης. [2]Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, VIII, κεφ. 3, § 2; Ηθικά Ευδήμεια, VII, 3. [3]Ηθικά Ευδήμεια, VII, κεφ. 3, §§ 6, 7; VIII, κεφ. 10. [4]Πολιτικά, ΙΙ, κεφ. 1, § 15. *Ο Meier δεν είπε ούτε λέξη για την αξιοσημείωτη θεωρία της αντιστροφής των φύλων που σκιαγράφησε ο Αριστοτέλης. Επ’ αυτού, βλ. Παράρτημα V. [5]Αποσπάσματα (Fragments), εκδ. Didot, σελ. 344, αρ. 33, 34. [6]Διογένης Λαέρτιος, V, κεφ. 2, § 39.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ & ΚΩΝΝΟΣ ΠΑΓΚΑΛΗΣ: Η trendy Nεοελληνική Ιστορία

Σελίδες:144, Τιμή: € 14,00

Τελευταία, παρατηρείται μεγάλος συνωστισμός έξω από τις πόρτες των υπουργείων διαφόρων εμπόρων κάθε είδους.
Της θρησκείας, του πολιτισμού, της ιστορίας.
Κυρίως όμως της Αλήθειας και της Ηθικής.
Η καταγεγραμμένη ιστορία δεν φτιασιδώνεται με άνωθεν εντολές από τις διάφορες μακιγιέζ.

Δεν είναι η πόρνη που ο καθένας μπορεί να την διακοσμεί με διάφορα επίθετα ή μπιχλιμπίδια του γούστου του.

Σε όλο τον κόσμο

οι πολιτικοί ασκούν την πολιτική,

οι ιερωμένοι ασκούν το λειτούργημα της ιεροσύνης,

οι καθηγητές Γαλλικών διδάσκουν Γαλλικά,

οι ιστορικοί καταγράφουν την ιστορία.

Στην Ελλάδα

οι πολιτικοί ασκούνται στο κεφάλι του κασίδη,

οι ιερωμένοι ασκούν εμπόριο,

οι καθηγητές Γαλλικών ελέγχουν την ιστορία και

οι ιστορικοί την παραποιούν, την πλαστογραφούν ή την αποσιωπούν.

Μερικά από τα κεφάλαια του βιβλίου

(Ο, sorry!)

Mερικές από τις ιστορίες του Νεοελληνισμού στη νέα, την trendy τους, εκδοχή:

• Η εορταστική έξοδος των κατοίκων του Μεσολογγίου
• Το κρυφό σχολειό
• Φιλική επίσκεψη των Τούρκων στα Βαλκάνια
• Η εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
• Ο συνωστισμός της Σμύρνης
• Ο Γερμανικός Κοινωνικός Τουρισμός στην Ελλάδα
• Έλληνες και Εβραίοι οικονομικοί μετανάστες
• Το ατύχημα της Τήνου και το τάμα των Ιταλών
• Ξενάγηση των Γερμανών τουριστών στην Κρήτη.

(Μετά πολλών δέσμεων ερωτήσεων, προσαρτημάτων και σεβασμού στους νέους. Δώρο: Ο Ύμνος των αραχτών)

Ένας σκασμός λόγια για τους Συγγραφείς

Είμαστε δύο διάσημοι συγγραφείς. Από σεμνότητα και ταπεινότητα δεν το φωνάζουμε, δεν μας αρέσει να καυχιόμαστε, ενώ κάποιοι άλλοι μας πιάνουν το κωλαράκι με σεμνότητα και ταπεινότητα κ.λπ.

Το ότι δεν μας αναγνωρίζουν ούτε οι μανάδες μας, είναι πρόβλημα των μανάδων μας και όχι δικό μας, εμείς είμαστε σοβαροί συγγραφείς και κάνουμε προσπάθειες να ανατρέψουμε τα κακά κείμενα (κάτι σαν το αρχαίο ρητό του Γιάννη Αργύρη: Τα κακά κόποις κτώνται), κάνουμε και αντίσταση στην πράξη, γι’ αυτό μας λένε επαναστάτες.

Απόδειξη; Δεν φοράμε ποτέ γραβάτα, κι αν συμβεί καμιά φορά αυτό (όταν μας καλούν δηλαδή σε καμιά λαϊκή ή εκκλησιαστική δεξίωση στη Μ. Βρετανία, Χίλτον, Κόνα-Κάϊ, ΣΕΚ και άλλα λαϊκά μαγαζιά), πάντα είναι κόκκινη, ζωγραφισμένη μάλιστα με διάφορα παλαιολιθικά γεωργικά εργαλεία, π.χ. δρεπάνια, τσουγκράνες, κλαδευτήρια κ.ά.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι σοβαρό πόνημα που δεν έχει σκοπό να γλυκάνει το χειλάκι σας, μόνο και μόνο επειδή εμείς αποφασίσαμε δημοκρατικά να στρογγυλοποιούμε τις γωνίες, υπερτονίζοντας μάλιστα ότι όλες οι γωνίες είναι στρογγυλές.

Τώρα αν υπάρχουν δόλιοι και εντολοδόχοι ινστρούχτορες, κήρυκες του αντίθετου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γελοιοποιούνται, ουρλιάζοντας ότι οι γωνίες είναι… γωνιακές. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πράκτορες και τους αξίζει κάθε περιφρόνηση από εμάς τους σοβαρούς και νομοταγείς Έλληνες.

Είναι ποτέ δυνατόν ένα πρωί η κυρία που συνέγραψε το ανταγνωνιστικό του παρόντος, όσο κι επίμαχο βιβλίο της ιστορίας να σκέφτηκε: μιας και κουράστηκα να κολλάω γραμματόσημα και να καθαρίζω χόρτα σ’ αυτό το βαρετό δημοσιουπαλληλικό γραφείο, δεν κάθομαι να γράψω ένα καινούργιο βιβλίο για την ιστορία της έκτης δημοτικού, να τα κάνω μπάχαλο, έτσι για να αλλάξουμε λιγουλάκι το κλίμα;

Φίλες και φίλοι, ποιος δουλεύει ποιόν. Και επειδή είμαστε βέβαιοι ότι ακόμα και στο δούλεμα υπάρχει ιεραρχία με ονοματεπώνυμο, αυτήν θέλουμε να πληροφορηθούμε και, όπως λένε οι γενναίοι πολιτικοί μας άνδρες: ο λαός πρέπει να πληροφορηθεί, μας ενδιαφέρει να μάθουμε ποιος έδωσε την εντολή στην κυρία και όχι ποια και τι είναι η κυρία. Μα, θα μου πείτε, λίγο πολύ είναι γνωστά, δεν γνωρίζεις τον βίο και την πολιτεία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου;

Γιατί, άραγε, δεν παρουσιάστηκε στην κοινή γνώμη τον Ν. 2929 ΦΕΚ 142/29 Ιουνίου του 2001; Εκεί υπάρχει η απάντηση που ψάχνουμε όλοι μας. Στον Νόμο αυτόν, το πιο εξευτελιστικό για την αξιοπρέπειά μας, σαν κράτος, είναι το Άρθρο 3. Διαβάστε τι αναφέρει: τα μέρη θα προωθούν την ενεργό και φιλική συνεργασία και αμοιβαία υποστήριξη στους τομείς του πολιτισμού, της επιστήμης και της εκπαίδευσης στα πλαίσια της UNESCO, του Ο.Α.Σ.Ε., του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών και θα αποφεύγουν που ενδέχεται να είναι αντίθετες με τα συμφέροντα του άλλου Μέρους. Μπορείτε να φανταστείτε ποια είναι τα δύο μέρη; Η Ελλάδα και η Τουρκία! Γιατί μας το κρύβουν; Τι δουλειά έχει με τα σχολικά μας βιβλία η γνώμη της Ουνέσκο, του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης; Και ποιοι είναι οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί;

Όχι, δεν είναι αθώα τα βραχιόλια που αγωνίζονται με λύσσα να μας περάσουν ΟΛΟΙ τους, απ’ όποιον χώρο κι αν δηλώνουν ότι προέρχονται (τάχα αρχαιολάτρες και όποιοι -λάτρες) αυτά είναι τα δεσμά μας, ας τ’ αρνηθούμε επιτέλους.

