M.H.E.MEIER & L.R.DE POSEY: Ο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ" στην Αρχαιότητα

Σελίδες:256, Τιμή: € 23,00

Ως "Ελληνικός Έρωτας" επικράτησε να ονομάζεται διεθνώς ο έρωτας των αρχαίων Ελλήνων για τα αγόρια.
Υπάρχει μεγάλη σύγχυση, τόσο στη διεθνή βιβλιογραφία, όσο και στο νου του μέσου ανθρώπου για το τι ακριβώς ήταν αυτή η ιδιότυπη και εκλεπτυσμένη ομοφυλοφιλία.

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αναφέρεται σε εκατοντάδες συγκεκριμένες ιστορίες τέτοιας μορφής έρωτα, καθώς επίσης και στους προσωπικούς έρωτες για αγόρια των μεγάλων ανδρών της αρχαιότητας, τεκμηριώνοντας παράλληλα και την παραμικρή λεπτομέριεα με αποσπάσματα από αρχαία κείμενα.
Βαθύς γνώστης του θέματος ο συγγραφέα το προσεγγίζει χωρίς αναστολές και προκαταλήψεις προυσιάζοντας ανάγλυφη μια πλευρά της ερωτικής ζωής των αρχαίων προγόνων μας, μέχρι σήμερα ταμπού.
Στη γαλλική έκδοση, από την οποία προέρχεται το βιβλίο αυτό, ο Ι.Ρ.De Posey προσέθεσε αυθεντικά κείμενα και πολλά συμπληρωματικά στοιχεία.

Οι συγγραφείς:
Ο γερμανός M.H.E Meier (1796-1855) αποτελεί μεγάλη προσωπικότητα στο χώρο των Κλασικών Γραμμάτων. Διατέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Halle και ειδικεύτηκε στα Νομικά ζητήματα της Αρχαίας Αθήνας κατά την Κλασική Εποχή.
Επίσης έχει δημοσιεύσει μελέτες για την Αρχαία Ελλάδα και μονογραφίες για τους Δημοσθένη, Ανδονικίδη και Θεόφραστο.
Κατά το διάστημα 1830-1855 ήταν εκδότης γνωστής και έγκυρης εφημερίδας της Γερμανίας.

Το όνομα Ι.Ρ.De Posey (1848-1935) αποτελεί φιλολογικό ψευδώνυμο του γνωστού εθνολόγου και θεατρολόγου Georges Herelle.
Διατέλεσε καθηγητής της Φιλοσοφίας, μελετητής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, του βασκικού θεάτρου και των καρναβαλικών δρώμενων. Είναι ο μεταφραστής στα γαλλικά του ιταλού μεγάλου ποιητή Gabriele D' Annunzio.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ.. 2

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.. 2

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ.. 3

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 : Ο έρωτας των αγοριών, θεωρούμενος ως ιδιαίτερος θεσμός της Ελλάδας. 5

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 : Πηγές πληροφόρησης. 7

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 : Ο εραστής και ο ερωμένος. Διαφορά ηλικίας. Πως ο «μεγάλος» φλερτάρει τον «μικρό». 10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 : Ο ελληνικός έρωτας στους Αχαιούς. Ηρωικοί χρόνοι. Η διαστρέβλωση των πρωταρχικών μύθων υπό την επήρεια της ποίησης και των λόγων της αγάπης. Διάφορα μυθικά παραδείγματα ερωτικης έλξης για αγόρια 14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 : Ο ελληνικός έρωτας στους Δωριείς. Στην Κρήτη. Στη Σπάρτη. Σε άλλες πόλεις-κράτη. 22

1. Στην Κρήτη. 22

2. Στη Σπάρτη. 24

3. Στις άλλες δωρικές πόλεις. 25

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 : Ο ελληνικός έρωτας στους Αιολείς. Στην Ήλιδα. Στη Βοιωτία. Σε άλλες πόλεις-κράτη. 28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 : Ο ελληνικός έρωτας στους Ίωνες. Στα δυτικά παράλια της Ασίας. Στην Εύβοια. Στη Χαλκιδική και τις αποικίες. Στα νησιά. 32

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 : Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα. Νομοθεσία και δικονομία. 34

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9 : Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα (συνέχεια). Πολιτικοί, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, ρήτορες. 40

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. Ο ελληνικός έρωτας στην Αθήνα (συνέχεια). Πορνεία και ημι-πορνεία. Μειονεκτήματα και κατάπτωση του έρωτα των αγοριών. 47

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11 : Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα. Σωκράτης. 52

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12: Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα (συνέχεια). Πλάτων. 60

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 : Φιλοσοφία του ελληνικού έρωτα (συνέχεια). Αριστοτέλης. Οι Κυρηναϊκοί. Οι Κυνικοί. Οι Στωικοί. Οι Επικούρειοι. Πλωτίνος. Λουκιανός. 67

Αριστοτέλης. 67

Οι Κυρηναϊκοί 68

Οι Κυνικοί 69

Οι Στωικοί 70

Οι Επικούρειοι 72

Πλωτίνος. 72

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14: Εγκλήματα που προκάλεσε η ερωτικη ελξη για αγορια.. 75

1. Ο ευνουχισμός. 75

2. Οι πολιτικές δολοφονίες. 76

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15: Τα αίτια του ελληνικού έρωτα. Επίλογος.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Αριστοτέλης[1]

Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη φιλίας: 1. Κατ’ αρετήν. 2. Κατά το χρήσιμον. 3. Κατά το ηδύ. Ο Αριστοτέλης κατατάσσει τον έρωτα των αγοριών στην τρίτη κατηγορία. Κυρίως οι νεαροί άνδρες είναι αυτοί που ερωτεύονται, διότι λόγω της νεότητάς τους ακολουθούν την ευχαρίστηση με ξεχωριστό ζήλο[2]

Μάλιστα, στις ερωτικές τους σχέσεις, ο εραστής και ο ερωμένος δεν απολαμβάνουν τα ίδια πράγματα. Ο εραστής χαίρεται να βλέπει αυτόν που αγαπά· ο ερωμένος απολαμβάνει την θεραπεία, δηλαδή τις περιποιήσεις που δέχεται, καθώς και τις υπηρεσίες που του προσφέρει ο εραστής. Με λίγα λόγια, ο εραστής αναζητά στον ερωμένο την απόλαυση, ενώ ο ερωμένος αναζητά στον εραστή το ενδιαφέρον. Εξ’ ου και οι ερωτευμένοι συμβαίνει συχνά να διαπληκτίζονται. Ο εραστής, αγνοώντας ότι ο ερωμένος δεν έχει τους ίδιους λόγους με εκείνον για να δείξει τον ζήλο του, του απευθύνει κατηγορίες και αυτές οι κατηγορίες δίνουν το κίνητρο στον ερωμένο να παραπονεθεί για τον εραστή. «Μιλάει», λέει, «σαν κάποιον που δεν τρέφει έρωτα». Όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι λάθος να πιστεύουν ότι και οι δύο αγαπούν για τον ίδιο λόγο [3]

Ο έρωτας αυτός είναι απαραιτήτως κάτι που μεταβάλλεται, εφόσον ο χρόνος αλλάζει αυτά τα οποία μας προσφέρουν απόλαυση. Καθώς η ομορφιά του ερωμένου φεύγει, ο εραστής δεν νιώθει πλέον απόλαυση κοιτάζοντάς τον και σύντομα παύει να του προσφέρει περιποιήσεις.

Όσο για την ηθική κριτική που κάνει ο Αριστοτέλης για τον έρωτα των αγοριών, είμαστε καλά πληροφορημένοι μόνο για τα εξής:

Όσον αφορά τις προσωπικές σχέσεις των ερωτευμένων, του φαίνεται γελοίο ότι ο εραστής προσποιείται ότι αγαπιέται όπως αγαπά ο ίδιος. Για να δικαιολογηθεί αυτή η αξίωση, θα έπρεπε ο εραστής να αγαπιόταν με τον ίδιο τρόπο που αγαπιέται και ο ερωμένος· στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν ισχύει και μάλιστα συμβαίνει ο εραστής να μην αγαπιέται καθόλου. Κατά συνέπεια, αυτή η αξίωση είναι παράλογη και γελοία. Και του φαίνεται ακόμα το ίδιο φυσικό ο ερωμένος, ο οποίος συνάπτει τέτοιες σχέσεις μονάχα για λόγους ενδιαφέροντος, συχνά να διαψεύδεται στις προσδοκίες του.

Όσον αφορά την κοινωνική τάξη, ο Αριστοτέλης αποδοκιμάζει τις ερωτικές σχέσεις με αγόρια ως δημόσιο θεσμό και κατηγορεί τον Πλάτωνα ότι τις αναγνωρίζει στην Πολιτεία του[4]

[Αποδίδουν στον Αριστοτέλη δύο ή τρεις ερωμένους, (βλ. κεφ. 9 του παρόντος έργου)· φαίνεται όμως ότι ο Σταγειρίτης δεν επιδιδόταν και τόσο στον παθιασμένο έρωτα των αγοριών και αυτοί οι υποτιθέμενοι ερωμένοι ίσως να ήταν απλώς οι αγαπημένοι του μαθητές. Το σίγουρο είναι ότι καταδίκαζε τα αδικήματα της διεφθαρμένης παιδεραστίας. «Δεν ντρέπεσαι», έλεγε σε έναν άνδρα που φαινόταν υπερβολικά φιλάρεσκος, «να έχεις για τον εαυτό σου χειρότερη γνώμη απ’ αυτή που έχει η φύση; Αυτή σε έκανε άντρα κι εσύ αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει γυναίκα». Μάλιστα σε έναν άλλο πολύ όμορφο αλλά κακοήθη άνδρα που τον προσέβαλε, λέγοντάς του: «Θα μου κακοφαινόταν αν ήμουν τόσο μισητός στους συμπολίτες μου όσο εσύ», απάντησε: «Εμένα θα μου κακοφαινόταν αν τους ήμουν τόσο αγαπητός όσο εσύ[5]

Με την εταίρα Ερπυλλίδα διατηρούσε στενή σχέση για πολύ καιρό, μέχρι το θάνατό του, και εξασφάλισε με τη διαθήκη του το μέλλον αυτής της γυναίκας που του είχε χαρίσει έναν γιο, τον Νικόμαχο, στον οποίο αφιέρωσε τη μεγάλη του πραγματεία περί ηθικής.

Οι διάδοχοι του Αριστοτέλη ασχολήθηκαν πολύ με το ζήτημα του έρωτα και οι πιο φημισμένοι ανάμεσά τους, ο Θεόφραστος, ο Πόντιος Ηρακλείδης, ο Κλέαρχος, ο Ιερώνυμος ο Ρόδιος, έγραψαν σχετικά με τον έρωτα αξιόλογα έργα, τα οποία όμως έχουν χαθεί. Έχουμε λίγες πληροφορίες για τα ιδιαίτερα ήθη τους. Ένα από τα σπάνια ανέκδοτα που έχει συλλέξει ο Διογένης Λαέρτιος αφορά τον Θεόφραστο, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα ο οικοδιδάσκαλος και ο εραστής του Νικόμαχου, γιου του Αριστοτέλη[6]

[1]Μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Meier δεν αναφέρει σχεδόν τίποτα σχετικά με τις ιδέες του Αριστοτέλη για τον ελληνικό έρωτα. Ο Αριστοτέλης είχε μιλήσει γι’ αυτό το θέμα κατ’ επανάληψιν και, σε πολλά σημεία, είχε διατυπώσει πρώτος τις θεωρίες της σύγχρονης επιστήμης.

[2]Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, VIII, κεφ. 3, § 2; Ηθικά Ευδήμεια, VII, 3.

[3]Ηθικά Ευδήμεια, VII, κεφ. 3, §§ 6, 7; VIII, κεφ. 10.

[4]Πολιτικά, ΙΙ, κεφ. 1, § 15. *Ο Meier δεν είπε ούτε λέξη για την αξιοσημείωτη θεωρία της αντιστροφής των φύλων που σκιαγράφησε ο Αριστοτέλης. Επ’ αυτού, βλ. Παράρτημα V.

[5]Αποσπάσματα (Fragments), εκδ. Didot, σελ. 344, αρ. 33, 34.

[6]Διογένης Λαέρτιος, V, κεφ. 2, § 39.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ & ΚΩΝΝΟΣ ΠΑΓΚΑΛΗΣ: Η trendy Nεοελληνική Ιστορία

Σελίδες:144, Τιμή: € 14,00

Τελευταία, παρατηρείται μεγάλος συνωστισμός έξω από τις πόρτες των υπουργείων διαφόρων εμπόρων κάθε είδους.
Της θρησκείας, του πολιτισμού, της ιστορίας.
Κυρίως όμως της Αλήθειας και της Ηθικής.
Η καταγεγραμμένη ιστορία δεν φτιασιδώνεται με άνωθεν εντολές από τις διάφορες μακιγιέζ.

Δεν είναι η πόρνη που ο καθένας μπορεί να την διακοσμεί με διάφορα επίθετα ή μπιχλιμπίδια του γούστου του.

Σε όλο τον κόσμο

οι πολιτικοί ασκούν την πολιτική,

οι ιερωμένοι ασκούν το λειτούργημα της ιεροσύνης,

οι καθηγητές Γαλλικών διδάσκουν Γαλλικά,

οι ιστορικοί καταγράφουν την ιστορία.

Στην Ελλάδα

οι πολιτικοί ασκούνται στο κεφάλι του κασίδη,

οι ιερωμένοι ασκούν εμπόριο,

οι καθηγητές Γαλλικών ελέγχουν την ιστορία και

οι ιστορικοί την παραποιούν, την πλαστογραφούν ή την αποσιωπούν.

Μερικά από τα κεφάλαια του βιβλίου

(Ο, sorry!)