Τώρα ίσως μου πείτε, λίγο είναι να έχουμε «πατριαρχέσσα» αντί για πατριάρχη;

Αντί για 12 απόστολους να έχουμε 12 θεούς;

Αντί μαύρα ράσα, να έχουμε άσπρα;

Εμείς, προοδευτικοί-κομμουνισμένοι άνθρωποι, δεν διστάζουμε να πάμε την βαλίτσα όπου θέλουμε.Τι εννοούμε; Με λίγες κουβέντες, προτείνουμε την κατάργηση των δασκάλων. Πρόταση επαναστατική. Τα παιδιά θα κοιμούνται και θα μαθαίνουν, αυτό δηλαδή που προτείνει και ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων. Άλλωστε το πείραμα αυτό έχει επιτύχει με τους φοιτητές των Πανεπιστημίων. Γιατί πώς εξηγείται να κάνουν μάθημα έξω από το Πανεπιστήμιο, στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους, με την συμπαράσταση και των καθηγητών τους μάλιστα, αντί μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας; Το επιτυχημένο αυτό πείραμα μπορούμε να το εφαρμόσουμε άφοβα – δοκιμασμένα πράγματα.

Μάλιστα θα έλεγα, για να μη είναι μονότονη κι αυτή η λύση, άλλοτε να πηγαίνουν στην παραλία του Αλίμου, άλλοτε της Βουλιαγμένης, και άλλοτε στο μοναστήρι της Καισαριανής ή και των αγίων Δούλων και γενικά στα βουνά και στα άγρια λαγκάδια.

Σύνθημά μας το παλιό επαναστατικό:

Να σηκωθούμε να βγούμε στους δρόμους

με ρόλεξ στα χέρια και γούνες στους ώμους.

Και ρεφρέν τσιρίζοντας:

Μία είναι η λύση, έπα-νάστα-σή.

Γρ. Τσικόπουλος - Κων. Πάγκαλης

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ: Αντικατοπτρισμοί, ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ …ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Σελίδες:376, Τιμή: € 20,00

Μπορεί μια βυζαντινή ιστορία να είναι σύγχρονη;

Ασφαλώς, αφού εύκολα μπορεί να αντικατοπτριστεί σε μια ανάλογη ιστορία της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας.

Διαχρονικός συνδετικός κρίκος η διαπλοκή! Που παρότι εξορκισμένη και καταδικασμένη από πολιτικούς και πολιτικές κάθε απόχρωσης και κάθε εποχής προχωρεί αγέρωχη παράλληλα με την ιστορία του ελληνισμού.

Το βιβλίο δεν είναι δοκίμιο. Είναι μυθιστόρημα. Διαβάζεται εύκολα, κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ζωηρό, είναι γραμμένο με κινηματογραφικό τρόπο και, κυρίως, στηρίζεται στο διάλογο.
Παρουσιάζει έναν κόσμο, που όλοι γνωρίζουμε, όλοι συζητούμε, αλλά και όλοι αγνοούμε.
• Διαπλοκή ναι, αλλά πώς γίνεται;
• Ποιες είναι οι διαδικασίες, οι ίντριγκες, οι διαπραγματεύσεις, οι σχέσεις επιχειρηματιών και πολιτικών;
• Πόσο το ανθρώπινο στοιχείο –έρωτας, σεξ- επηρεάζει ή εξουσιάζει ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται;
• Πώς εμπλέκεται το περιβάλλον του εκάστοτε Πρωθυπουργού ή πώς μπορεί να ασκήσει επιρροή ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ενώ είναι ειλικρινής πολέμιος της διαπλοκής;

Ερωτήματα επίκαιρα, αλλά και διαχρονικά, διατυπωμένα ήδη από τη βυζαντινή εποχή.
Το βιβλίο δίνει απαντήσεις σε ένα γλαφυρότατο κείμενο, που κάθε άλλο παρά προϊόν εργαστηρίου αποτελεί!

ΔΥΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
…Το πρώτο που έβαλε στο νου του, ήταν πως οι εποχές εκείνες και ετούτες που ζούσε έμοιαζαν τόσο πολύ και πως οι δολοπλοκίες και οι ίντριγκες για κέρδη και αξιώματα που γίνονταν τότε ήσαν ίδιες με εκείνες που γίνονται τώρα. Ο τρόπος και τα ρούχα ήσαν που άλλαζαν. Έτσι και έβαζε τους βυζαντινούς να φορέσουν σύγχρονα ρούχα και να κινηθούν σε σημερινούς χώρους, σε τίποτα δε θα διέφερε το τότε με το τώρα. Ένιωσε μια πίκρα να έρχεται και να στεριώνει στα χείλη του.
«Κρίμα» σκέφτηκε. «Η τεχνολογία προχωράει, οι μηχανές αλλάζουν, μόνο οι άνθρωποι μένουνε ίδιοι.»

Ξύπνησε ο στρατώνας των Εξκουβιτόρων, ξύπνησε και ο Μάρκος Τένεδος. Πριν βγει από τον κοιτώνα του να πάει στα Λουτρά, ξεχώρισε περασμένο κάτω από την πόρτα ένα σημείωμα. Τέσσερις λέξεις ήσαν όλες και όλες χαραγμένες επάνω του. «Φυλάξου. Θα σε σκοτώσουν». Το κοίταξε και το ξανακοίταξε ο Μάρκος, δεν έδειξε να ξαφνιάζεται από την απειλή. Στα χείλη του τρεμόπαιξε ένα χαμόγελο. «Έχω κάποιον φίλο εδώ μέσα» σκέφτηκε, «μακάρι να ήξερα ποιος είναι!»…

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Ο Απόστολος Αλλαμανής γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και σπούδασε, αρχικά στο Κολλέγιο Αθηνών, μετά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών και τέλος μεταπτυχιακό στο Οικονομικό πανεπιστήμιο.
Έλαβε μέρος σε συνέδρια τεχνοοικονομικών μοντέλων και ναυτιλιακών προβλέψεων. Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με τα κοινά.
Τιμήθηκε με το βραβείο EUROPE 500 για τον 21ο αιώνα.

Έγραψε πραγματείες ιστορικού και κοινωνικού περιεχομένου, διοίκησης επιχειρήσεων και διάνοιξης σηράγγων.

Το 2007 ο Απόστολος Αλλαμανής περνώντας στο συγγραφικό χώρο, γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί με τίτλο «Ο ήλιος ανέτειλε μεσάνυχτα».

ΠΑΝΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ, ΜAALESH, Το σιωπηλό κύλισμα του Νείλου και η κρυφή ζωή του Ντονάτο Γκαντίνι

Σελίδες: 368 Τιμή: €22.00

Το έκτο βιβλίο του γνωστού και τιμημένου με Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας συγγραφέα Πάνου Πρωτοπαπά.

Κοσμοπολίτικο ιστορικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Αλεξάνδρεια την εποχή του Μεσοπολέμου.

Βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και αποκαλύπτει άγνωστα μέχρι σήμερα ιστορικά περιστατικά.
Είναι μια ιστορία αγάπης, μίσους, και κατασκοπείας, με πρωταγωνιστές μια αλλοπρόσαλλη νεανική παρέα που μεγαλώνει μέσα στη χλιδή και την αλαζονεία της Αλεξανδρινής μεγαλοαστικής τάξης, λίγο πριν σημάνει η ώρα της αλήθειας: ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η διπλή ζωή του νεαρού Ντονάτο Γκαντίνι ο οποίος τις νύχτες πρωταγωνιστεί στα σαλόνια τής μυθικής εκείνη την εποχή Αλεξάνδρειας, αλλά μετά τα μεσάνυχτα ανατινάζει τα μπαρ των Άγγλων αποικιοκρατών μαζί με το έμψυχο περιεχόμενό τους.
Η Ελένη Τζανετή, πάμπλουτη κληρονόμος, ζει διχασμένη ανάμεσα στον Ντονάτο και τον Ουαλό καλύτερό του φίλο, αλλά και μελλοντικό θανάσιμο εχθρό του στην κατασκοπεία.
Ο Άλκης Ιωάννου, είναι ο γελωτοποιός της παρέας και ο αγαπημένος μαθητής τού Καβάφη.
Ο σοφός άρχοντας τής ερήμου μπάρμπα Σπύρος, σύμβουλος της νεανικής συντροφιάς, πρωταγωνιστής -άθελά του- της μάχης του Ελ Αλαμέιν, κρύβει ζηλόφθονα το μυστικό του χαμένου τάφου του Μεγαλέξανδρου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Η Ελένη Τζανετή έσφυζε από ζωή μέσα στο κατακόκκινο φόρεμά της. Έπαλλε και έλαμπε με ένα ανεξήγητο φως. Περιστοιχιζόταν όπως πάντα από πλήθος αγοριών που προσπαθούσαν να τής αποσπάσουν ένα βλέμμα, και κοριτσιών που ήλπιζαν να αντλήσουν κάτι από την γοητεία της ή, έστω, να δείξουν πως αποτελούν μέλος της αυλής της. Ήταν το αναμφισβήτητο επίκεντρο τής βραδιάς. Η ομορφιά δεν ήταν όμως αυτό που την ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια. Το μυστικό ήταν η μαγεία που σκορπούσε γύρω της. Προσηνής, αλλά και αγέρωχη, αυθόρμητη και ταυτόχρονα υπεροπτική, ήξερε να δημιουργεί φιλική ατμόσφαιρα, αλλά μέσα στα όρια που η ίδια έβαζε, ανάλογα με το ποιόν είχε πλάι της.
«Ήρθε ο boy friend σου», την πληροφόρησε με ολοφάνερο φθόνο η Ναταλί Βαλέρη κι έδειξε με το βλέμμα της τον Ντονάτο.
« Ποιος; Ο Γκαντίνι; Σιγά τον εραστή».
« Τι νόστιμος που είναι!».
« Υπάρχουν και νοστιμότεροι. Ακόμα και νοστιμότατοι, κυρία μου. Απόψε πάντως έχω πιο σπουδαία πράγματα να κάνω. Έλα εδώ Άλκη να σε συστήσω στη φίλη μου. Έλα ντε!». Ο Άλκης είχε κοκαλώσει μη μπορώντας να πιστέψει πως η Ελένη θα του χαλούσε το πάρτι αποκαλύπτοντας προφανώς την ταπεινή του ταυτότητα. Την ήξερε σαν πελάτισσα τού Αθηναίου και η συμπεριφορά της ήταν πάντα καταδεκτική, σχεδόν φιλική. Το ύφος της όμως απόψε τού φάνηκε αλλιώτικο. Σχεδόν αλαζονικό. Κι έπειτα, τι εννοούσε με εκείνο το: “...Έχω και πιο σπουδαία πράγματα να κάνω”; Είχε συναίσθηση τής εμφάνισής του και δεν παρίστανε τον γόη. Ήξερε πως, από κάθε πλευρά, δεν ήταν καθόλου σπουδαίος, και μάλιστα σε σύγκριση με τον Ντονάτο. Κάτι κακό προμήνυε αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον της. Μη μπορώντας όμως να κάνει αλλιώς, ο Άλκης σύρθηκε με αργά βήματα στο θρόνο της.
«Καλησπέρα Ελένη, δεν σε πρόσεξα μέσα σε τόσο κόσμο», είπε κι αμέσως ευχήθηκε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Τέτοια βλακεία που ξεστόμισε, τέτοια αναίδεια, δεν θα την άφηνε ασχολίαστη η Ελένη Τζανετή. Η κόρη του βασιλιά του αιγυπτιακού εμπορίου σήκωσε ψηλά το υπέροχο κεφάλι της, σημάδι πως ετοίμαζε σαν φίδι την επίθεση της, τον κοίταξε μέσα από τις μισόκλειστες, έξοχες βλεφαρίδες της, όπως ακριβώς θα κοιτούσε μία βασιλική κόμπρα έναν αρουραίο, και είπε ψιθυριστά και σχεδόν συλλαβιστά :
«Είπες πως δεν με πρόσεξες μικρέ Αλκιβιάδη; Μήπως φταίνε οι πάστες που κλέβεις και η ζάχαρη που προκαλεί μυωπία, ακριβώς όπως και η άλλη κακή συνήθεια των αγοριών που εσύ την ασκείς κατ’ επάγγελμα; Τη μαλακία εννοώ, αν δεν κατάλαβες. Ουφ, συγχύστηκα! Ας είναι. Ναταλί, να σου συστήσω τον Άλκη Ιωάννου, τον νοστιμότατο». Η Ναταλί έκανε μία γκριμάτσα αποστροφής.
«Νοστιμότατος; Καλέ αυτός γέρνει. Έχει και κάτι σαν καμπούρα στη ράχη: Άκου νοστιμότατος!».
«Η δουλειά του είναι να χαζεύει τις πάστες τού Αθηναίου. Θα το έπαθε από το πολύ σκύψιμο. Όσο για το νόστιμος, ανάμεσα στα γλυκά όλη μέρα, πώς να μην γίνει νοστιμότατος;». Η Ναταλί και οι μικρές δεσποινίδες τής αυλής γέλασαν με το αστείο, αλλά εκείνη δεν είχε τελειώσει.
«Πάντως, a toute sencerite, εμένα μού φαίνεται πιό αξιόλογος από τον Ντονάτο».
Ο Άλκης που στο μεταξύ είχε ξεθαρρέψει διαπιστώνοντας πως η οικοδέσποινα δεν είχε πρόθεση να τον πετάξει έξω, άρχισε να νιώθει καλύτερα. Τις ειρωνείες τις είχε από καιρό συνηθίσει. Αμέτρητες ήταν οι προσβολές που γνώρισε στην ζωή του …
«Έχεις άδικο, Ελένη», της απάντησε αμέσως για να προστατέψει τον φίλο του. «Σε βεβαιώνω πως ο Ντονάτο έχει εξελιχθεί σ’ ένα πολύ αξιόλογο άτομο. Δεν είναι πια το ανώριμο παιδί που ήξερες. Έχει γίνει πολύ intellectuel. Ίσως είναι λίγο ιδιόρρυθμος βέβαια. Και πότε δεν ήταν όμως; Και ναι, είναι γόης. Αλλά μήπως φταίει ο ίδιος για την γοητεία του;».
«Να τον χαίρεσαι. Κι εγώ κουμπάρα στις χαρές σας. Ας σοβαρευτούμε τώρα. Πώς θα γίνει να γνωριστούμε καλύτερα εμείς οι δύο, Άλκη; Έχω ακούσει πολλά για σένα και τα κρυφά σου χαρίσματα. Σε τελική ανάλυση, αυτά μετράνε σε έναν άνδρα, και όχι το περιτύλιγμα. Έτσι δεν είναι κορίτσια;». Η κοριτσοπαρέα έσκασε στα γέλια με το τολμηρό υπονοούμενο, αλλά ο Άλκης έγινε κατακόκκινος
«Από τον Τεουφίκ τον σουφράγκι θα έμαθες.. ό,τι προφανώς έμαθες. Έτσι δεν είναι;».
«Λες; Κι αυτός πώς το ξέρει άραγε; Μήπως έχετε κάποιου είδους....σχέσεις; Ξέρεις τι εννοώ. Με απογοητεύεις συνέχεια Άλκη Ιωάννου. Κι εγώ που είχα αποφασίσει να σού χαρίσω το κορμί μου απόψε.... Εκτός βέβαια αν δεν ταιριάζει στις προδιαγραφές σου, if you understand what I mean!….».
Ο Άλκης είχε πανικοβληθεί. Προσπερνώντας την υποτιθέμενη πρόταση της Ελένης, προσπάθησε να δικαιολογήσει τις ιδιαίτερες γνώσεις τού Τεουφίκ σχετικά με την ανατομία του.
«Ίσα - ίσα. Με τον Τεουφίκ πηγαίνουμε παρέα στα κομπακίρ της Σάμπα Μπανάτ».
«Έτσι εξηγείται λοιπόν. Τώρα ησύχασα. Γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να τύχει στη ζωή μιας κοπέλας. Πολλά ακούγονται τελευταία για τα γούστα των ανδρών…. Σαν πολύ δεν μιλάει όμως ο δανδής με τη μαμά σου Ναταλί μου; Δεν την μαζεύεις λίγο; Σε λίγο θα την πάρει στα πάνω διαμερίσματα. Μπορεί να το κάνουν και στο τραπέζι, μπροστά σε όλους … Αίσχος, γριά γυναίκα… ».
Ο Ντονάτο κοιτούσε κατάματα την Ελισάβετ Βαλέρη κι ένιωθε το αίμα να χτυπάει βίαια στις φλέβες του. Το πρόσωπο της είχε αρχίσει να σπάει λίγο. Μικρές, ανεπαίσθητες ρυτίδες χάραζαν το κατάλευκο δέρμα που διατηρούσε όμως ακόμα την απαλότητα του. Αλλά το σώμα της τον αναστάτωνε. Αν δεν είχε τόσο συγκεκριμένο στόχο η αποψινή του αποστολή, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν εκείνη τη νύχτα. Κατάλαβε έγκαιρα πως κατρακυλούσε χωρίς φρένα σε μια κατηφόρα που στο τέλος της τον περίμενε μόνο η αποτυχία. [...]