Mερικές από τις ιστορίες του Νεοελληνισμού στη νέα, την trendy τους, εκδοχή:

• Η εορταστική έξοδος των κατοίκων του Μεσολογγίου
• Το κρυφό σχολειό
• Φιλική επίσκεψη των Τούρκων στα Βαλκάνια
• Η εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
• Ο συνωστισμός της Σμύρνης
• Ο Γερμανικός Κοινωνικός Τουρισμός στην Ελλάδα
• Έλληνες και Εβραίοι οικονομικοί μετανάστες
• Το ατύχημα της Τήνου και το τάμα των Ιταλών
• Ξενάγηση των Γερμανών τουριστών στην Κρήτη.

(Μετά πολλών δέσμεων ερωτήσεων, προσαρτημάτων και σεβασμού στους νέους. Δώρο: Ο Ύμνος των αραχτών)

Ένας σκασμός λόγια για τους Συγγραφείς

Είμαστε δύο διάσημοι συγγραφείς. Από σεμνότητα και ταπεινότητα δεν το φωνάζουμε, δεν μας αρέσει να καυχιόμαστε, ενώ κάποιοι άλλοι μας πιάνουν το κωλαράκι με σεμνότητα και ταπεινότητα κ.λπ.

Το ότι δεν μας αναγνωρίζουν ούτε οι μανάδες μας, είναι πρόβλημα των μανάδων μας και όχι δικό μας, εμείς είμαστε σοβαροί συγγραφείς και κάνουμε προσπάθειες να ανατρέψουμε τα κακά κείμενα (κάτι σαν το αρχαίο ρητό του Γιάννη Αργύρη: Τα κακά κόποις κτώνται), κάνουμε και αντίσταση στην πράξη, γι’ αυτό μας λένε επαναστάτες.

Απόδειξη; Δεν φοράμε ποτέ γραβάτα, κι αν συμβεί καμιά φορά αυτό (όταν μας καλούν δηλαδή σε καμιά λαϊκή ή εκκλησιαστική δεξίωση στη Μ. Βρετανία, Χίλτον, Κόνα-Κάϊ, ΣΕΚ και άλλα λαϊκά μαγαζιά), πάντα είναι κόκκινη, ζωγραφισμένη μάλιστα με διάφορα παλαιολιθικά γεωργικά εργαλεία, π.χ. δρεπάνια, τσουγκράνες, κλαδευτήρια κ.ά.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι σοβαρό πόνημα που δεν έχει σκοπό να γλυκάνει το χειλάκι σας, μόνο και μόνο επειδή εμείς αποφασίσαμε δημοκρατικά να στρογγυλοποιούμε τις γωνίες, υπερτονίζοντας μάλιστα ότι όλες οι γωνίες είναι στρογγυλές.

Τώρα αν υπάρχουν δόλιοι και εντολοδόχοι ινστρούχτορες, κήρυκες του αντίθετου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γελοιοποιούνται, ουρλιάζοντας ότι οι γωνίες είναι… γωνιακές. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πράκτορες και τους αξίζει κάθε περιφρόνηση από εμάς τους σοβαρούς και νομοταγείς Έλληνες.

Είναι ποτέ δυνατόν ένα πρωί η κυρία που συνέγραψε το ανταγνωνιστικό του παρόντος, όσο κι επίμαχο βιβλίο της ιστορίας να σκέφτηκε: μιας και κουράστηκα να κολλάω γραμματόσημα και να καθαρίζω χόρτα σ’ αυτό το βαρετό δημοσιουπαλληλικό γραφείο, δεν κάθομαι να γράψω ένα καινούργιο βιβλίο για την ιστορία της έκτης δημοτικού, να τα κάνω μπάχαλο, έτσι για να αλλάξουμε λιγουλάκι το κλίμα;

Φίλες και φίλοι, ποιος δουλεύει ποιόν. Και επειδή είμαστε βέβαιοι ότι ακόμα και στο δούλεμα υπάρχει ιεραρχία με ονοματεπώνυμο, αυτήν θέλουμε να πληροφορηθούμε και, όπως λένε οι γενναίοι πολιτικοί μας άνδρες: ο λαός πρέπει να πληροφορηθεί, μας ενδιαφέρει να μάθουμε ποιος έδωσε την εντολή στην κυρία και όχι ποια και τι είναι η κυρία. Μα, θα μου πείτε, λίγο πολύ είναι γνωστά, δεν γνωρίζεις τον βίο και την πολιτεία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου;

Γιατί, άραγε, δεν παρουσιάστηκε στην κοινή γνώμη τον Ν. 2929 ΦΕΚ 142/29 Ιουνίου του 2001; Εκεί υπάρχει η απάντηση που ψάχνουμε όλοι μας. Στον Νόμο αυτόν, το πιο εξευτελιστικό για την αξιοπρέπειά μας, σαν κράτος, είναι το Άρθρο 3. Διαβάστε τι αναφέρει: τα μέρη θα προωθούν την ενεργό και φιλική συνεργασία και αμοιβαία υποστήριξη στους τομείς του πολιτισμού, της επιστήμης και της εκπαίδευσης στα πλαίσια της UNESCO, του Ο.Α.Σ.Ε., του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών και θα αποφεύγουν που ενδέχεται να είναι αντίθετες με τα συμφέροντα του άλλου Μέρους. Μπορείτε να φανταστείτε ποια είναι τα δύο μέρη; Η Ελλάδα και η Τουρκία! Γιατί μας το κρύβουν; Τι δουλειά έχει με τα σχολικά μας βιβλία η γνώμη της Ουνέσκο, του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης; Και ποιοι είναι οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί;

Όχι, δεν είναι αθώα τα βραχιόλια που αγωνίζονται με λύσσα να μας περάσουν ΟΛΟΙ τους, απ’ όποιον χώρο κι αν δηλώνουν ότι προέρχονται (τάχα αρχαιολάτρες και όποιοι -λάτρες) αυτά είναι τα δεσμά μας, ας τ’ αρνηθούμε επιτέλους.

Τώρα ίσως μου πείτε, λίγο είναι να έχουμε «πατριαρχέσσα» αντί για πατριάρχη;

Αντί για 12 απόστολους να έχουμε 12 θεούς;

Αντί μαύρα ράσα, να έχουμε άσπρα;

Εμείς, προοδευτικοί-κομμουνισμένοι άνθρωποι, δεν διστάζουμε να πάμε την βαλίτσα όπου θέλουμε.Τι εννοούμε; Με λίγες κουβέντες, προτείνουμε την κατάργηση των δασκάλων. Πρόταση επαναστατική. Τα παιδιά θα κοιμούνται και θα μαθαίνουν, αυτό δηλαδή που προτείνει και ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων. Άλλωστε το πείραμα αυτό έχει επιτύχει με τους φοιτητές των Πανεπιστημίων. Γιατί πώς εξηγείται να κάνουν μάθημα έξω από το Πανεπιστήμιο, στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους, με την συμπαράσταση και των καθηγητών τους μάλιστα, αντί μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας; Το επιτυχημένο αυτό πείραμα μπορούμε να το εφαρμόσουμε άφοβα – δοκιμασμένα πράγματα.

Μάλιστα θα έλεγα, για να μη είναι μονότονη κι αυτή η λύση, άλλοτε να πηγαίνουν στην παραλία του Αλίμου, άλλοτε της Βουλιαγμένης, και άλλοτε στο μοναστήρι της Καισαριανής ή και των αγίων Δούλων και γενικά στα βουνά και στα άγρια λαγκάδια.

Σύνθημά μας το παλιό επαναστατικό:

Να σηκωθούμε να βγούμε στους δρόμους

με ρόλεξ στα χέρια και γούνες στους ώμους.

Και ρεφρέν τσιρίζοντας:

Μία είναι η λύση, έπα-νάστα-σή.

Γρ. Τσικόπουλος - Κων. Πάγκαλης

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ: Αντικατοπτρισμοί, ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ …ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Σελίδες:376, Τιμή: € 20,00

Μπορεί μια βυζαντινή ιστορία να είναι σύγχρονη;

Ασφαλώς, αφού εύκολα μπορεί να αντικατοπτριστεί σε μια ανάλογη ιστορία της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας.

Διαχρονικός συνδετικός κρίκος η διαπλοκή! Που παρότι εξορκισμένη και καταδικασμένη από πολιτικούς και πολιτικές κάθε απόχρωσης και κάθε εποχής προχωρεί αγέρωχη παράλληλα με την ιστορία του ελληνισμού.

Το βιβλίο δεν είναι δοκίμιο. Είναι μυθιστόρημα. Διαβάζεται εύκολα, κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ζωηρό, είναι γραμμένο με κινηματογραφικό τρόπο και, κυρίως, στηρίζεται στο διάλογο.
Παρουσιάζει έναν κόσμο, που όλοι γνωρίζουμε, όλοι συζητούμε, αλλά και όλοι αγνοούμε.
• Διαπλοκή ναι, αλλά πώς γίνεται;
• Ποιες είναι οι διαδικασίες, οι ίντριγκες, οι διαπραγματεύσεις, οι σχέσεις επιχειρηματιών και πολιτικών;
• Πόσο το ανθρώπινο στοιχείο –έρωτας, σεξ- επηρεάζει ή εξουσιάζει ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται;
• Πώς εμπλέκεται το περιβάλλον του εκάστοτε Πρωθυπουργού ή πώς μπορεί να ασκήσει επιρροή ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ενώ είναι ειλικρινής πολέμιος της διαπλοκής;

Ερωτήματα επίκαιρα, αλλά και διαχρονικά, διατυπωμένα ήδη από τη βυζαντινή εποχή.
Το βιβλίο δίνει απαντήσεις σε ένα γλαφυρότατο κείμενο, που κάθε άλλο παρά προϊόν εργαστηρίου αποτελεί!

ΔΥΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
…Το πρώτο που έβαλε στο νου του, ήταν πως οι εποχές εκείνες και ετούτες που ζούσε έμοιαζαν τόσο πολύ και πως οι δολοπλοκίες και οι ίντριγκες για κέρδη και αξιώματα που γίνονταν τότε ήσαν ίδιες με εκείνες που γίνονται τώρα. Ο τρόπος και τα ρούχα ήσαν που άλλαζαν. Έτσι και έβαζε τους βυζαντινούς να φορέσουν σύγχρονα ρούχα και να κινηθούν σε σημερινούς χώρους, σε τίποτα δε θα διέφερε το τότε με το τώρα. Ένιωσε μια πίκρα να έρχεται και να στεριώνει στα χείλη του.
«Κρίμα» σκέφτηκε. «Η τεχνολογία προχωράει, οι μηχανές αλλάζουν, μόνο οι άνθρωποι μένουνε ίδιοι.»

Ξύπνησε ο στρατώνας των Εξκουβιτόρων, ξύπνησε και ο Μάρκος Τένεδος. Πριν βγει από τον κοιτώνα του να πάει στα Λουτρά, ξεχώρισε περασμένο κάτω από την πόρτα ένα σημείωμα. Τέσσερις λέξεις ήσαν όλες και όλες χαραγμένες επάνω του. «Φυλάξου. Θα σε σκοτώσουν». Το κοίταξε και το ξανακοίταξε ο Μάρκος, δεν έδειξε να ξαφνιάζεται από την απειλή. Στα χείλη του τρεμόπαιξε ένα χαμόγελο. «Έχω κάποιον φίλο εδώ μέσα» σκέφτηκε, «μακάρι να ήξερα ποιος είναι!»…

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Ο Απόστολος Αλλαμανής γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και σπούδασε, αρχικά στο Κολλέγιο Αθηνών, μετά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών και τέλος μεταπτυχιακό στο Οικονομικό πανεπιστήμιο.
Έλαβε μέρος σε συνέδρια τεχνοοικονομικών μοντέλων και ναυτιλιακών προβλέψεων. Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με τα κοινά.
Τιμήθηκε με το βραβείο EUROPE 500 για τον 21ο αιώνα.

Έγραψε πραγματείες ιστορικού και κοινωνικού περιεχομένου, διοίκησης επιχειρήσεων και διάνοιξης σηράγγων.

Το 2007 ο Απόστολος Αλλαμανής περνώντας στο συγγραφικό χώρο, γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί με τίτλο «Ο ήλιος ανέτειλε μεσάνυχτα».

ΠΑΝΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ, ΜAALESH, Το σιωπηλό κύλισμα του Νείλου και η κρυφή ζωή του Ντονάτο Γκαντίνι

Σελίδες: 368 Τιμή: €22.00

Το έκτο βιβλίο του γνωστού και τιμημένου με Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας συγγραφέα Πάνου Πρωτοπαπά.

Κοσμοπολίτικο ιστορικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Αλεξάνδρεια την εποχή του Μεσοπολέμου.

Βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και αποκαλύπτει άγνωστα μέχρι σήμερα ιστορικά περιστατικά.
Είναι μια ιστορία αγάπης, μίσους, και κατασκοπείας, με πρωταγωνιστές μια αλλοπρόσαλλη νεανική παρέα που μεγαλώνει μέσα στη χλιδή και την αλαζονεία της Αλεξανδρινής μεγαλοαστικής τάξης, λίγο πριν σημάνει η ώρα της αλήθειας: ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η διπλή ζωή του νεαρού Ντονάτο Γκαντίνι ο οποίος τις νύχτες πρωταγωνιστεί στα σαλόνια τής μυθικής εκείνη την εποχή Αλεξάνδρειας, αλλά μετά τα μεσάνυχτα ανατινάζει τα μπαρ των Άγγλων αποικιοκρατών μαζί με το έμψυχο περιεχόμενό τους.
Η Ελένη Τζανετή, πάμπλουτη κληρονόμος, ζει διχασμένη ανάμεσα στον Ντονάτο και τον Ουαλό καλύτερό του φίλο, αλλά και μελλοντικό θανάσιμο εχθρό του στην κατασκοπεία.
Ο Άλκης Ιωάννου, είναι ο γελωτοποιός της παρέας και ο αγαπημένος μαθητής τού Καβάφη.
Ο σοφός άρχοντας τής ερήμου μπάρμπα Σπύρος, σύμβουλος της νεανικής συντροφιάς, πρωταγωνιστής -άθελά του- της μάχης του Ελ Αλαμέιν, κρύβει ζηλόφθονα το μυστικό του χαμένου τάφου του Μεγαλέξανδρου.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Η Ελένη Τζανετή έσφυζε από ζωή μέσα στο κατακόκκινο φόρεμά της. Έπαλλε και έλαμπε με ένα ανεξήγητο φως. Περιστοιχιζόταν όπως πάντα από πλήθος αγοριών που προσπαθούσαν να τής αποσπάσουν ένα βλέμμα, και κοριτσιών που ήλπιζαν να αντλήσουν κάτι από την γοητεία της ή, έστω, να δείξουν πως αποτελούν μέλος της αυλής της. Ήταν το αναμφισβήτητο επίκεντρο τής βραδιάς. Η ομορφιά δεν ήταν όμως αυτό που την ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια. Το μυστικό ήταν η μαγεία που σκορπούσε γύρω της. Προσηνής, αλλά και αγέρωχη, αυθόρμητη και ταυτόχρονα υπεροπτική, ήξερε να δημιουργεί φιλική ατμόσφαιρα, αλλά μέσα στα όρια που η ίδια έβαζε, ανάλογα με το ποιόν είχε πλάι της.
«Ήρθε ο boy friend σου», την πληροφόρησε με ολοφάνερο φθόνο η Ναταλί Βαλέρη κι έδειξε με το βλέμμα της τον Ντονάτο.
« Ποιος; Ο Γκαντίνι; Σιγά τον εραστή».
« Τι νόστιμος που είναι!».
« Υπάρχουν και νοστιμότεροι. Ακόμα και νοστιμότατοι, κυρία μου. Απόψε πάντως έχω πιο σπουδαία πράγματα να κάνω. Έλα εδώ Άλκη να σε συστήσω στη φίλη μου. Έλα ντε!». Ο Άλκης είχε κοκαλώσει μη μπορώντας να πιστέψει πως η Ελένη θα του χαλούσε το πάρτι αποκαλύπτοντας προφανώς την ταπεινή του ταυτότητα. Την ήξερε σαν πελάτισσα τού Αθηναίου και η συμπεριφορά της ήταν πάντα καταδεκτική, σχεδόν φιλική. Το ύφος της όμως απόψε τού φάνηκε αλλιώτικο. Σχεδόν αλαζονικό. Κι έπειτα, τι εννοούσε με εκείνο το: “...Έχω και πιο σπουδαία πράγματα να κάνω”; Είχε συναίσθηση τής εμφάνισής του και δεν παρίστανε τον γόη. Ήξερε πως, από κάθε πλευρά, δεν ήταν καθόλου σπουδαίος, και μάλιστα σε σύγκριση με τον Ντονάτο. Κάτι κακό προμήνυε αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον της. Μη μπορώντας όμως να κάνει αλλιώς, ο Άλκης σύρθηκε με αργά βήματα στο θρόνο της.
«Καλησπέρα Ελένη, δεν σε πρόσεξα μέσα σε τόσο κόσμο», είπε κι αμέσως ευχήθηκε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Τέτοια βλακεία που ξεστόμισε, τέτοια αναίδεια, δεν θα την άφηνε ασχολίαστη η Ελένη Τζανετή. Η κόρη του βασιλιά του αιγυπτιακού εμπορίου σήκωσε ψηλά το υπέροχο κεφάλι της, σημάδι πως ετοίμαζε σαν φίδι την επίθεση της, τον κοίταξε μέσα από τις μισόκλειστες, έξοχες βλεφαρίδες της, όπως ακριβώς θα κοιτούσε μία βασιλική κόμπρα έναν αρουραίο, και είπε ψιθυριστά και σχεδόν συλλαβιστά :
«Είπες πως δεν με πρόσεξες μικρέ Αλκιβιάδη; Μήπως φταίνε οι πάστες που κλέβεις και η ζάχαρη που προκαλεί μυωπία, ακριβώς όπως και η άλλη κακή συνήθεια των αγοριών που εσύ την ασκείς κατ’ επάγγελμα; Τη μαλακία εννοώ, αν δεν κατάλαβες. Ουφ, συγχύστηκα! Ας είναι. Ναταλί, να σου συστήσω τον Άλκη Ιωάννου, τον νοστιμότατο». Η Ναταλί έκανε μία γκριμάτσα αποστροφής.
«Νοστιμότατος; Καλέ αυτός γέρνει. Έχει και κάτι σαν καμπούρα στη ράχη: Άκου νοστιμότατος!».
«Η δουλειά του είναι να χαζεύει τις πάστες τού Αθηναίου. Θα το έπαθε από το πολύ σκύψιμο. Όσο για το νόστιμος, ανάμεσα στα γλυκά όλη μέρα, πώς να μην γίνει νοστιμότατος;». Η Ναταλί και οι μικρές δεσποινίδες τής αυλής γέλασαν με το αστείο, αλλά εκείνη δεν είχε τελειώσει.
«Πάντως, a toute sencerite, εμένα μού φαίνεται πιό αξιόλογος από τον Ντονάτο».
Ο Άλκης που στο μεταξύ είχε ξεθαρρέψει διαπιστώνοντας πως η οικοδέσποινα δεν είχε πρόθεση να τον πετάξει έξω, άρχισε να νιώθει καλύτερα. Τις ειρωνείες τις είχε από καιρό συνηθίσει. Αμέτρητες ήταν οι προσβολές που γνώρισε στην ζωή του …
«Έχεις άδικο, Ελένη», της απάντησε αμέσως για να προστατέψει τον φίλο του. «Σε βεβαιώνω πως ο Ντονάτο έχει εξελιχθεί σ’ ένα πολύ αξιόλογο άτομο. Δεν είναι πια το ανώριμο παιδί που ήξερες. Έχει γίνει πολύ intellectuel. Ίσως είναι λίγο ιδιόρρυθμος βέβαια. Και πότε δεν ήταν όμως; Και ναι, είναι γόης. Αλλά μήπως φταίει ο ίδιος για την γοητεία του;».
«Να τον χαίρεσαι. Κι εγώ κουμπάρα στις χαρές σας. Ας σοβαρευτούμε τώρα. Πώς θα γίνει να γνωριστούμε καλύτερα εμείς οι δύο, Άλκη; Έχω ακούσει πολλά για σένα και τα κρυφά σου χαρίσματα. Σε τελική ανάλυση, αυτά μετράνε σε έναν άνδρα, και όχι το περιτύλιγμα. Έτσι δεν είναι κορίτσια;». Η κοριτσοπαρέα έσκασε στα γέλια με το τολμηρό υπονοούμενο, αλλά ο Άλκης έγινε κατακόκκινος
«Από τον Τεουφίκ τον σουφράγκι θα έμαθες.. ό,τι προφανώς έμαθες. Έτσι δεν είναι;».
«Λες; Κι αυτός πώς το ξέρει άραγε; Μήπως έχετε κάποιου είδους....σχέσεις; Ξέρεις τι εννοώ. Με απογοητεύεις συνέχεια Άλκη Ιωάννου. Κι εγώ που είχα αποφασίσει να σού χαρίσω το κορμί μου απόψε.... Εκτός βέβαια αν δεν ταιριάζει στις προδιαγραφές σου, if you understand what I mean!….».
Ο Άλκης είχε πανικοβληθεί. Προσπερνώντας την υποτιθέμενη πρόταση της Ελένης, προσπάθησε να δικαιολογήσει τις ιδιαίτερες γνώσεις τού Τεουφίκ σχετικά με την ανατομία του.
«Ίσα - ίσα. Με τον Τεουφίκ πηγαίνουμε παρέα στα κομπακίρ της Σάμπα Μπανάτ».
«Έτσι εξηγείται λοιπόν. Τώρα ησύχασα. Γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να τύχει στη ζωή μιας κοπέλας. Πολλά ακούγονται τελευταία για τα γούστα των ανδρών…. Σαν πολύ δεν μιλάει όμως ο δανδής με τη μαμά σου Ναταλί μου; Δεν την μαζεύεις λίγο; Σε λίγο θα την πάρει στα πάνω διαμερίσματα. Μπορεί να το κάνουν και στο τραπέζι, μπροστά σε όλους … Αίσχος, γριά γυναίκα… ».
Ο Ντονάτο κοιτούσε κατάματα την Ελισάβετ Βαλέρη κι ένιωθε το αίμα να χτυπάει βίαια στις φλέβες του. Το πρόσωπο της είχε αρχίσει να σπάει λίγο. Μικρές, ανεπαίσθητες ρυτίδες χάραζαν το κατάλευκο δέρμα που διατηρούσε όμως ακόμα την απαλότητα του. Αλλά το σώμα της τον αναστάτωνε. Αν δεν είχε τόσο συγκεκριμένο στόχο η αποψινή του αποστολή, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν εκείνη τη νύχτα. Κατάλαβε έγκαιρα πως κατρακυλούσε χωρίς φρένα σε μια κατηφόρα που στο τέλος της τον περίμενε μόνο η αποτυχία. [...]


Ο συγγραφέας Πάνος Πρωτοπαπάς γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1947.
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ασχολήθηκε με τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ.
Ποιήματα και πεζά του έχουν δημοσιευθεί στην Ανθολογία Αποστολίδη και στα περιοδικά Ευθύνη, Πόρφυρας, Πλανόδιον, Αλεξίσφαιρο, Δον Κιχώτης κ.α.
Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: «Ναυλαγορά», Ίκαρος 1983, (έπαινος στον διαγωνισμό Κρατικών βραβείων), «Παρατηρητής διαμερισμάτων», Καστανιώτης 1984, «Η Αθέατη πλευρά της σελήνης», Καστανιώτης 1989,1990, «Το χώμα κάτω απ' το βήμα», Πλανόδιον 2002, «Τζερόνιμο Γκρούβι. 40 χρόνια. Αντίο φίλε», Λιβάνης 2008

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΗΛ. ΠΕΤΡΟΥ, Ο Εθνικός Διχασμός στην Ομογένεια της Αμερικής και η Αρχιεπισκοπεία του Αθηναγόρα

Οι ιστορικές πληροφορίες του βιβλίου έρχονται για πρώτη φορά στο φως και είναι αποτέλεσμα έργου ζωής του συγγραφέα.

Ο Εθνικός Διχασμός, ο οποίος ταλαιπώρησε τους Έλληνες από το 1916, εξαιτίας της διαφωνίας του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄, σχετικά με τη στάση που έπρεπε να τηρήσει η Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφέρθηκε από την πρώτη στιγμή και στους έλληνες μετανάστες της Αμερικής.
Άσπονδο μίσος χώρισε κι αυτούς σε «βενιζελικούς» και «βασιλικούς» και τους παρέσυρε σε οδυνηρή περιπέτεια...

Είναι η περίοδος που οι έλληνες μετανάστες, απογοητευμένοι από το χάος και την αποσύνθεση, απαρνούνται τη γλώσσα, την ιστορία και τη θρησκεία τους και χάνουν την εθνική τους συνείδηση.
Η περίοδος για την οποία δήλωνε το 1925 ο τότε επίσκοπος Βοστώνης Ιωακείμ, ''Η φυλετική μας οντότητα αντιμετωπίζει τον άμεσο κίνδυνο της οριστικής διαλύσεως και του αφανισμού'' και που οι ΄Έλληνες της Αμερικής θεωρούνται από Αμερικανούς φιλέλληνες ως '' Οι χειρότεροι εχθροί της Ελλάδος'' ...

Η καταστροφική πορεία του Ελληνισμού της Αμερικής προς την οριστική διάλυση και τον αφανισμό θα ήταν σίγουρη αν το 1930 το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν εξέλεγε ως Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, τον Μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών Αθηναγόρα.

Υπό τη φωτισμένη προσωπικότητά του άρχισε μια νέα περίοδος για τον Ελληνισμό της Αμερικής, περίοδος ενότητας, αναδημιουργίας και προόδου.



Ο Θεμιστοκλής Πέτρου γεννήθηκε στο Φοινίκι της Θεσπρωτίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΠανεπΙστημίου Αθηνών Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες. Υπηρέτησε στο Δημόσιο και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Διευθυντή Α' Τάξεως.
Από νωρίς ασχολήθηκε με τη μελέτη και το γράψιμο.
Εξέδωσε τα βιβλία:
"Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ'', έμμετρο θεατρικό (1956),
''ΤΡΕΙΣ ΩΔΕΣ, στον άνθρωπο, στον έρωτα, στην πατρίδα'' (1968),
''ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Ε.Ο.Κ.'' (1964),
"ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ'', βραβευμένη βιογραφία, 1974.
Άλλα έργα του, όπως ''Αθηναγόρας Α' ", '' Τα δημοτικά μας τραγούδια", '' Η Ορθοδοξία στην Ευρώπη '' ,'' Το συναξάρι της φυλής'' (έμμετρη αφήγηση των ιστορικών γεγονότων του Ελληνισμού), παραμένουν ανέκδοτα .