Ο συγγραφέας Πάνος Πρωτοπαπάς γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1947.
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολήθηκε με τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ.
Ποιήματα και πεζά του έχουν δημοσιευθεί στην Ανθολογία Αποστολίδη και στα περιοδικά Ευθύνη, Πόρφυρας, Πλανόδιον, Αλεξίσφαιρο, Δον Κιχώτης κ.α.
Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: «Ναυλαγορά», Ίκαρος 1983, (έπαινος στον διαγωνισμό Κρατικών βραβείων), «Παρατηρητής διαμερισμάτων», Καστανιώτης 1984, «Η Αθέατη πλευρά της σελήνης», Καστανιώτης 1989,1990, «Το χώμα κάτω απ' το βήμα», Πλανόδιον 2002, «Τζερόνιμο Γκρούβι. 40 χρόνια. Αντίο φίλε», Λιβάνης 2008

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΗΛ. ΠΕΤΡΟΥ, Ο Εθνικός Διχασμός στην Ομογένεια της Αμερικής και η Αρχιεπισκοπεία του Αθηναγόρα

Οι ιστορικές πληροφορίες του βιβλίου έρχονται για πρώτη φορά στο φως και είναι αποτέλεσμα έργου ζωής του συγγραφέα.

Ο Εθνικός Διχασμός, ο οποίος ταλαιπώρησε τους Έλληνες από το 1916, εξαιτίας της διαφωνίας του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄, σχετικά με τη στάση που έπρεπε να τηρήσει η Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφέρθηκε από την πρώτη στιγμή και στους έλληνες μετανάστες της Αμερικής.
Άσπονδο μίσος χώρισε κι αυτούς σε «βενιζελικούς» και «βασιλικούς» και τους παρέσυρε σε οδυνηρή περιπέτεια...

Είναι η περίοδος που οι έλληνες μετανάστες, απογοητευμένοι από το χάος και την αποσύνθεση, απαρνούνται τη γλώσσα, την ιστορία και τη θρησκεία τους και χάνουν την εθνική τους συνείδηση.
Η περίοδος για την οποία δήλωνε το 1925 ο τότε επίσκοπος Βοστώνης Ιωακείμ, ''Η φυλετική μας οντότητα αντιμετωπίζει τον άμεσο κίνδυνο της οριστικής διαλύσεως και του αφανισμού'' και που οι ΄Έλληνες της Αμερικής θεωρούνται από Αμερικανούς φιλέλληνες ως '' Οι χειρότεροι εχθροί της Ελλάδος'' ...

Η καταστροφική πορεία του Ελληνισμού της Αμερικής προς την οριστική διάλυση και τον αφανισμό θα ήταν σίγουρη αν το 1930 το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν εξέλεγε ως Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, τον Μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών Αθηναγόρα.

Υπό τη φωτισμένη προσωπικότητά του άρχισε μια νέα περίοδος για τον Ελληνισμό της Αμερικής, περίοδος ενότητας, αναδημιουργίας και προόδου.



Ο Θεμιστοκλής Πέτρου γεννήθηκε στο Φοινίκι της Θεσπρωτίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΠανεπΙστημίου Αθηνών Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες. Υπηρέτησε στο Δημόσιο και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Διευθυντή Α' Τάξεως.
Από νωρίς ασχολήθηκε με τη μελέτη και το γράψιμο.
Εξέδωσε τα βιβλία:
"Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ'', έμμετρο θεατρικό (1956),
''ΤΡΕΙΣ ΩΔΕΣ, στον άνθρωπο, στον έρωτα, στην πατρίδα'' (1968),
''ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Ε.Ο.Κ.'' (1964),
"ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ'', βραβευμένη βιογραφία, 1974.
Άλλα έργα του, όπως ''Αθηναγόρας Α' ", '' Τα δημοτικά μας τραγούδια", '' Η Ορθοδοξία στην Ευρώπη '' ,'' Το συναξάρι της φυλής'' (έμμετρη αφήγηση των ιστορικών γεγονότων του Ελληνισμού), παραμένουν ανέκδοτα .

ΕΡΜΟΛΑΟΣ ΠΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΟΣ, Περί μαθημάτων ιδιαιτέρων

Ευρισκόμενος στις εσχατιές της μακράς και ενδόξου σταδιοδρομίας μου ως ιδιαιτεράς απεφάσισα τη συγγραφή αυτηνής εδώ της πραγματείας, θέλοντας να αφήκω πίσω μου μια μαρτυρία αξιόπιστη γύρω από το κύκλωμα των ιδιαιτέρων μαθημάτων, το οποίο πολλούς ωφέλησε, με διαφορετικούς βεβαίως τρόπους έκαστον.
Πολύ καιρό με εβασάνιζεν η ιδέα να κληροδοτήσω στην ανθρωπότητα ως κτήμα ες αεί τις εμπειρίες μου και να παραβγώ με τον Θουκυδίδη. Πλην όμως πάντοτε με σταματούσαν διάφορες σκέψεις ζοφερές: και τι θα γίνει αν μαθευτεί ότι απ’ εμένα προέρχονται τα γραπτά ετούτα; Κι αν χάσω την με τόσον κόπον οικοδομηθείσα φήμη και πελατεία μου; Κι αν πάλι πέσω ως άγριος και αφελής ιθαγενής αφρικανός εις την παγίδα του λευκού κυνηγού μου, δηλαδή της εφορίας, η οποία θα με ανακρίνει σε τίποτες μπουντρούμια για να ξεράσω όλα όσα ξέρω σχετικά με συναδέλφους μου που ουδέποτε έκοψαν μιαν απόδειξη παροχής υπηρεσιών; Αν με σύρουν στα δικαστήρια ή με γκρεμίσουν από την Ακρόπολη σαν τον Δυσσέα Αντρούτσο;
Μιαν όμως ηλιόλουστη καθημερινή πρωία, καθώς έπινα τον καφέ μου εις κεντρική πλατεία επαρχιακής τινάς πόλεως, έλαβα την μεγίστη των αποφάσεων, να προχωρήσω δηλαδή αυθωρεί και παραχρήμα εις την συγγραφήν του παρόντος. Και ιδού ποια ήταν η αφορμή: ενώπιον μου και περί ώραν δεκάτην περίπου πρωινή, μαθήτρια τινά, διέσχιζε τον δρόμο. Εις τα χεράκια της τα ροδαλά, τα οποία η μοίρα είχε αναμφιβόλως προορίσει για ερωτικές περιπτύξεις και χειραντλήσεις ερωτικών χυμών, εκρατούσε ένα μικρόν πακέτο βιβλίων και τετραδίων σπιράλ: όδευε πασιφανώς προς συνάντηση καθηγητού τινός, ίσως μαθηματικού, ίσως και φιλολόγου. Ήτανε, ως το περπάτημα και το βλέμμα με άφηναν να υποθέσω, απόφοιτος, στα προχωρημένα δηλαδή δεκαεπτά της χρόνια. Εφορούσε ένα ελαφρό, σχεδόν διάφανο φουστανάκι ινδικό, από αυτά με τα μοβ λαχούρια και τα άνθη του λωτού. Τα σφύζοντα από ζωή μαστίδιά της, ωσάν αφρικανικά φρούτα μάνγκο προηγούνταν κατ’ ολίγον του αποδελοίπου σώματός της . Ακολουθούσαν χαρίεντα και παλλόμενα τα οπίσθιά της, οπίσθια εκπληκτικής επινοήσεως τουθεικών δυνάμεων, οπίσθια που, τελείως ανεξήγητα, μου ενεθύμιζαν το τούρκικο όνομα Μπιν-Μπιρ-Ντιρέκ, ήτοι ελληνιστί χίλιοι και ένας κίονες. Ίσως, όπως αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων, να προεχώρησα στον συνειρμό αυτόνα από την ασυνείδητη, μύχια επιθυμία μου να συνευρεθώ με την απόφοιτον ταύτη χιλίας και μίας νύκτας.
Εσκέφθην λοιπόν, ατενίζοντας το θαύμα εκείνον των δεκαεπτά ετών, το οποίον μάλλον κανένας Πραξιτέλης θα είχε σχεδιάσει, παρά μήτρα απλής νοικοκυρούλας και το οποίον ομοίαζεν με ζων σαρκώδες βιολοντσέλο: αχ κορίτσι μου γλυκό, πού πας τέτοιαν ώρα… Ποιο υπουργείο να σε τυραγνάει και τρέχεις ωσάν παλαβό να λύσεις ασκήσεις; Γιατί η ζωή σου επεφύλαξε τέτοια νίλα; Δεν θα ήταν ωραιότερο να μην υπήρχε εκπαίδευσις και να έτρεχες, ελευθέρα υποχρεώσεων πλέον, στον αγαπητικόν σου; Δεν θα ήταν προτιμότερο το στόμα σου με τα φιλήδονα χείλη να κάνει άλλα πράγματα, ακόμα και ακατονόμαστα, γιατί όχι, αντί να απαγγέλλει τύπους και ιστορικές συνθήκες; Τι σε ενδιαφέρουν εσένα, καλό μου κοριτσάκι οι νεκροί της μάχης του Μαντζικέρτ ή του Μυριοκεφάλου; Εσένα τα στρατεύματα σε ενδιαφέρουν μονάχα όταν αποτελούνται από ζωντανούς άνδρες, άνδρες πανέτοιμους να σε αγκαλιάσουν και σαν μέγας, πάνδημος αποχυμωτής να σου ρουφήξουν το παφλάζον εντός του στήθους σου ή και της γαστρός σου νέκταρ.
Αυτό ήτανε! Ελύγισα με τη σκέψη αυτή του κεφαλιού μου. Είπον εις εαυτόν: αγαπητέ μου, αρκετά υπήρξες συνένοχος εις το σύστημα της γνώσεως. Πρέπει, για να εξιλεωθείς απέναντι της μαθήτριας εκείνης και των ωραίων της φιλενάδων, να λύσεις την σιωπή σου. Να καταθέσεις όσα ηξεύρεις για τα ιδιαίτερα μαθήματα και έπειτα ο καθείς ας αναλάβει τις ευθύνες του. Έχεις χρέος, συνέχισε η φωνή της συνειδήσεως μου να υπαγορεύει, να διαφωτίσεις την ελληνική κοινωνία, έχεις χρέος να εξομολογηθείς ώστε και οι δικές σου αμαρτίες να συγχωρεθούν, έχεις χρέος να τα ειπείς όλα, δίχως να αποκρύψεις σκάνδαλα οικονομικά και ερωτικά, δίχως αναστολές και φιλολογίες. Εάν μάλιστα καταφέρεις και βοηθήσεις έστω και μίαν μαθήτρια, έστω και έναν μόνο μαθητή, έναν και μόνο έστω γονέα να συνέλθει, τότες θα έχεις επιτύχει. Μη φοβού! Προχώρει !
Εννοείται πως το φευγαλέο πέρασμα της μαθητρίας δεν ήταν παρά η θρυαλλίς. Τα εκρηκτικά υλικά ήσαν ήδη έτοιμα, καθώς είχα, λόγω γήρατος, αποχωρήσει πλέον από την ενεργό δράση. Συνάμα επί δεκαετίες συσσώρευα οργήν μεγάλην εναντίον του εσμού εκείνου των τσαρλατάνων που καμώνονται τους σπουδαίους και ξεζουμίζουν τον κοσμάκη που ζει με την ελπίδα να χώσει τα παιδιά του σε κανένα πανεπιστήμιο. Οργή και μένος είχα και για πολλούς γονείς -εξομολογούμαι πως δεν υποφέρω τους ηλιθίους- και για το σύστημα και για τον εαυτό μου και για πολλά. Επιπλέον εσκέφθην: με τόσες ώρες ιδιαιτέρων μαθημάτων στην πλάτη και με τόσην δύναμην γραφίδος, γιατί να παραχωρήσω σε άλλονα το δικαίωμα να γράψει για το φλέγον ζήτημα της εκπαιδεύσεως. Κάθε άλλος θα τα έγραφε μισά κι ανέσωστα.
Ληφθείσα η απόφασίς μου δεν ήργησε να υλοποιηθεί. Μάλιστα, θεωρώντας ότι άμα έγραφα απνευστί και μονοκοπανιά θα είχα καλύτερα αποτελέσματα, απέφυγα οιανδήποτε υφολογική επεξεργασία του κειμένου μου. Όσες προτάσεις μου έβγαιναν εις την δημοτική και όσες μου κατέβαιναν στην καθαρεύουσα, τις άφηνα δίχως να τες διορθώνω. Μονάχα αφαίρεσα κάποιες λέξεις που εννοούσα ότι δύσκολα θα τις καταλάβαινε ο πολύς ο κόσμος και τις αντικατέστησα με δημοτικότερες, καθώς χτένιζα ανέμελα το κείμενο με την τυπογράφο, κ. Σοφία Αργυροπούλου, ήτις τυγχάνει και ωραιοτάτη γυναίκα.
Εάν, αργότερα ή και πολύ αργότερα, κάποιος κριτικός θελήσει να ασχοληθεί με το έργον μου για να με θάψει, τον προϊδεάζω εξ αρχής: το έργο τούτο δεν είναι μυθιστόρημα, ουδέ λογοτεχνία. Είναι αντιθέτως η ζωή, ο άνθρωπος ο ίδιος, που έχει πολλές πτυχές, και ευμόρφους και ουχί, και ορθές και λανθασμένες. Άλλωστε, προσωπικώς, ως λάτρης του ψητού κρέατος, ουδέποτε ασχολήθηκα με τις λαδόκολλες πάνω στις οποίες το προσάγει ο ταβερνιάρης.