ΕΡΜΟΛΑΟΣ ΠΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΟΣ, Περί μαθημάτων ιδιαιτέρων

Ευρισκόμενος στις εσχατιές της μακράς και ενδόξου σταδιοδρομίας μου ως ιδιαιτεράς απεφάσισα τη συγγραφή αυτηνής εδώ της πραγματείας, θέλοντας να αφήκω πίσω μου μια μαρτυρία αξιόπιστη γύρω από το κύκλωμα των ιδιαιτέρων μαθημάτων, το οποίο πολλούς ωφέλησε, με διαφορετικούς βεβαίως τρόπους έκαστον.
Πολύ καιρό με εβασάνιζεν η ιδέα να κληροδοτήσω στην ανθρωπότητα ως κτήμα ες αεί τις εμπειρίες μου και να παραβγώ με τον Θουκυδίδη. Πλην όμως πάντοτε με σταματούσαν διάφορες σκέψεις ζοφερές: και τι θα γίνει αν μαθευτεί ότι απ’ εμένα προέρχονται τα γραπτά ετούτα; Κι αν χάσω την με τόσον κόπον οικοδομηθείσα φήμη και πελατεία μου; Κι αν πάλι πέσω ως άγριος και αφελής ιθαγενής αφρικανός εις την παγίδα του λευκού κυνηγού μου, δηλαδή της εφορίας, η οποία θα με ανακρίνει σε τίποτες μπουντρούμια για να ξεράσω όλα όσα ξέρω σχετικά με συναδέλφους μου που ουδέποτε έκοψαν μιαν απόδειξη παροχής υπηρεσιών; Αν με σύρουν στα δικαστήρια ή με γκρεμίσουν από την Ακρόπολη σαν τον Δυσσέα Αντρούτσο;
Μιαν όμως ηλιόλουστη καθημερινή πρωία, καθώς έπινα τον καφέ μου εις κεντρική πλατεία επαρχιακής τινάς πόλεως, έλαβα την μεγίστη των αποφάσεων, να προχωρήσω δηλαδή αυθωρεί και παραχρήμα εις την συγγραφήν του παρόντος. Και ιδού ποια ήταν η αφορμή: ενώπιον μου και περί ώραν δεκάτην περίπου πρωινή, μαθήτρια τινά, διέσχιζε τον δρόμο. Εις τα χεράκια της τα ροδαλά, τα οποία η μοίρα είχε αναμφιβόλως προορίσει για ερωτικές περιπτύξεις και χειραντλήσεις ερωτικών χυμών, εκρατούσε ένα μικρόν πακέτο βιβλίων και τετραδίων σπιράλ: όδευε πασιφανώς προς συνάντηση καθηγητού τινός, ίσως μαθηματικού, ίσως και φιλολόγου. Ήτανε, ως το περπάτημα και το βλέμμα με άφηναν να υποθέσω, απόφοιτος, στα προχωρημένα δηλαδή δεκαεπτά της χρόνια. Εφορούσε ένα ελαφρό, σχεδόν διάφανο φουστανάκι ινδικό, από αυτά με τα μοβ λαχούρια και τα άνθη του λωτού. Τα σφύζοντα από ζωή μαστίδιά της, ωσάν αφρικανικά φρούτα μάνγκο προηγούνταν κατ’ ολίγον του αποδελοίπου σώματός της . Ακολουθούσαν χαρίεντα και παλλόμενα τα οπίσθιά της, οπίσθια εκπληκτικής επινοήσεως τουθεικών δυνάμεων, οπίσθια που, τελείως ανεξήγητα, μου ενεθύμιζαν το τούρκικο όνομα Μπιν-Μπιρ-Ντιρέκ, ήτοι ελληνιστί χίλιοι και ένας κίονες. Ίσως, όπως αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων, να προεχώρησα στον συνειρμό αυτόνα από την ασυνείδητη, μύχια επιθυμία μου να συνευρεθώ με την απόφοιτον ταύτη χιλίας και μίας νύκτας.
Εσκέφθην λοιπόν, ατενίζοντας το θαύμα εκείνον των δεκαεπτά ετών, το οποίον μάλλον κανένας Πραξιτέλης θα είχε σχεδιάσει, παρά μήτρα απλής νοικοκυρούλας και το οποίον ομοίαζεν με ζων σαρκώδες βιολοντσέλο: αχ κορίτσι μου γλυκό, πού πας τέτοιαν ώρα… Ποιο υπουργείο να σε τυραγνάει και τρέχεις ωσάν παλαβό να λύσεις ασκήσεις; Γιατί η ζωή σου επεφύλαξε τέτοια νίλα; Δεν θα ήταν ωραιότερο να μην υπήρχε εκπαίδευσις και να έτρεχες, ελευθέρα υποχρεώσεων πλέον, στον αγαπητικόν σου; Δεν θα ήταν προτιμότερο το στόμα σου με τα φιλήδονα χείλη να κάνει άλλα πράγματα, ακόμα και ακατονόμαστα, γιατί όχι, αντί να απαγγέλλει τύπους και ιστορικές συνθήκες; Τι σε ενδιαφέρουν εσένα, καλό μου κοριτσάκι οι νεκροί της μάχης του Μαντζικέρτ ή του Μυριοκεφάλου; Εσένα τα στρατεύματα σε ενδιαφέρουν μονάχα όταν αποτελούνται από ζωντανούς άνδρες, άνδρες πανέτοιμους να σε αγκαλιάσουν και σαν μέγας, πάνδημος αποχυμωτής να σου ρουφήξουν το παφλάζον εντός του στήθους σου ή και της γαστρός σου νέκταρ.
Αυτό ήτανε! Ελύγισα με τη σκέψη αυτή του κεφαλιού μου. Είπον εις εαυτόν: αγαπητέ μου, αρκετά υπήρξες συνένοχος εις το σύστημα της γνώσεως. Πρέπει, για να εξιλεωθείς απέναντι της μαθήτριας εκείνης και των ωραίων της φιλενάδων, να λύσεις την σιωπή σου. Να καταθέσεις όσα ηξεύρεις για τα ιδιαίτερα μαθήματα και έπειτα ο καθείς ας αναλάβει τις ευθύνες του. Έχεις χρέος, συνέχισε η φωνή της συνειδήσεως μου να υπαγορεύει, να διαφωτίσεις την ελληνική κοινωνία, έχεις χρέος να εξομολογηθείς ώστε και οι δικές σου αμαρτίες να συγχωρεθούν, έχεις χρέος να τα ειπείς όλα, δίχως να αποκρύψεις σκάνδαλα οικονομικά και ερωτικά, δίχως αναστολές και φιλολογίες. Εάν μάλιστα καταφέρεις και βοηθήσεις έστω και μίαν μαθήτρια, έστω και έναν μόνο μαθητή, έναν και μόνο έστω γονέα να συνέλθει, τότες θα έχεις επιτύχει. Μη φοβού! Προχώρει !
Εννοείται πως το φευγαλέο πέρασμα της μαθητρίας δεν ήταν παρά η θρυαλλίς. Τα εκρηκτικά υλικά ήσαν ήδη έτοιμα, καθώς είχα, λόγω γήρατος, αποχωρήσει πλέον από την ενεργό δράση. Συνάμα επί δεκαετίες συσσώρευα οργήν μεγάλην εναντίον του εσμού εκείνου των τσαρλατάνων που καμώνονται τους σπουδαίους και ξεζουμίζουν τον κοσμάκη που ζει με την ελπίδα να χώσει τα παιδιά του σε κανένα πανεπιστήμιο. Οργή και μένος είχα και για πολλούς γονείς -εξομολογούμαι πως δεν υποφέρω τους ηλιθίους- και για το σύστημα και για τον εαυτό μου και για πολλά. Επιπλέον εσκέφθην: με τόσες ώρες ιδιαιτέρων μαθημάτων στην πλάτη και με τόσην δύναμην γραφίδος, γιατί να παραχωρήσω σε άλλονα το δικαίωμα να γράψει για το φλέγον ζήτημα της εκπαιδεύσεως. Κάθε άλλος θα τα έγραφε μισά κι ανέσωστα.
Ληφθείσα η απόφασίς μου δεν ήργησε να υλοποιηθεί. Μάλιστα, θεωρώντας ότι άμα έγραφα απνευστί και μονοκοπανιά θα είχα καλύτερα αποτελέσματα, απέφυγα οιανδήποτε υφολογική επεξεργασία του κειμένου μου. Όσες προτάσεις μου έβγαιναν εις την δημοτική και όσες μου κατέβαιναν στην καθαρεύουσα, τις άφηνα δίχως να τες διορθώνω. Μονάχα αφαίρεσα κάποιες λέξεις που εννοούσα ότι δύσκολα θα τις καταλάβαινε ο πολύς ο κόσμος και τις αντικατέστησα με δημοτικότερες, καθώς χτένιζα ανέμελα το κείμενο με την τυπογράφο, κ. Σοφία Αργυροπούλου, ήτις τυγχάνει και ωραιοτάτη γυναίκα.
Εάν, αργότερα ή και πολύ αργότερα, κάποιος κριτικός θελήσει να ασχοληθεί με το έργον μου για να με θάψει, τον προϊδεάζω εξ αρχής: το έργο τούτο δεν είναι μυθιστόρημα, ουδέ λογοτεχνία. Είναι αντιθέτως η ζωή, ο άνθρωπος ο ίδιος, που έχει πολλές πτυχές, και ευμόρφους και ουχί, και ορθές και λανθασμένες. Άλλωστε, προσωπικώς, ως λάτρης του ψητού κρέατος, ουδέποτε ασχολήθηκα με τις λαδόκολλες πάνω στις οποίες το προσάγει ο ταβερνιάρης.

Πάντως με όλα αυτά που έγραψα, πρέπει να βοήθησα τον αναγνώστη καταλυτικά ώστε να μπορέσει να διαβάσει καλύτερα το κείμενο που ακολουθεί. Για την καλύτερη δυνατή ανάγνωση, προτείνω να πηδά ό,τι δεν του αρέσει και να προχωρά στο επόμενο. Συνιστώ βέβαια να ακολουθεί τη σειρά με την οποία παρουσιάζω τις απόψεις μου. Ήγουν, στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια, ας πούμε, γνωριμία με τους πρωταγωνιστάς του έργου, τους μαθητάς και τας μαμάς. Εις το δεύτερο δίδονται στοιχεία που εισάγουν τον αναγνώστη στο χώρο όπου γίνονται τα καθέκαστα, ενώ στο τρίτο αναπτύσσονται με παρρησία και αμεροληψία ορισμένα θέματα τεχνικά, που καλό είναι να διαβαστούν με καθαρό μυαλό. Γενικότερα, επειδή το βιβλίο που κρατάτε ανά χείρας μπορεί και να το δανείσετε σε άλλους ή να το μεταπωλήσετε στο γιουσουρούμ, καλό είναι να το διαβάζετε χωρίς να τρώτε τίποτα φαγιά και να κάνετε βούτες στη ντοματοσαλάτα, για να μη λιγδωθούν οι σελίδες. Επίσης δεν είναι και πολύ ωραίο να ξύνετε το κεφάλι ή άλλα μέρη του κορμιού σας διαβάζοντας, γιατί δεν είναι ορθό να ανοίγει ο άλλος το βιβλίο και να ανακαλύπτει μέσα τρίχες κατσαρές ή πιτυρίδες.

DANA SEMITECOLO, Είμαι ο Τάκης και είμαι ποδήλατο

Είμαι ο Τάκης και είμαι ποδήλατο. Μην απορείς, δεν είμαι ένα τυχαίο ποδήλατο. Είμαι το ποδήλατο του Νίκου. Γι’ αυτόν και για την παρέα του μιλάει αυτή η ιστορία που θα σου διηγηθώ και κάθε λέξη της, είναι αληθινή.

Το βρίσκεις παράλογο που μπορώ και σου γράφω; Δεν είναι! Απλά εσύ τα τελευταία χρόνια έχεις το πρόβλημα που ονομάζω «υπερβολική λογική» και ό,τι δεν εντάσσεται σε αυτήν, το θεωρείς «παραμύθια της Χαλιμάς».

Ξεπέρασε λοιπόν γρήγορα το όποιο σοκ και πάμε παρακάτω. Άλλωστε, κανείς γύρω σου δεν μπορεί να ξέρει πως αυτό που διαβάζεις είναι γραμμένο από ένα ποδήλατο. Αντιθέτως, εγώ ξέρω τα πάντα για το αφεντικό μου, τον Νίκο και τους φίλους του. Τον ακολουθούσα και τον ακολουθώ σχεδόν παντού και έχω ακούσει πολλά πράγματα. Όσα δεν ξέρω, μου τα έχουν πει τα άλλα ποδήλατα, των φίλων του, με το νι και με το σίγμα που λέτε κι εσείς.

Εκείνη τη περίοδο λοιπόν, πριν λίγα μόλις χρόνια, ήταν όλοι στη παρέα ενθουσιασμένοι με την νέα αγαπημένη τους συνήθεια που είχε έρθει να γεμίσει τις ώρες της βαρεμάρας τους: τα ταράτσα-πάρτι. Η ιδέα ενός τέτοιου πάρτι, είχε έρθει με απευθείας πτήση από το πουθενά, όταν ένα απογευματάκι απολάμβαναν τον καφέ τους και παραφιλοσοφούσαν, στο σπίτι του αφεντικού μου, στα Εξάρχεια. Εκεί που ακούγανε στο ραδιόφωνο ζωηρές μουσικές και χωρίς να το πολυκαταλάβουν, βρέθηκαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας αγκαλιά με το ραδιόφωνο, να χορεύουν ξέφρενα και να πίνουν μπίρες. Αυτά το πάρτι συνήθως, κρατούσαν ένα δίωρο κι έτσι ξαφνικά όπως άρχιζαν, έτσι κι απότομα σταμάταγαν και όλοι επέστρεφαν στις υποχρεώσεις τους.