Πάντως με όλα αυτά που έγραψα, πρέπει να βοήθησα τον αναγνώστη καταλυτικά ώστε να μπορέσει να διαβάσει καλύτερα το κείμενο που ακολουθεί. Για την καλύτερη δυνατή ανάγνωση, προτείνω να πηδά ό,τι δεν του αρέσει και να προχωρά στο επόμενο. Συνιστώ βέβαια να ακολουθεί τη σειρά με την οποία παρουσιάζω τις απόψεις μου. Ήγουν, στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια, ας πούμε, γνωριμία με τους πρωταγωνιστάς του έργου, τους μαθητάς και τας μαμάς. Εις το δεύτερο δίδονται στοιχεία που εισάγουν τον αναγνώστη στο χώρο όπου γίνονται τα καθέκαστα, ενώ στο τρίτο αναπτύσσονται με παρρησία και αμεροληψία ορισμένα θέματα τεχνικά, που καλό είναι να διαβαστούν με καθαρό μυαλό. Γενικότερα, επειδή το βιβλίο που κρατάτε ανά χείρας μπορεί και να το δανείσετε σε άλλους ή να το μεταπωλήσετε στο γιουσουρούμ, καλό είναι να το διαβάζετε χωρίς να τρώτε τίποτα φαγιά και να κάνετε βούτες στη ντοματοσαλάτα, για να μη λιγδωθούν οι σελίδες. Επίσης δεν είναι και πολύ ωραίο να ξύνετε το κεφάλι ή άλλα μέρη του κορμιού σας διαβάζοντας, γιατί δεν είναι ορθό να ανοίγει ο άλλος το βιβλίο και να ανακαλύπτει μέσα τρίχες κατσαρές ή πιτυρίδες.

DANA SEMITECOLO, Είμαι ο Τάκης και είμαι ποδήλατο

Είμαι ο Τάκης και είμαι ποδήλατο. Μην απορείς, δεν είμαι ένα τυχαίο ποδήλατο. Είμαι το ποδήλατο του Νίκου. Γι’ αυτόν και για την παρέα του μιλάει αυτή η ιστορία που θα σου διηγηθώ και κάθε λέξη της, είναι αληθινή.

Το βρίσκεις παράλογο που μπορώ και σου γράφω; Δεν είναι! Απλά εσύ τα τελευταία χρόνια έχεις το πρόβλημα που ονομάζω «υπερβολική λογική» και ό,τι δεν εντάσσεται σε αυτήν, το θεωρείς «παραμύθια της Χαλιμάς».

Ξεπέρασε λοιπόν γρήγορα το όποιο σοκ και πάμε παρακάτω. Άλλωστε, κανείς γύρω σου δεν μπορεί να ξέρει πως αυτό που διαβάζεις είναι γραμμένο από ένα ποδήλατο. Αντιθέτως, εγώ ξέρω τα πάντα για το αφεντικό μου, τον Νίκο και τους φίλους του. Τον ακολουθούσα και τον ακολουθώ σχεδόν παντού και έχω ακούσει πολλά πράγματα. Όσα δεν ξέρω, μου τα έχουν πει τα άλλα ποδήλατα, των φίλων του, με το νι και με το σίγμα που λέτε κι εσείς.

Εκείνη τη περίοδο λοιπόν, πριν λίγα μόλις χρόνια, ήταν όλοι στη παρέα ενθουσιασμένοι με την νέα αγαπημένη τους συνήθεια που είχε έρθει να γεμίσει τις ώρες της βαρεμάρας τους: τα ταράτσα-πάρτι. Η ιδέα ενός τέτοιου πάρτι, είχε έρθει με απευθείας πτήση από το πουθενά, όταν ένα απογευματάκι απολάμβαναν τον καφέ τους και παραφιλοσοφούσαν, στο σπίτι του αφεντικού μου, στα Εξάρχεια. Εκεί που ακούγανε στο ραδιόφωνο ζωηρές μουσικές και χωρίς να το πολυκαταλάβουν, βρέθηκαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας αγκαλιά με το ραδιόφωνο, να χορεύουν ξέφρενα και να πίνουν μπίρες. Αυτά το πάρτι συνήθως, κρατούσαν ένα δίωρο κι έτσι ξαφνικά όπως άρχιζαν, έτσι κι απότομα σταμάταγαν και όλοι επέστρεφαν στις υποχρεώσεις τους.

Οι πιο σταθεροί θαμώνες στα ταράτσα-πάρτι, ήταν ο Νίκος, ο Γιάννης, η Άννα, η Σόνια, η Μαρία, ο Άλεξ, η Φωτεινή και ο Αντώνης όποτε ερχόταν από το νησί για να τους δει. Όλοι από το ίδιο νησί προερχόμενοι, κυνηγούσαν το μεγάλο τους όνειρο στις γειτονιές της Αθήνας. Ο καθένας με τον τρόπο του και με σταθερό μέσο το ποδήλατό του. Άλλοι στα Πανεπιστήμια, άλλοι στα ΙΕΚ, άλλοι σε ιδιωτικές σχολές. Όλοι όμως στο δρόμο για την απόκτηση "ενός χαρτιού", που έλεγαν κι οι γονείς τους, ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν στο μέλλον, μια δουλειά της προκοπής. Και πράγματι, στο μέλλον, βρέθηκε η "δουλειά της προκοπής" για τον καθένα, ανεξάρτητα από το πτυχίο, το δίπλωμα και το degree. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, διαφορετικό κεφάλαιο.

Οι θαμώνες των πάρτι δεν ξεπερνούσαν τους δέκα γιατί έτσι είχε αποφασίσει η παρέα ότι ήθελε να γίνει. Το νούμερο δέκα ήταν ένα ευέλικτο σχήμα για ταράτσα-πάρτι, όπως έλεγε ο Άλεξ. Οι περισσότεροι από δέκα, θα έκαναν υπερβολική φασαρία. Βέβαια υπήρξαν φορές που ο αριθμός μειωνόταν, όμως ποτέ δεν άφηναν να αυξηθεί. Ήταν ένας άγραφος κανόνας της παρέας και αυτός. Το ποιοι και πότε θα συμμετείχαν δεν το προγραμμάτιζαν ποτέ. Απλά γινόταν. Αν τύχαινε κι ερχόταν κανείς, ενώ ο αριθμός είχε συμπληρωθεί τον έδιωχναν διακριτικά ή έπαιρνε τη θέση κάποιου που ετοιμαζόταν να φύγει λόγω κάποιας υποχρέωσης.


Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781


DANA SEMITECOLO katrougiali.blogspot.com
Η Dana Semitecolo, γεννήθηκε πριν δύο χρόνια και κάτι μήνες στο μαιευτήριο του διαδικτύου, όπου ζει και εργάζεται όταν δραπετεύει από τις καθημερινές υποχρεώσεις του Έξω Κόσμου.
Της αρέσει να παραφιλοσοφεί με το κατρουγιάλι της στο katrougiali.blogspot.com , όση ώρα περιμένει να ψηθεί το παστίτσιο. Για να γράψει αυτή την ιστορία, χρειάστηκε να ψήσει 20 ταψιά.
Ακόμα, της αρέσει να μαζεύει μανουσάκια στους αγρούς του τόπου της καθώς και να κυλιέται στις καυτές αμμουδιές του, παρέα με τον γιο της.
Αυτό το πόνημα είναι το πρώτο της μεγάλο -από κάθε άποψη- που δημοσιεύεται και μάλλον το τελευταίο, αφού η οικολογική της συνείδηση δεν της επιτρέπει την σπατάλη χαρτιού. Ιστορίες του νησιού της, κυρίως, έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και σε διάφορους διαδικτυακούς τόπους.
Τα παράπονά σας, στη διεύθυνση: katrougiali@gmail.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ, Η μεγάλη απόφαση