Οι πιο σταθεροί θαμώνες στα ταράτσα-πάρτι, ήταν ο Νίκος, ο Γιάννης, η Άννα, η Σόνια, η Μαρία, ο Άλεξ, η Φωτεινή και ο Αντώνης όποτε ερχόταν από το νησί για να τους δει. Όλοι από το ίδιο νησί προερχόμενοι, κυνηγούσαν το μεγάλο τους όνειρο στις γειτονιές της Αθήνας. Ο καθένας με τον τρόπο του και με σταθερό μέσο το ποδήλατό του. Άλλοι στα Πανεπιστήμια, άλλοι στα ΙΕΚ, άλλοι σε ιδιωτικές σχολές. Όλοι όμως στο δρόμο για την απόκτηση "ενός χαρτιού", που έλεγαν κι οι γονείς τους, ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν στο μέλλον, μια δουλειά της προκοπής. Και πράγματι, στο μέλλον, βρέθηκε η "δουλειά της προκοπής" για τον καθένα, ανεξάρτητα από το πτυχίο, το δίπλωμα και το degree. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, διαφορετικό κεφάλαιο.

Οι θαμώνες των πάρτι δεν ξεπερνούσαν τους δέκα γιατί έτσι είχε αποφασίσει η παρέα ότι ήθελε να γίνει. Το νούμερο δέκα ήταν ένα ευέλικτο σχήμα για ταράτσα-πάρτι, όπως έλεγε ο Άλεξ. Οι περισσότεροι από δέκα, θα έκαναν υπερβολική φασαρία. Βέβαια υπήρξαν φορές που ο αριθμός μειωνόταν, όμως ποτέ δεν άφηναν να αυξηθεί. Ήταν ένας άγραφος κανόνας της παρέας και αυτός. Το ποιοι και πότε θα συμμετείχαν δεν το προγραμμάτιζαν ποτέ. Απλά γινόταν. Αν τύχαινε κι ερχόταν κανείς, ενώ ο αριθμός είχε συμπληρωθεί τον έδιωχναν διακριτικά ή έπαιρνε τη θέση κάποιου που ετοιμαζόταν να φύγει λόγω κάποιας υποχρέωσης.


Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781


DANA SEMITECOLO katrougiali.blogspot.com
Η Dana Semitecolo, γεννήθηκε πριν δύο χρόνια και κάτι μήνες στο μαιευτήριο του διαδικτύου, όπου ζει και εργάζεται όταν δραπετεύει από τις καθημερινές υποχρεώσεις του Έξω Κόσμου.
Της αρέσει να παραφιλοσοφεί με το κατρουγιάλι της στο katrougiali.blogspot.com , όση ώρα περιμένει να ψηθεί το παστίτσιο. Για να γράψει αυτή την ιστορία, χρειάστηκε να ψήσει 20 ταψιά.
Ακόμα, της αρέσει να μαζεύει μανουσάκια στους αγρούς του τόπου της καθώς και να κυλιέται στις καυτές αμμουδιές του, παρέα με τον γιο της.
Αυτό το πόνημα είναι το πρώτο της μεγάλο -από κάθε άποψη- που δημοσιεύεται και μάλλον το τελευταίο, αφού η οικολογική της συνείδηση δεν της επιτρέπει την σπατάλη χαρτιού. Ιστορίες του νησιού της, κυρίως, έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και σε διάφορους διαδικτυακούς τόπους.
Τα παράπονά σας, στη διεύθυνση: katrougiali@gmail.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ, Η μεγάλη απόφαση

¨Τον θυμάσαι τον Γιώργο, τον γιο της Ασπασίας, από την απέναντι πολυκατοικία; Για δυο χρόνια, είπε ότι θα πήγαινε στην Αθήνα, μόνο για όσο θα διαρκούσε η φοίτηση του σε εκείνο το ΙΕΚ και μετά θα επέστρεφε. Έξι χρόνια έχουν περάσει και ακόμα τον περιμένει η μάνα του, για να αναλάβει το ψιλικατζίδικο. Της έχει πέσει η μέση, της κακομοίρας της Ασπασίας, να κουβαλάει όλη τη μέρα, τα καφάσια με τις Amstel, για να γεμίζει τα ψυγεία και ο κανακάρης της, ακόμα να φανεί. Δεν την αλλάζει, λέει, με τίποτα την Αθήνα, τώρα, που την έζησε. Τη λάτρεψε, λέει, και δεν θέλει να γυρίσει στο νησί. Ακούς καμώματα ο Γιωργάκης; Και εσύ μου λες, πως θες να σπουδάσεις εκεί; Θέλεις δηλαδή, να πάθεις κι εσύ τα ίδια; Να σου ρίξουν τίποτα στο ποτό σου, κανένα βράδυ, και να μην μπορείς να φύγεις ποτέ από εκεί; Γιατί δηλαδή, κακή είναι η Πάτρα, που είναι και σχεδόν δίπλα μας; Μια ώρα με το καράβι, άλλη μια με το λεωφορείο και έφτασες. Θα πηγαίνεις την Κυριακή το βράδυ και το μεσημέρι της Παρασκευής θα μπαίνεις στο λεωφορείο και θα έρχεσαι να σε βλέπουμε λίγο και εμείς. Τι τη θες την πρωτεύουσα; Τόσα χρόνια, στην πρωτεύουσα του νησιού δεν μένουμε; Σου έλειψε ποτέ ο πρωτευουσιάνικος αέρας; Όχι πες μου, σου έλειψε;¨ Η διαπεραστική φωνή της κυρά Βασιλικής, αψηφώντας τα ωράρια κοινής ησυχίας και τα ευαίσθητα νεύρα της γειτονιάς, εκείνο το κυριακάτικο μεσημέρι, ακουγόταν πιο αγχωμένη από ποτέ. Ανεβασμένη πάνω στη ¨Σκάλα του Μιλάνο¨, έτσι είχε βαπτίσει ο άντρας της, τη σιδερένια σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα, έδινε για μια ακόμη φορά τη δική της παράσταση, έξω από το παράθυρο του Περικλή, αφού για κακή του τύχη, η συγκεκριμένη σκάλα περνούσε ακριβώς μπροστά από το δωμάτιό του. ¨Κάνεις πως δεν ακούς τώρα, έτσι; Ξέρεις πως έχω δίκιο και δεν απαντάς!¨ Κρατώντας στο ένα της χέρι, τα φρεσκοπλυμένα ρούχα που επρόκειτο να απλώσει σε λίγα λεπτά και στο άλλο τη σακούλα με τα μανταλάκια, συνέχιζε ακάθεκτη την υψηλόφωνη διάλεξή της, αν και κατά βάθος ήξερε, πως οι ωτασπίδες που συνήθιζε να φοράει ο Περικλής, όταν κοιμόταν, ήταν εξαιρετικά καλής ποιότητας και δεν υπήρχε περίπτωση, όσο δυνατά κι αν φώναζε, να βγει κερδισμένη, σ’ αυτή την άνιση μάχη με την τεχνολογία. ¨Πάω να απλώσω τα ρούχα και τα υπόλοιπα θα τα πούμε σε λίγο, στο τραπέζι. Σήκω και ντύσου να φάμε, μεσημέριασε και εσύ ακόμα κοιμάσαι, σε χειμερία νάρκη έχεις πέσει; Προπόνηση για την Αθήνα κάνεις;Η τελευταία φράση, αν και όλα έδειχναν πως θα έκλεινε την αυλαία, προσωρινά έστω, εντούτοις, προς μεγάλη ατυχία των γειτόνων, που είχαν ήδη βλαστημήσει όλους τους γνωστούς Αγίους, από τη στιγμή που η Βασιλική ξεκίνησε να ωρύεται, και είχαν τώρα περάσει στους λιγότερο δημοφιλείς, όπως ο Άγιος Ιωακείμ και η Αγία Χρυσή, εκτινάχθηκε από το στόμα της, προσέκρουσε στα νυσταγμένα βλέφαρα του Περικλή και προσγειώθηκε ανώμαλα στα αυτιά του άντρα της, του Παναγιώτη, που τη στιγμή εκείνη, έμπαινε στο σπίτι. ¨Πάλι το ζαλίζεις το παιδί; Γιατί δεν το αφήνεις να κάνει αυτό που επιθυμεί; Αφού θέλει να πάει στην Αθήνα, εσένα τι σε κόφτει; Για σπουδές θα πάει, δεν θα πάει να ψήνει κάστανα στην Ομόνοια. Πάλι του λες να πάει στην Πάτρα, για να σε έχει συνέχεια μέσα στα πόδια του; Ήμαρτον!¨ Ο Παναγιώτης, πριν προλάβει να βγάλει το μπουφάν του και να αφήσει στην κουζίνα, τις μπίρες που είχε πεταχτεί να αγοράσει από το ψιλικατζίδικο της Ασπασίας, έλαβε θέση μάχης στα δυο πρώτα σκαλοπάτια, αφενός για να υπερασπιστεί το γιο του, το ¨καμάρι του¨, όπως τον αποκαλούσε, μετά από εκείνο το βράδυ στο καφενείο, όπου τον ενημέρωσαν πως είδαν τον Περικλή, στην καφετέρια της πλατείας, μαζί με μια πανέμορφη, ξανθιά συμμαθήτριά του και, αφετέρου, για να υποστηρίξει για μια ακόμη φορά, το προφίλ του ανοικτόμυαλου, εκσυγχρονισμένου πατέρα, που με τόσο ζήλο καλλιεργούσε στη γειτονιά, από τότε που αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος, στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές, με το Προοδευτικό Κίνημα Αγίας Τριάδας.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ http://www.kaleidoskopio.org/
Ο Δημήτρης Μάργαρης, γεννήθηκε πριν από 29 χρόνια στη Ζάκυνθο, όπου σήμερα ζει και εργάζεται ως γραφίστας. Στα 29, αυτά, χρόνια, ασχολήθηκε με τη γραφιστική, τη φωτογραφία, το ραδιόφωνο, τη μουσική, τη ζωγραφική, το web design και το διαδικτυακό blog του ( www.kaleidoskopio.org ), στο οποίο, τα τελευταία 2 χρόνια, διοχετεύει τις απόψεις του, αγνοώντας το γεγονός πως ο μοναδικός αναγνώστης του, έφυγε τον περασμένο Νοέμβριο στο εξωτερικό και από τότε, η τύχη του αγνοείται.Το διήγημα ¨Η Μεγάλη Απόφαση¨ είναι το πρώτο του συγγραφικό πόνημα που καταλήγει τυπωμένο σε χαρτί, αφού ο εκτυπωτής που διατηρεί στο σπίτι του, έχει χαλάσει εδώ και αρκετό καιρό και τα ανταλλακτικά που θα του έστελνε η κατασκευάστρια εταιρεία, δεν έχουν φτάσει ακόμη.Τους τελευταίους μήνες, περνά τον ελεύθερο χρόνο του, ψάχνοντας για τη γάτα του, που ένα βράδυ χάθηκε μυστηριωδώς, αφήνοντας στο κατώφλι της εξώπορτας, ένα σημείωμα που ακόμη δεν έχει κατορθώσει να αποκρυπτογραφήσει, καθώς δεν γνωρίζει άλλες γλώσσες, πέραν της Ελληνικής και της Αγγλικής.Αν κάποιος έχει οποιαδήποτε πληροφορία περί του εξαφανισμένου ζώου, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του στο jimmargaris@gmail.com. Αμοιβή, δεν δίδεται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Το σπίτι και ο χρόνος

Η γειτονιά «καλλιτέχνιζε». Αρκετοί γνωστοί των Γραμμάτων και Τεχνών ζούσαν στα πέριξ. Συχνά ανεβαίνοντας την οδό Ροβέρτου Γκάλι λίγο πριν την ανοιχτωσιά του «Διόνυσου», γωνία με την οδό Ουέμπστερ, στο ισόγειο έμενε ο Μποστ. Εάν το παράθυρο του γραφείου του, που έβλεπε την Ροβέρτου Γκάλι ήταν ανοικτό, σταματούσα προς στιγμή να κοιτάξω κλεφτά μέσα γιατί είχε πολλά έργα του αναρτημένα στον απέναντι του παραθύρου τοίχο. Θυμάμαι το ανάπτυγμα, σε κατά το μήκος τομή, ενός πλοίου μέσα στο οποίο μάλλον περίεργα πράγματα γινόντουσαν, αλλά η απόσταση και το μέγεθος δεν μου τα μαρτυρούσε. Από την κουνιάδα του, με την οποία έτυχε να παίρνουμε μαθήματα αγγλικών από την ίδια δασκάλα, έμαθα ότι ήταν η «Χριστίνα» του Ωνάση. Του το είπα όταν τον γνώρισα στην Θεσσαλονίκη το ’75, σε προεκλογική παρουσία του ΚΚΕ με το οποίο κατέβαινε υποψήφιος. Μαζί του ήταν και ο συνυποψήφιος του, ο εκλιπών πλέον, καθηγητής του Α.Π.Θ. Παύλος Πετρίδης.
Στην οδό Ουέμπστερ κατοικούσε και ο Σπύρος Βασιλείου. Το σπίτι ήταν όψιμου νεοκλασικισμού, στο οποίο είχαν κάνει προσθήκη δύο ορόφων, όπου βρισκόταν το διαμέρισμα και το ατελιέ. Λόγω της γνωριμίας μου με τις δύο θυγατέρες του, επισκεπτόμουν το σπίτι όπου και με εντυπωσίαζε ο μεγάλος πίνακας αναπαράστασης της θέας που είχε από την πίσω πλευρά, προς την Ανατολή.
Η εικόνα ξεκινούσε από τα Προπύλαια της Ακρόπολης και έφτανε στην νότια κορυφογραμμή του Υμηττού. Σχεδόν στη μέση στο κάτω μέρος, έβλεπα το σπίτι του αγαπημένου φίλου Γιώργου Π. Η αυλή του οποίου είχε μεσοτοιχία με το σπίτι των Βασιλείου και ήταν και ο λόγος γνωριμίας μας με τα κορίτσια. Όχι πολύ μακριά από τον Σπύρο Βασιλείου, μένει ακόμη ο Μίκης Θεοδωράκης.
Στη συμβολή των οδών Μισαραλιώτου και Βεΐκου ήταν μέχρι τα μέσα του ’60 και η διώροφη κατοικία της οικογένειας του ζωγράφου Αλ. Αλεξανδράκη. Από τα ωραιότερα εκλεκτιστικά κτίρια της παλιάς Αθήνας με μεγάλο κήπο και με κάποια, απ’ ό,τι θυμάμαι, «ντροπαλά» στοιχεία Αρ Νουβώ.
Δίπλα στο σπίτι μας, από δεξιά, σε μία διώροφη οικοδομή έμενε το ζεύγος Φραντζεσκάκη του «Ζυγού». Όταν το σπίτι έγινε πολυκατοικία (η πρώτη της γειτονιάς), έφυγαν. Δεν έτυχε να ξανασυναντηθούμε.
Τους κτυπούσα το κουδούνι, παιδί τότε για μία καλημέρα, με την ελπίδα όμως να μπω για λίγο στο διαμέρισμα, όπου θαύμαζα στους τοίχους ωραία έργα ζωγραφικής και χαρακτικά. Μου προκαλούσαν γοητεία οι πρωτότυπες μήτρες για ακουαφόρτε και ξυλογραφία, που αναρτούσαν μαζί με άλλα έργα. Αρκετά χρόνια μετά, ένας αμερικανός φίλος χαράκτης με έβαλε στα μυστήρια αυτής της τέχνης, κάνοντας μαζί του τα πρώτα βήματα στην χάραξη του χαλκού και του τσίγκου.

Οι παλαιότεροι καλλιτέχνες εγκατεστημένοι στην περιοχή ήσαν, ο γλύπτης Γεωργαντής και ο Παρθένης. Ο πρώτος είχε το εργαστήρι του στην αρχή, σχεδόν, της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ο δεύτερος στο τέρμα της οδού, εκεί που σήμερα βρίσκεται ένα παρκάκι. Το πρώτο υπάρχει ακόμη., Αυτό του Παρθένη υπέκυψε στην περί κατεδαφίσεων πολιτική βούληση του Καραμανλή του Α΄, έτσι ώστε να μην μολύνει την θέα προς την Ακρόπολη από το εστιατόριο- bar- καφετέρια ο «Διόνυσος». Στην ίδια οικογενειακή γραμμή επιμένει και ο Καραμανλής ο Β΄ με την απόφαση κατεδάφισης των δύο ωραίων κτιρίων της Δ. Αρεοπαγίτου για να προσφερθεί θέα προς την Ακρόπολη, χωρίς παρεμβολές, στους θαμώνες του bar- καφετέρια του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως. Η πρόσφατη αντιπαλότητα σχετικά με την κατεδάφιση, ή διατήρηση των δύο αυτών κτιρίων, μου αναζωπύρωσε το παλαιό συναίσθημα θλίψης και ματαίωσης που με κυριεύει όταν επιστρέφω στην Αθήνα, βλέποντας την επιταχυνόμενη αλλοίωση του αποτυπωμένου στα κτίριά της χρόνου, που παρασέρνει η κατεδάφιση όλων ό,τι αποτελούσε για μένα το ελάχιστο των εναπομεινάντων αναφορών μιας πόλης που απεμπόλησε το παρελθόν της. Γιατί το παρελθόν γίνεται σαν χημική ουσία, απλωμένη σε τοίχους και λιθόστρωτα, στα περίτεχνα κάγκελα, ή σε ξυλόγλυπτες θύρες, ουσία φωτογραφικού φιλμ που αποτυπώνει την αφή ανθρώπων και γεγονότων. Και είναι τραγικό να ψάχνω την Αθήνα που χάθηκε, ανατρέχοντας σε βιβλία που αναφέρονται στης πόλης τα συμβάντα, όπως οι φωτογραφίες του DMITRI KESSEL του Δεκέμβρη 1944. Κάποιοι αποφάσισαν να σβήσουνε τις ενοχές τους ξηλώνοντας το σκηνικό της τραγωδίας.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781



ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ satanasso-tefteria.blogspot.com
Γεννήθηκα στην Αθήνα.
Εγκαταστάθηκα στην Θεσσαλονίκη θέλοντας να συμβάλλω στην αποκέντρωση.
Στη συνέχεια είδα πολλούς φίλους Θεσσαλονικείς να μετακομίζουν στην Αθήνα.
Αποτέλεσμα της σώψυχης ανάγκης μου για απολογισμό του παρελθόντος είναι και το πόνημα που κρατάτε στα χέρια σας.
Ασχολήθηκα επιτυχώς με την Αρχιτεκτονική με πενιχρό οικονομικό όφελος και με την φωτογραφία χωρίς κανένα οικονομικό όφελος.
Έμεινα με την ικανοποίηση ότι τα έργα μου έτυχαν αρκετής εκτίμησης για να δημοσιευτούν, σε αρχιτεκτονικές εκδόσεις τα μεν και σε εκθέσεις και δημοσιεύσεις τα δε.
Για περαιτέρω διευκρινίσεις για το ποιόν μου ως επιστήμων και άνθρωπος, μπορείτε να με ψάξετε στο blog που συντηρώ στο διαδίκτυο σαν satanasso-tefteria.blogspot.com
Eάν μάλιστα η εικόνα μου, που συνοδεύει αυτό το βιογραφικό σημειωματάκι σας γοήτευσε, δέχομαι στίχους και ελεγείες στο satanasso@gmail.com

ΦΩΤΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ, Απ' τον Σινάτρα στην Καραγκούνα

Ήμουν στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού ένα τέταρτο πριν από την καθορισμένη –σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο προσκλητήριο- ώρα έναρξης της γαμήλιας τελετής. Ήταν περισσότερο από βέβαιο ότι πιο βασανιστικά παρά ποτέ θα κυλούσαν τα τουλάχιστον τριάντα λεπτά ανιαρής αναμονής μέχρι την εμφάνιση της νύμφης. Η «βασίλισσα» εκείνης της βραδιάς, η Φαίη (εκ του Ευφροσύνη), απησχολείτο ως τηλεφωνήτρια στο Paparazzo, το εβδομαδιαίο περιοδικό που, αφότου ανέλαβα τη διεύθυνσή του, πρωτεύει σε κυκλοφορία, αναγνωσιμότητα και παροχή «υπηρεσιών» στις μεσημβρινές τηλεοπτικές εκπομπές.
Όχι, δεν είμαι το αποφώλιον τέρας που εκβιάζει καλλιτέχνες ή «καλλιτέχνες», μοντέλες και λοιπούς μαϊντανούς, για να εξασφαλίζει τις αποκλειστικές και συνταρακτικές «ειδήσεις», όπως διαλαλούν οι κακεντρεχείς και φθονεροί ανταγωνιστές μου.
Απλώς, ξέρω (από ένστικτο;) τι θέλει η κοινή γνώμη. Πιάνω τον παλμό της. «The PULSE», όπως λέω, για να θυμίζω -στον εαυτό μου πρωτίστως- ότι είμαι δεινός χειριστής της γλώσσας του Σαίξπηρ.

Έλεγα νωρίτερα πως η Φαίη απησχολείτο στο περιοδικό ως τηλεφωνήτρια. Απησχολείτο, τρόπος του λέγειν. Γιατί κατά κανόνα απασχολούσε το τηλεφωνικό κέντρο με τις προσωπικού περιεχομένου κλήσεις της στους γονείς, στην αδελφή, στη φιλενάδα και κυρίως στον γκόμενο. Όχι αυτόν που σε λίγο θα αλυσόδενε ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Αναχωρώντας από την Εκάλη λίγο μετά τις οκτώ, εκείνο το σαββατιάτικο δειλινό, υπολόγιζα ότι θα έφθανα στο κέντρο της Αθήνας περίπου μία ώρα αργότερα, δηλαδή αφού θα είχε παρέλθει το δεκαπεντάλεπτο κατά το οποίο ο δυστυχής γαμπρός περιμένει τη νύμφη με την ανθοδέσμη ανά χείρας και φέροντας το χαμόγελο της αμηχανίας, δηλωτικό του άγχους και ενίοτε του εκνευρισμού για το στήσιμο.
Οι γυναίκες είναι συνεπέστατες στα ραντεβού τους μέχρι τον υμέναιο, ακόμη και οι απειροελάχιστες για τις οποίες ο υμένας δεν είναι μόνο μια ανάμνηση… Ωστόσο, ο υπολογισμός μου απεδείχθη λανθασμένος, επειδή μου διέφυγε ότι μεσούντος του θέρους η Αθήνα είναι άδεια και, συνεπώς, άδειες είναι και οι οδοί της. Σύντομα ήμουν στον περιφερειακό του Λυκαβηττού.
Ναι, βρήκα αμέσως θέση να παρκάρω. Αύγουστος γαρ. Την αρχική ικανοποίηση ότι απέφυγα την κατεξοχήν ταλαιπωρία των εν Αθήναις οδηγών, διαδέχθηκε η απογοήτευση, όταν συνειδητοποίησα ότι, για να φθάσω στον Ναό, έπρεπε να ανεβώ 99 σκαλοπάτια. Αμέσως, ανακάλεσα στη μνήμη μου την χιτσκοκική ταινία «Τα 39 Σκαλοπάτια» και ο συνειρμός του θρίλερ ήταν αυτονόητος. Ωστόσο, μόλις πάτησα το τελευταίο σκαλοπάτι, οι ελκυστικές εικόνες που αντίκρισα με αντάμειψαν και ανέσυραν στην επιφάνεια τον επίδοξο ποιητή που από παιδί κρύβω εντός μου.

Ο Φαέθων, σε πείσμα του μύθου, οδηγούσε καλά το άρμα του πατέρα του, Ήλιου, και το έστελνε ορμητικά εκεί στη Δύση, για να το κρύψει κάτω απ’ τη γραμμή του ορίζοντα. Οι εναλλαγές των χρωμάτων στον ουράνιο θόλο μετέβαλαν το ανθρώπινο μάτι σε ένα έκπληκτο λόγω ευχαρίστησης φασματοσκόπιο. Για έναν πιστό ακόλουθο του Βάκχου, όπως εγώ, το ηλιακό κίτρινο φάνταζε σαν το χρώμα της ξανθής μπίρας, που έδινε τη σειρά του στο κόκκινο της μοναστηριακής.
Από τη βορινή πλευρά του Ναού έβλεπα πανοραμικά το κέντρο της πόλης. Την Πανεπιστημίου, από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια, κι από αριστερά μού φανερώνονταν, νοσταλγικά, οι συνοικίες της Αθήνας στις οποίες σύχναζα στα χρόνια τα φοιτητικά: Η περιοχή «όπισθεν Χίλτον», όπως έγραφαν παλαιότερα οι μικρές αγγελίες για να δελεάσουν τον ενοικιαστή, και το Παγκράτι. Και λίγο πιο δεξιά τους ο Ιερός Βράχος με τη λάμψη του τεχνητού φωτισμού μα κυρίως με την αυθεντική λάμψη του κάλλους και της δόξας του. Και τα τετράτροχα στους δρόμους πέρα δώθε. «Ας λένε ό,τι θέλουν για την Αθήνα», μονολόγησα και πρόσθεσα: «I love the PULSE of city life». Όπως το λέτε κι εσείς εδώ (παραφράζω τη Γεωργία Βασιλειάδου σαν «Θεία απ΄ το Σικάγο»), «αγαπώ τη ζωντάνια της πόλης». Αυτής της πόλης, που μας κρατάει εκούσιους δεσμώτες.

Την ονειροπόληση διέκοψε απότομα η συναίσθηση του λόγου για τον οποίο βρισκόμουν λίγο πιο κάτω από την κορυφή του Λυκαβηττού. Γύρισα το κεφάλι μου και είδα τον, όχι κατ’ ανάγκην εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας, έφιδρο γαμπρό. Στην έκδηλη αμηχανία του προσετέθη και η δική μου, του προσκεκλημένου. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων (η Φαίη δεν ήταν και ο συμπαθέστερος των ανθρώπων στο Paparazzo), περιέφερα τη σακούλα που περιείχε το δώρο. Μια σακούλα από καθορισμένο –σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο προσκλητήριο- κατάστημα, στο οποίο οι μελλόνυμφοι είχαν ανοίξει «λίστα γάμου

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781


ΦΩΤΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ myblogmindstyle-grecotsadilas.blogspot.com/
Ο εκδότης ήταν σαφέστατος: «H ζωή είναι αστεία!». Έτσι κατάλαβα ότι το χιούμορ μπορεί να είναι απότοκον και μιας παραγγελιάς κι όχι, αποκλειστικώς, του αυθορμητισμού. Έστω.
Προκειμένου να εκδοθώ, ας το επιτηδεύσω. Το χιούμορ μου εννοώ!
Πριν μερικά χρόνια (εντάξει Διονύση, πάνω από 20), δε με γνώριζε ούτε η μάνα μου. Αυτό δε σημαίνει πως οι γεννήτορές μου σήμερα με ξέρουν. Καλά καλά, δεν ξέρω εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η σπουδή μου να σπουδάσω Πολιτικές Επιστήμες, εσπευσμένως με έτρεψε σε πιο σπουδαίες για μένα ασχολίες. Όπως, για παράδειγμα, στην απόλαυση αναγνωσμάτων, ωσάν κι αυτό του Όσκαρ Ουάιλντ υπό τον τίτλο «Η σημασία του να μην κάνεις τίποτα» ή να κάνεις τα χρειώδη αλλά με ρυθμό αργό.
Γιατί, σύμφωνα με τον Κούντερα, «η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της απόλαυσης», άλλως -κατ’ εμέ- η ευρυθμία των ευκολιών.
Και τώρα που, επιδητευόμενος δύσκολες λέξεις και αραδιάζοντας ονόματα συγγραφέων και τίτλους βιβλίων, απέδειξα, νομίζω, πόσο διαβασμένος είμαι, αν είστε και εσείς εύκηλοι, δηλαδή αμέριμνοι, όντας βραδείας καύσεως, σας καλώ να συναντηθούμε στο myblogmindstyle-grecotsadilas.blogspot.com/, που τώρα αρχίζω να στιλιζάρω. Βαρέθηκα να γυροφέρνω σε blogs άλλων.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥ, Είναι όμορφα εδώ στην Κυψέλη