¨Τον θυμάσαι τον Γιώργο, τον γιο της Ασπασίας, από την απέναντι πολυκατοικία; Για δυο χρόνια, είπε ότι θα πήγαινε στην Αθήνα, μόνο για όσο θα διαρκούσε η φοίτηση του σε εκείνο το ΙΕΚ και μετά θα επέστρεφε. Έξι χρόνια έχουν περάσει και ακόμα τον περιμένει η μάνα του, για να αναλάβει το ψιλικατζίδικο. Της έχει πέσει η μέση, της κακομοίρας της Ασπασίας, να κουβαλάει όλη τη μέρα, τα καφάσια με τις Amstel, για να γεμίζει τα ψυγεία και ο κανακάρης της, ακόμα να φανεί. Δεν την αλλάζει, λέει, με τίποτα την Αθήνα, τώρα, που την έζησε. Τη λάτρεψε, λέει, και δεν θέλει να γυρίσει στο νησί. Ακούς καμώματα ο Γιωργάκης; Και εσύ μου λες, πως θες να σπουδάσεις εκεί; Θέλεις δηλαδή, να πάθεις κι εσύ τα ίδια; Να σου ρίξουν τίποτα στο ποτό σου, κανένα βράδυ, και να μην μπορείς να φύγεις ποτέ από εκεί; Γιατί δηλαδή, κακή είναι η Πάτρα, που είναι και σχεδόν δίπλα μας; Μια ώρα με το καράβι, άλλη μια με το λεωφορείο και έφτασες. Θα πηγαίνεις την Κυριακή το βράδυ και το μεσημέρι της Παρασκευής θα μπαίνεις στο λεωφορείο και θα έρχεσαι να σε βλέπουμε λίγο και εμείς. Τι τη θες την πρωτεύουσα; Τόσα χρόνια, στην πρωτεύουσα του νησιού δεν μένουμε; Σου έλειψε ποτέ ο πρωτευουσιάνικος αέρας; Όχι πες μου, σου έλειψε;¨ Η διαπεραστική φωνή της κυρά Βασιλικής, αψηφώντας τα ωράρια κοινής ησυχίας και τα ευαίσθητα νεύρα της γειτονιάς, εκείνο το κυριακάτικο μεσημέρι, ακουγόταν πιο αγχωμένη από ποτέ. Ανεβασμένη πάνω στη ¨Σκάλα του Μιλάνο¨, έτσι είχε βαπτίσει ο άντρας της, τη σιδερένια σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα, έδινε για μια ακόμη φορά τη δική της παράσταση, έξω από το παράθυρο του Περικλή, αφού για κακή του τύχη, η συγκεκριμένη σκάλα περνούσε ακριβώς μπροστά από το δωμάτιό του. ¨Κάνεις πως δεν ακούς τώρα, έτσι; Ξέρεις πως έχω δίκιο και δεν απαντάς!¨ Κρατώντας στο ένα της χέρι, τα φρεσκοπλυμένα ρούχα που επρόκειτο να απλώσει σε λίγα λεπτά και στο άλλο τη σακούλα με τα μανταλάκια, συνέχιζε ακάθεκτη την υψηλόφωνη διάλεξή της, αν και κατά βάθος ήξερε, πως οι ωτασπίδες που συνήθιζε να φοράει ο Περικλής, όταν κοιμόταν, ήταν εξαιρετικά καλής ποιότητας και δεν υπήρχε περίπτωση, όσο δυνατά κι αν φώναζε, να βγει κερδισμένη, σ’ αυτή την άνιση μάχη με την τεχνολογία. ¨Πάω να απλώσω τα ρούχα και τα υπόλοιπα θα τα πούμε σε λίγο, στο τραπέζι. Σήκω και ντύσου να φάμε, μεσημέριασε και εσύ ακόμα κοιμάσαι, σε χειμερία νάρκη έχεις πέσει; Προπόνηση για την Αθήνα κάνεις;Η τελευταία φράση, αν και όλα έδειχναν πως θα έκλεινε την αυλαία, προσωρινά έστω, εντούτοις, προς μεγάλη ατυχία των γειτόνων, που είχαν ήδη βλαστημήσει όλους τους γνωστούς Αγίους, από τη στιγμή που η Βασιλική ξεκίνησε να ωρύεται, και είχαν τώρα περάσει στους λιγότερο δημοφιλείς, όπως ο Άγιος Ιωακείμ και η Αγία Χρυσή, εκτινάχθηκε από το στόμα της, προσέκρουσε στα νυσταγμένα βλέφαρα του Περικλή και προσγειώθηκε ανώμαλα στα αυτιά του άντρα της, του Παναγιώτη, που τη στιγμή εκείνη, έμπαινε στο σπίτι. ¨Πάλι το ζαλίζεις το παιδί; Γιατί δεν το αφήνεις να κάνει αυτό που επιθυμεί; Αφού θέλει να πάει στην Αθήνα, εσένα τι σε κόφτει; Για σπουδές θα πάει, δεν θα πάει να ψήνει κάστανα στην Ομόνοια. Πάλι του λες να πάει στην Πάτρα, για να σε έχει συνέχεια μέσα στα πόδια του; Ήμαρτον!¨ Ο Παναγιώτης, πριν προλάβει να βγάλει το μπουφάν του και να αφήσει στην κουζίνα, τις μπίρες που είχε πεταχτεί να αγοράσει από το ψιλικατζίδικο της Ασπασίας, έλαβε θέση μάχης στα δυο πρώτα σκαλοπάτια, αφενός για να υπερασπιστεί το γιο του, το ¨καμάρι του¨, όπως τον αποκαλούσε, μετά από εκείνο το βράδυ στο καφενείο, όπου τον ενημέρωσαν πως είδαν τον Περικλή, στην καφετέρια της πλατείας, μαζί με μια πανέμορφη, ξανθιά συμμαθήτριά του και, αφετέρου, για να υποστηρίξει για μια ακόμη φορά, το προφίλ του ανοικτόμυαλου, εκσυγχρονισμένου πατέρα, που με τόσο ζήλο καλλιεργούσε στη γειτονιά, από τότε που αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος, στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές, με το Προοδευτικό Κίνημα Αγίας Τριάδας.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ http://www.kaleidoskopio.org/
Ο Δημήτρης Μάργαρης, γεννήθηκε πριν από 29 χρόνια στη Ζάκυνθο, όπου σήμερα ζει και εργάζεται ως γραφίστας. Στα 29, αυτά, χρόνια, ασχολήθηκε με τη γραφιστική, τη φωτογραφία, το ραδιόφωνο, τη μουσική, τη ζωγραφική, το web design και το διαδικτυακό blog του ( www.kaleidoskopio.org ), στο οποίο, τα τελευταία 2 χρόνια, διοχετεύει τις απόψεις του, αγνοώντας το γεγονός πως ο μοναδικός αναγνώστης του, έφυγε τον περασμένο Νοέμβριο στο εξωτερικό και από τότε, η τύχη του αγνοείται.Το διήγημα ¨Η Μεγάλη Απόφαση¨ είναι το πρώτο του συγγραφικό πόνημα που καταλήγει τυπωμένο σε χαρτί, αφού ο εκτυπωτής που διατηρεί στο σπίτι του, έχει χαλάσει εδώ και αρκετό καιρό και τα ανταλλακτικά που θα του έστελνε η κατασκευάστρια εταιρεία, δεν έχουν φτάσει ακόμη.Τους τελευταίους μήνες, περνά τον ελεύθερο χρόνο του, ψάχνοντας για τη γάτα του, που ένα βράδυ χάθηκε μυστηριωδώς, αφήνοντας στο κατώφλι της εξώπορτας, ένα σημείωμα που ακόμη δεν έχει κατορθώσει να αποκρυπτογραφήσει, καθώς δεν γνωρίζει άλλες γλώσσες, πέραν της Ελληνικής και της Αγγλικής.Αν κάποιος έχει οποιαδήποτε πληροφορία περί του εξαφανισμένου ζώου, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του στο jimmargaris@gmail.com. Αμοιβή, δεν δίδεται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Το σπίτι και ο χρόνος