Άλλη μια μέρα εδώ στο Βρετανικό Νησί της Κυψέλης. Μείναμε αποσβολωμένοι με το θαύμα της φύσης. Τουτέστιν, ένα σμήνος από μαύρα πουλιά που είχαν καλύψει τον ουρανό από την Κυψέλη έως το βουνό απέναντι. Πώς το λένε αυτό το βουνό δεν ξέρω. Θα ρωτήσω το Στηβάκι. Το Στηβάκι ξέρει όλα τα βουνά της Αθήνας με τ’ όνομα τους και όχι μόνο. Ξέρει πού είναι ακριβώς. Εγώ πριν χρόνια νόμιζα ότι η Πεντέλη ήταν η Πάρνηθα και ο Υμηττός, μισός Υμηττός και μισός Πεντέλη. Νόμιζε ο άθεος προτεστάντης ότι θα μάθει από μένα τα τοπογραφικά χαρακτηριστικά της Αττικής! Ευτυχώς το κατάλαβε γρήγορα και χωρίς να με προσβάλλει, γιατί είναι τζέντλεμαν, άρχισε να με ξεναγεί στις ομορφιές του τόπου. Είδα ξανά το Πεδίο του Άρεως, το Ζάππειο, τον Εθνικό Κήπο. Αν και το Στηβάκι φοβάται να περνάει από εκεί όταν σκοτεινιάζει, γιατί μαζεύονται, λέει, πολλοί αστυνομικοί.
«Τι κάνουν εκεί οι αστυνομικοί, μωρό;» με ρωτάει. «Κάνα break θα κάνουν ρε μωρό μου», του απαντάω για να τον καθησυχάσω. Γιατί το Στηβάκι έχει ακούσει πολλές ιστορίες για την Ελληνική Αστυνομία απ’ τους αριστερούς φίλους μας και αγριεύεται άμα τους βλέπει.

Έλεγα, λοιπόν, ότι θαυμάζαμε το σμήνος με τα μαύρα πουλιά που πετούσαν πάνω από την Αθήνα. Εγώ και το Στηβάκι μόνοι στην ταράτσα του Βρετανικού Νησιού. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και δεν θα το έβλεπα, αν δεν είχα τον φιλοπερίεργο μικρό εξερευνητή, να με πάρει σηκωτή και να με ανεβάσει επάνω.
Το σμήνος που κάλυπτε τον ουρανό, πετούσε επί σαράντα λεπτά. Ανέβαινε και κατέβαινε, γυρνούσε, χωριζόταν και ενωνόταν ξανά. Κάποια στιγμή βγήκε ένα παιδάκι στο μπαλκόνι κι αναθάρρησα. Αλλά γρήγορα το επανέφεραν στην τάξη: «Τι κάνεις παιδί μου στο μπαλκόνι; Έλα εδώ που καθόμαστε όλοι! Έχει επανάληψη τις ‘Πεθερές’ που σ’ αρέσουν».
Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά άμα σου λένε συνέχεια από μικρό ότι κάτι σου αρέσει ή δεν σου αρέσει, στο τέλος το πιστεύεις. Μου συνέβη με τις αγκινάρες. Για χρόνια η μάνα μου έλεγε: «Έφτιαξα αγκινάρες που δεν τις τρως. Θες να σου κάνω μια μπριζόλα;» Πείστηκα. Πολύ αργότερα, στα τριάντα δύο, ανακάλυψα ότι μ’ αρέσουν. Και μια μέρα, στο Κυριακάτικο τραπέζι, έγινε η μεγάλη αποκάλυψη. Πικράθηκε η μάνα μου…

Τέλος πάντων, για να επανέλθω, ο μικρός Γιωργάκης πήγε να δει τις «Πεθερές» σε επανάληψη κι εμείς συνεχίσαμε να βλέπουμε το ανεπανάληπτο θέαμα των πουλιών, που είχε φτάσει στους τίτλους του τέλους.
«Μωρό μου», φωνάζει το Στηβάκι, «όλα αυτά τα πουλιά μένουν στη Φοκίοουνις». Βλέμμα δυσπιστίας. «Αλήθεια, τα έχω ακούσει» επιμένει ο φυσιολάτρης, παρουσιάζοντας ακλόνητα στοιχεία. Και πράγματι, τα πουλιά άρχισαν τη μαζική τους κάθοδο και, λίγα-λίγα, χάνονταν στα δέντρα της Φωκίωνος Νέγρη.
Ο ήλιος έδυε, ο Γιωργάκης γλάρωνε στην τηλεόραση, το σμήνος κούρνιαζε στα άνω διαμερίσματα της πάλαι ποτέ ένδοξης Φωκίωνος, κι εμείς είπαμε να κλείσουμε τη μέρα μ’ ένα-άντε δύο επεισόδια Σταρ Τρεκ, για να το γλεντήσουμε.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781


ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥ apologiaprosuavita.blogspot.com
Η Βασιλική του Δήμου του Νικόλα και της Μαρίας ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Όχι σ’ αυτήν που συμμετείχε στα γεγονότα, - δεν διατηρεί πολιτικό γραφείο, και μπορεί να το αποδείξει. Στην άλλη. Αυτή που απλά γεννήθηκε το ‘73. Κι όπως λέει ο φίλος της ο Σάμπαλης, «εμείς του ’73, κάτι έχουμε ρε παιδί μου».
Η Βασιλική δεν έχει κάτι, έχει πολλά. Έχει ένα απλήρωτο δάνειο, δέκα μαθήματα που χρωστάει στο Πανεπιστήμιο εδώ και χρόνια, έχει υψοφοβία, αγοραφοβία, τριχοτυλλομανία, ήπια δυσλεξία και στραβισμό της Μόνα Λίζα, που όμως ο οφθαλμίατρός της την έχει διαβεβαιώσει ότι κάνει τις γυναίκες πιο γοητευτικές. Τα πιστεύει κάτι τέτοια, γιατί έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι της.
Έχει αδυναμία στις γάτες, στις μπίρες, στους Άγγλους (φονιάδες των λαών), και στον δεξί αστράγαλο, από τότε που έφαγε μια χύμα στα γραφικά πεζοδρόμια των Εξαρχείων.
Έχει μανία με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια (του σατανά), την Άγκαθα Κρίστι και τον Φίλιπ Κέι Ντικ.
Έχει επίσης την τάση να απολογείται και την εντύπωση ότι, όταν μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό της, κάποιος λείπει. Ε, μάλλον τα ’χει χαμένα.
Έχει κι άλλα και σε πολύ καλές τιμές.
Αλλά δυστυχώς στην Κυψέλη δεν έχει πάρκινγκ. Θα ταλαιπωρηθείτε.
Καλύτερα να παρκάρετε εδώ: apologiaprosuavita.blogspot.com
και να έρθετε με τα πόδια.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΜΟΥ, Αγαπούσε τον άνεμο

"Αγαπούσε τον άνεμο. Αγαπούσε τις συμμαχίες του μ’ εκείνο το φως των Εξαρχείων που περνούσε τα κυριακάτικα πρωινά ανάμεσα απ’ τις σκισμένες αφίσες απλώνοντας σκιές στους τοίχους της αφθονίας. Αγαπούσε τις μυρωδιές του τρίμμενου καφέ καθισμένος στα κατακάθια των πρωινών ονείρων των χνότων και των ελπίδων που λιάζονταν στις καφετέριες της πλατείας. Αγαπούσε εκείνες τις μυρωδιές που σκαρφάλωναν ως το Λόφο. Τη μεθούσαν καθώς τα μυριάδες φωτάκια της πόλης χόρευαν στα μάτια της. Αγαπούσε το φως και το γλυπτικό άγγιγμα του εκείνο που ζωγράφιζε το κορμί της. Απ’ το φως αναδύονταν η αγάπη της για τα λάθη κι εκείνη η παράλληλη σχέση της με το θρόισμα των φύλων, το άγγιγμα της βροχής, τις χοντρές ψιχάλες που έσταζαν απ’ τις σκισμένες σημαίες στα μπαλκόνια της επανάστασης.
Περπατούσε ανηφορικά στη Θεμιστοκλέους. Η γραφικότητα των χρόνων υψώνονταν στο τρίξιμο των κλειδώσεων στα παράθυρα των κτιρίων. Ζωγράφιζε την αρμονία στο περπάτημα της, μα στα μάτια της βυθιζόταν διαστροφή της αλήθειας. Κοίταξε αθόρυβα τις πλάκες του βρεγμένου δρόμου, το βλέμμα της σκαρφάλωνε στους γκριζαρισμένους τοίχους, στα ματωμένα τους γράμματα, στα συνθήματα που μοιάζουν να ζωντανεύουν στο χρόνο, στα χρώματα πινακίδων, στους περαστικούς. Ένας νέος κατέβαινε το δρόμο, τον κοίταξε επίμονα. Την κοίταξε κι εκείνος, χαμογέλασε, του χαμογέλασε και εκείνη. Απόλαυσε για μια στιγμή την ασφάλεια της μυστικής τους συνεννόησης και συνέχισε τον ασυλλόγιστο βηματισμό της."

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet.
Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι
café –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.
Για περισσότερα:
http://www.citystories.gr/
http://www.facebook.com/group.php?gid=65635682781

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΜΟΥ
Η Χριστίνα Πάλμου είναι ένα πλάσμα που κυκλοφορεί απτόητο στους δρόμους της Αθήνας. Της αρέσει να ταξιδεύει και να τρώει σοκολάτα.
Τις καλοκαιρινές νύχτες ν’ ακούει τη θάλασσα και να μετράει τη βροχή των αστεριών. Θέλει να ταξιδεύει στον Κόσμο.
Στη ζωή της θέλει να νιώθει ελεύθερη.
Αυτό το διήγημα είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που εκδίδει.
Της πήρε να το γράψει ένα ταξίδι στην Ευρώπη, μιάμιση βδομάδα αδυσώπητης γρίπης και δέκα λεπτά σκληρής επίπληξης σε ένα σχολικό διάδρομο (χωρίς ξύλο). Της αρέσει η ποίηση και μια μέρα θα ανέβει σε ένα βάθρο του κόσμου να μιλήσει για αλήθειες.
Μέχρι τότε… αντίο.

Ιδού ο Μαλάκας!

Σελίδες 68  € 13

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καμιά γλώσσα του κόσμου δεν διαθέτει ανάλογη λέξη με την ελληνική λέξη «μαλάκας».
Λέξη αρχαίας καταγωγής, που στην κυριολεξία της δεν εκφράζει παρά μια από τις πλέον συνήθεις και πανανθρώπινες σωματικές λειτουργίες, και που, στη μεταφορική χρήση της, την έννοιά της καθορίζει αποκλειστικά το περιβάλλον της. Το ποιος τη λέει, το πώς τη λέει και το γιατί τη λέει.

Έννοια, που μπορεί να κάνει εναργή τα πιο αντίθετα συναισθήματα και που μπορεί να μεταλλαχθεί από το ένα άκρο στο άλλο της εννοιολογικής της γκάμας χωρίς την παραμικρή επεξήγηση. Αρκεί μια άτυπη μυστική συμφωνία των νεοελλήνων, με βάση την οποία ξέρουν σαφώς πότε και πώς να την χρησιμοποιούν, αλλά και να την αποδέχονται ως προσωπικό τους χαρακτηρισμό.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μόνο ένα ενδεικτικό, και βεβαίως σατιρικό, παράδειγμα του τρόπου χρήσης της.

Πάντως δεν γεννάται αμφιβολία ότι η λέξη «μαλάκας» αποτελεί το στυλοβάτη μιας περιόδου της ελληνικής κοινωνίας, που πολλοί τη χαρακτηρίζουν «σκέτη μαλακία».


Ο βρώσιμος:
Φάε ένα μαλάκα

Ο υπέρβαρος:
Πολλά κιλά μαλάκας

Ο πανταχού παρών:
Να ο μαλάκας

Ο ορατός:
Κοίτα ένα μαλάκα.

Ο αυτοπαθής:
Μαλάκα μου!

O Interactive Multimedia:
Μαλάκας είσαι και φαίνεσαι.

Ο απτός:
Με πιάσανε μαλάκα.

Ο κατοχυρωμένος:
Μαλάκας με πατέντα.

Ο αρχαίος:
Μαλάκας με περικεφαλαία.

Ο εγκεκριμένος:
Μαλάκας με βούλα.

Ο ορθογραφημένος:
Μαλάκας με Μ κεφαλαίο.

Ο στάσιμος:
Έμεινα μαλάκας.

Ο αλγεβρικός:
Μαλάκας στο τετράγωνο.

Ο γκέι:
Είσαι και πολύ μαλάκω!

Ο νυχτωμένος:
Ξύπνα, μαλάκα.

Ο χαμένος:
Πού είσαι, ρε μαλάκα;

Ο απρόοπτος:
Την έκανε πάλι ο μαλάκας!

Ο βαθμοφόρος:
Α, τον αρχιμαλάκα!

Ο αμφίβολος:
Καλά, μαλάκας είσαι;




[....................................]

-Κάθε Έλλην πολίτης θεωρείται μαλάκας μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, απόδειξη η οποία όμως είναι αδύνατον να υπάρξει.

-Ο μαλάκας δε χρειάζεται σπουδές, χαρτιά ή ταυτότητα. Τον αναγνωρίζουν παντού με το πρώτο.

-Όλοι οι Νεοέλληνες μαλάκες είναι τεχνητοί, επειδή είναι μαλάκες αν και εφόσον τους θεωρούν μαλάκες οι άλλοι. Οι μόνοι φυσικοί μαλάκες είναι οι πολιτικά φανατισμένοι και οι χρήστες ναρκωτικών.