Η γειτονιά «καλλιτέχνιζε». Αρκετοί γνωστοί των Γραμμάτων και Τεχνών ζούσαν στα πέριξ. Συχνά ανεβαίνοντας την οδό Ροβέρτου Γκάλι λίγο πριν την ανοιχτωσιά του «Διόνυσου», γωνία με την οδό Ουέμπστερ, στο ισόγειο έμενε ο Μποστ. Εάν το παράθυρο του γραφείου του, που έβλεπε την Ροβέρτου Γκάλι ήταν ανοικτό, σταματούσα προς στιγμή να κοιτάξω κλεφτά μέσα γιατί είχε πολλά έργα του αναρτημένα στον απέναντι του παραθύρου τοίχο. Θυμάμαι το ανάπτυγμα, σε κατά το μήκος τομή, ενός πλοίου μέσα στο οποίο μάλλον περίεργα πράγματα γινόντουσαν, αλλά η απόσταση και το μέγεθος δεν μου τα μαρτυρούσε. Από την κουνιάδα του, με την οποία έτυχε να παίρνουμε μαθήματα αγγλικών από την ίδια δασκάλα, έμαθα ότι ήταν η «Χριστίνα» του Ωνάση. Του το είπα όταν τον γνώρισα στην Θεσσαλονίκη το ’75, σε προεκλογική παρουσία του ΚΚΕ με το οποίο κατέβαινε υποψήφιος. Μαζί του ήταν και ο συνυποψήφιος του, ο εκλιπών πλέον, καθηγητής του Α.Π.Θ. Παύλος Πετρίδης.
Στην οδό Ουέμπστερ κατοικούσε και ο Σπύρος Βασιλείου. Το σπίτι ήταν όψιμου νεοκλασικισμού, στο οποίο είχαν κάνει προσθήκη δύο ορόφων, όπου βρισκόταν το διαμέρισμα και το ατελιέ. Λόγω της γνωριμίας μου με τις δύο θυγατέρες του, επισκεπτόμουν το σπίτι όπου και με εντυπωσίαζε ο μεγάλος πίνακας αναπαράστασης της θέας που είχε από την πίσω πλευρά, προς την Ανατολή.
Η εικόνα ξεκινούσε από τα Προπύλαια της Ακρόπολης και έφτανε στην νότια κορυφογραμμή του Υμηττού. Σχεδόν στη μέση στο κάτω μέρος, έβλεπα το σπίτι του αγαπημένου φίλου Γιώργου Π. Η αυλή του οποίου είχε μεσοτοιχία με το σπίτι των Βασιλείου και ήταν και ο λόγος γνωριμίας μας με τα κορίτσια. Όχι πολύ μακριά από τον Σπύρο Βασιλείου, μένει ακόμη ο Μίκης Θεοδωράκης.
Στη συμβολή των οδών Μισαραλιώτου και Βεΐκου ήταν μέχρι τα μέσα του ’60 και η διώροφη κατοικία της οικογένειας του ζωγράφου Αλ. Αλεξανδράκη. Από τα ωραιότερα εκλεκτιστικά κτίρια της παλιάς Αθήνας με μεγάλο κήπο και με κάποια, απ’ ό,τι θυμάμαι, «ντροπαλά» στοιχεία Αρ Νουβώ.
Δίπλα στο σπίτι μας, από δεξιά, σε μία διώροφη οικοδομή έμενε το ζεύγος Φραντζεσκάκη του «Ζυγού». Όταν το σπίτι έγινε πολυκατοικία (η πρώτη της γειτονιάς), έφυγαν. Δεν έτυχε να ξανασυναντηθούμε.
Τους κτυπούσα το κουδούνι, παιδί τότε για μία καλημέρα, με την ελπίδα όμως να μπω για λίγο στο διαμέρισμα, όπου θαύμαζα στους τοίχους ωραία έργα ζωγραφικής και χαρακτικά. Μου προκαλούσαν γοητεία οι πρωτότυπες μήτρες για ακουαφόρτε και ξυλογραφία, που αναρτούσαν μαζί με άλλα έργα. Αρκετά χρόνια μετά, ένας αμερικανός φίλος χαράκτης με έβαλε στα μυστήρια αυτής της τέχνης, κάνοντας μαζί του τα πρώτα βήματα στην χάραξη του χαλκού και του τσίγκου.

Οι παλαιότεροι καλλιτέχνες εγκατεστημένοι στην περιοχή ήσαν, ο γλύπτης Γεωργαντής και ο Παρθένης. Ο πρώτος είχε το εργαστήρι του στην αρχή, σχεδόν, της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ο δεύτερος στο τέρμα της οδού, εκεί που σήμερα βρίσκεται ένα παρκάκι. Το πρώτο υπάρχει ακόμη., Αυτό του Παρθένη υπέκυψε στην περί κατεδαφίσεων πολιτική βούληση του Καραμανλή του Α΄, έτσι ώστε να μην μολύνει την θέα προς την Ακρόπολη από το εστιατόριο- bar- καφετέρια ο «Διόνυσος». Στην ίδια οικογενειακή γραμμή επιμένει και ο Καραμανλής ο Β΄ με την απόφαση κατεδάφισης των δύο ωραίων κτιρίων της Δ. Αρεοπαγίτου για να προσφερθεί θέα προς την Ακρόπολη, χωρίς παρεμβολές, στους θαμώνες του bar- καφετέρια του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως. Η πρόσφατη αντιπαλότητα σχετικά με την κατεδάφιση, ή διατήρηση των δύο αυτών κτιρίων, μου αναζωπύρωσε το παλαιό συναίσθημα θλίψης και ματαίωσης που με κυριεύει όταν επιστρέφω στην Αθήνα, βλέποντας την επιταχυνόμενη αλλοίωση του αποτυπωμένου στα κτίριά της χρόνου, που παρασέρνει η κατεδάφιση όλων ό,τι αποτελούσε για μένα το ελάχιστο των εναπομεινάντων αναφορών μιας πόλης που απεμπόλησε το παρελθόν της. Γιατί το παρελθόν γίνεται σαν χημική ουσία, απλωμένη σε τοίχους και λιθόστρωτα, στα περίτεχνα κάγκελα, ή σε ξυλόγλυπτες θύρες, ουσία φωτογραφικού φιλμ που αποτυπώνει την αφή ανθρώπων και γεγονότων. Και είναι τραγικό να ψάχνω την Αθήνα που χάθηκε, ανατρέχοντας σε βιβλία που αναφέρονται στης πόλης τα συμβάντα, όπως οι φωτογραφίες του DMITRI KESSEL του Δεκέμβρη 1944. Κάποιοι αποφάσισαν να σβήσουνε τις ενοχές τους ξηλώνοντας το σκηνικό της τραγωδίας.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781



ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ satanasso-tefteria.blogspot.com
Γεννήθηκα στην Αθήνα.
Εγκαταστάθηκα στην Θεσσαλονίκη θέλοντας να συμβάλλω στην αποκέντρωση.
Στη συνέχεια είδα πολλούς φίλους Θεσσαλονικείς να μετακομίζουν στην Αθήνα.
Αποτέλεσμα της σώψυχης ανάγκης μου για απολογισμό του παρελθόντος είναι και το πόνημα που κρατάτε στα χέρια σας.
Ασχολήθηκα επιτυχώς με την Αρχιτεκτονική με πενιχρό οικονομικό όφελος και με την φωτογραφία χωρίς κανένα οικονομικό όφελος.
Έμεινα με την ικανοποίηση ότι τα έργα μου έτυχαν αρκετής εκτίμησης για να δημοσιευτούν, σε αρχιτεκτονικές εκδόσεις τα μεν και σε εκθέσεις και δημοσιεύσεις τα δε.
Για περαιτέρω διευκρινίσεις για το ποιόν μου ως επιστήμων και άνθρωπος, μπορείτε να με ψάξετε στο blog που συντηρώ στο διαδίκτυο σαν satanasso-tefteria.blogspot.com
Eάν μάλιστα η εικόνα μου, που συνοδεύει αυτό το βιογραφικό σημειωματάκι σας γοήτευσε, δέχομαι στίχους και ελεγείες στο satanasso@gmail.com