-Ο κάθε μαλάκας είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του και προπαντός με τη νοημοσύνη του.

[....................................]

Ιστορίες στον αφρό. Επτά σύγχρονοι έλληνες συγγραφείς γράφουν από μια ιστορία με μπύρα.

Σελίδες 252, € 9

Χορηγία του προγράμματος «Μπίρα και Ευ ζην» από την Αθηναϊκή Ζυθοποιία

Επτά γνωστοί Έλληνες συγγραφείς κλήθηκαν να γράψουν μια ιστορία στον…αφρό, μια ιστορία που η μπίρα συμμετέχει στα δρώμενα ή τα παρακολουθεί διακριτικά.
Ο Αλέξανδρος Ασωνίτης στο αστυνομικό διήγημά του «Μπλε πάνθηρας» ψάχνει να βρει το δολοφόνο του ιδιοκτήτη της ετικέτας μπίρας, αλλά και μπιραρίας «Μπλε πάνθηρας» που ξαφνικά βρίσκεται δολοφονημένος. Η έρευνα θα φέρει την Αστυνομία πολλά χρόνια πριν, μέχρι τη γερμανική κατοχή.
Η Λίλα Κονομάρα στο: «Παραλλαγές αίνιγμα» περιγράφει μερικές ώρες από τη ζωή ενός ιδιόρρυθμου άντρα που έχει τη συνήθεια να πίνει κάθε απόγευμα την μπίρα του στο ίδιο καφενείο. Η ρουτίνα του θα διακοπεί απροσδόκητα από ένα τυχαίο εύρημα, ένα μαύρο σημειωματάριο…
Χρυσούλα Μολογιάννη: «Ώριμοι διάλογοι». Οι ήρωες, που πέρασαν μαζί τα φοιτητικά τους χρόνια, ώριμοι πια, έχουν διατηρήσει ένα ετήσιο ραντεβού για καφέ, εκεί, λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Εκείνη τη χρονιά στη συνάντησή τους εξοκείλουν και πίνουν κάμποσες μπίρες, φλερτάρουν και δηλώνουν ακόμη εν ζωή και εν δυνάμει.
Η Σοφία Νικολαϊδου στο διήγημά της: «Το τσακ, από τενεκεδάκι που ανοίγει» μας γνωρίζει τη Μπετίνα, που ταξιδεύει με ΚΤΕΛ και δανεικό νυφικό. Έναν Μάριο, που ξεστομίζει στη μαμά τη λέξη γκέι. Κάποιον Ανδρίκο, που κρύβεται στην τουαλέτα του σχολείου και καταλαβαίνει ότι οι φίλοι είναι για τα δύσκολα. Μια οικογένεια. Ζουν τις ζωές τους, χώρια και μαζί. Πλαστογραφούν μετά χρήσεως, ξενιτεύονται, ξυπνούν και θέλουν αγκαλιά. Κι αναρωτιούνται: ταιριάζει άραγε η μπίρα με κορνφλέικς;
Στα τέσσερα αφηγήματα του Αντώνιου Ρουσοχατζάκη ρέει άφθονη μπίρα. Με βασικό τον «Ζυθομάντη» που διαβάζει το μέλλον από τον αφρό της μπίρας : «Το βλέμμα του Μιχαήλ ταξιδεύει στα αυλάκια, τις φουσκάλες και τα ρυάκια του αφρού. Ανιχνεύει τα χνάρια των ιστών που ζωγραφίζονται στο γυάλινο ποτήρι. Καμιά φορά μετράει και την ταχύτητα που ταξιδεύουν οι μικρές φυσαλίδες για να ανέβουν ψηλά και να κολλήσουν στον πάτο του αφρού. Όλα είναι εκεί».
Ο Χρήστος Σιάφκος στο διήγημά του «Αν διάλεγα γεύση στα χείλη σου…» περιγράφει μια «κλεφτή» μέρα μιας «παράνομης» σχέσης. Ένας άντρας στην ωριμότητά του και μια νέα γυναίκα περνούν μια μέρα της ζωής τους σε μια παραλία πίνοντας μπίρες. Παντρεμένη εκείνη, ηθελημένα μόνος εκείνος, ξαναζούν μέρες και ώρες της σχέσης τους, πριν από έναν μοναχικό επίλογο.
Η Κατερίνα Χριστοδούλου στο διήγημά της «Ένα γατί κερνάει μπίρες» μας περιγράφει όλα όσα λένε και κάνουν τρεις φιλενάδες, που συναντιούνται για «καμιά μπίρα» και πολλές γυναικοκουβέντες.

«Μπίρα και Ευ ζην» από την Αθηναϊκή Ζυθοποιία Α.Ε.
Τα τελευταία τρία χρόνια, η Αθηναϊκή Ζυθοποιία Α.Ε. έχει πραγματοποιήσει με μεγάλη επιτυχία την καμπάνια «Μπίρα και Ευ Ζην», πρόγραμμα το οποίο στοχεύει στην αλλαγή του τρόπου αντίληψης της μπίρας, στην εισαγωγή της στο σύγχρονο γαστρονομικό τοπίο και στη γνωστοποίηση των θετικών οφελών της ήπιας κατανάλωσής της, στο πλαίσιο πάντα ενός υγιεινού τρόπου ζωής.
Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία λάνσαρε την καμπάνια «Μπίρα και Ευ Ζην» τον Οκτώβριο του 2005, ύστερα από ένα χρόνο λεπτομερούς σχεδιασμού. Το πρόγραμμα «Μπίρα και Ευ Ζην» εκφράζεται με μια σειρά ενεργειών όπως είναι τα σεμινάρια γευσιγνωσίας μπίρας, ειδικές βραδιές γευσιγνωσίας μπίρας, εκδόσεις και χορηγίες υψηλών προδιαγραφών όπως Ιατρικά Συνέδρια και Γαστρονομικές βραδιές κτλ.
Το πρόγραμμα «Μπίρα και Ευ Ζην» συνεχίζεται δυναμικά με μία ευρεία γκάμα εκδηλώσεων και επιμορφωτικών σεμιναρίων σε όλη την Ελλάδα, ώστε να φτάσει σε όσο το δυνατό ευρύτερο κοινό.

Ανδρέα Θεοδωρακόπουλου, 156 Σταγόνες Σοφίας personal development

Σελίδες: 168 Τιμή: €16

XΟΡΗΓΟΣ: City University of Seattle

Κανείς δεν δύναται να γνωρίζει, τι οδηγεί έναν κοινό άνθρωπο να μετατραπεί σε   συγγραφέα. Τον Ανδρέα Θεοδωρακόπουλο, επαγγελματία του marketing και των πωλήσεων των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας τον οδήγησαν τέσσερις λόγοι :

• Η ματαιοδοξία
• Το DNA του, αφού ο παππούς του είχε να πει ένα ρητό για οτιδήποτε συνέβαινε και το κληρονόμησε.
• Το 2002 ξεκίνησε να στέλνει από μια σταγόνα σοφίας στους συναδέλφους του εμπορικού τμήματος που εργαζόταν εκείνη την περίοδο. Η αποδοχή φάνηκε πως ήταν καλή, αφού οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν αυτές τις σταγόνες στην καθημερινότητά τους.
• Πάντα πίστευε και πιστεύει, ότι η εκπαίδευση είναι απαραίτητο συστατικό της επαγγελματικής ανέλιξης και καταξίωσης. Όπως συχνά λέει ο ίδιος, το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί είναι η γνώση.

 Έτσι έγραψε, συγκέντρωσε και κατέγραψε 156 σταγόνες σοφίας τις οποίες τις εξέδωσε.

   Το βιβλίο δεν είναι για να διαβαστεί , είναι ένας σύντροφος για την προσωπική ανάπτυξη κυρίως, η οποία θα οδηγήσει ως επακόλουθο και στην επαγγελματική.

   Απολαύστε το «σταγόνα-σελίδα» και σε 156 εβδομάδες θα σκέφτεστε αλλιώς.

 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 Η μετριότητα βλέπει γύρω μόνο εχθρούς και νιώθει από παντού απειλή.

Το πρώτο σημάδι νευρικής κατάρρευσης είναι όταν αρχίζετε να θεωρείτε τη  δουλειά σας ιδιαιτέρως σοβαρή.  MILO BLOOM

Ο φόβος εξαφανίζεται όταν αυτά που φοβόμαστε συμβούν.

Η συνταγή των δύο βημάτων για το στρες :

1. Μην παιδεύεστε με μικροπράγματα

2. Να θυμόσαστε ότι όλα είναι μικροπράγματα  NTHONY ROBBINS

 Πως οι μεγάλοι ποταμοί και οι θάλασσες κερδίζουν τελικά όλα τα νερά των μικρών ποταμών και των βουνών; Απλά επειδή στέκονται λίγο πιο χαμηλά. LAO – TSE

 Ο άνθρωπος μετριέται από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν έξαλλο. GEOF GREENLEAF

Κρίση είναι  μια κατάσταση που δεν μπορούμε να πούμε : ας το ξεχάσουμε  για λίγο.

 Πάντα μας συμβαίνει αυτό που φοβόμαστε. OSCAR WILDE

 Να επαινείτε δημόσια, να κριτικάρετε ιδιαιτέρως.

Για να αποφύγετε την κριτική, μην κάνετε τίποτα, μη λέτε τίποτα, να είσαστε ένα τίποτα.  ELBERT HUBBARD

Οι 246 βασικές ρήσεις από την ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ SUN TZU για managers, πολιτικούς και κανονικούς ανθρώπους

Σελίδες: 96  Τιμή: €12.00

Δεν έχει φτάσει στις μέρες μας  αρχαιότερη πραγματεία περί πολέμου, από  το έργο του Κινέζου  στρατηγού Sun Tzu «Η Τέχνη του Πολέμου».

Γράφτηκε στην λεγόμενη  «κλασική» Κινεζική περίοδο, μεταξύ του 400π.Χ. και του 320π.Χ.

Ο  Sun Tzu  δεν είναι ένας ακόμα αιμοδιψής στρατηγός της Ιστορίας. Από την πρώτη σελίδα της πραγματείας του, άλλωστε ορίζει τον πόλεμο ως την έσχατη λύση. Και δηλώνει σαφώς ότι θα πρέπει να φροντίζουμε να είναι όσο γίνεται πιο σύντομος για να επιφέρει το ελάχιστο δυνατό κόστος σε ζωές και υλικά αγαθά στους δύο αντιπάλους.

Πολλοί είναι εκείνοι που εφάρμοσαν τη θεωρία του Sun Tzu  στα παιδία των μαχών της σύγχρονης Ιστορίας. Σήμερα όμως; Πού θα μπορούσε να εφαρμοστεί μια πολεμική θεωρία, που αναπτύχθηκε πριν 2.500 χρόνια;

Μπορεί οι πόλεμοι να μειώθηκαν και τα όπλα να άλλαξαν, αλλά η πολεμική διάθεση της ανθρώπινης φύσης παρέμεινε αμετάβλητη στο πέρασμα των αιώνων. Απλώς μεταφέρθηκε από τα πεδία των μαχών στα πεδία των επιχειρήσεων.

Για αυτό η Τέχνη του Πολέμου του Sun Tzu  θα είναι επίκαιρη, όσο θα διεξάγονται  «πόλεμοι», δηλαδή όσο θα υπάρχουν άνθρωποι.

                                                         ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

1.     Η τέχνη  του πολέμου είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι δρόμος που οδηγεί στην επιτυχία ή στην ήττα. Συνεπώς, πρέπει να τον γνωρίζει ο μαχητής σε βάθος.

2.    Στον πόλεμο πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν οι εξής πέντε παράγοντες: 

(1) Ψυχική επιρροή^. Δηλ. ό,τι εμπνέει τους ανθρώπους να αγαπούν τους ηγέτες τους, τόσο, ώστε να τους ακολουθούν στη ζωή και το θάνατο, χωρίς να φοβούνται να ρισκάρουν.

(2) Περιβάλλον^.  Δηλ. το κρύο και τη ζέστη, το χειμώνα και το καλοκαίρι, τη νύχτα και την ημέρα, στις πολεμικές επιχειρήσεις.

(3) Προβλεψιμότητα^.  Δηλ. το τι θα συναντήσει κάποιος στην πορεία. Αν το έδαφος βαδίζεται εύκολα ή δύσκολα, αν είναι πεδινό ή ορεινό, αν έχει στενά περάσματα και που καιροφυλακτεί ο θάνατος.

(4) Διοίκηση^. Δηλ. σε τι βαθμό ο στρατηγός διαθέτει τις αρετές της σοφίας, της ειλικρίνειας, της ανθρωπιάς, του θάρρους και της αυστηρότητας.

(5) Οργάνωση^. Δηλ. τον έλεγχο, την σωστή ιεραρχία των στελεχών, τις προμήθειες του στρατού με τα απαραίτητα και την εξασφάλιση ανεφοδιασμού.

3.    Δεν υπάρχει στρατηγός που να μην έχει αντιμετωπίσει αυτούς τους πέντε παράγοντες. Όσοι τους σέβονται νικούν^. Όσοι τους αγνοούν, ηττώνται.

4.    Θα μπορέσω να προβλέψω ποια πλευρά θα νικήσει και ποια θα ηττηθεί αν μου πείτε:

·        ποιος από τους ηγέτες  διαθέτει την καλύτερη ψυχική επιρροή στο στρατό του

·        τίνος ο στρατός είναι πιο εξοικειωμένος με το περιβάλλον

·        τίνος στρατηγού οι εντολές και οι οδηγίες εκτελούνται αμεσότερα κι αποτελεσματικότερα

·        ποιος διαθέτει καλύτερα εκπαιδευμένους ηθικά και σωματικά αξιωματικούς κι άντρες

Και

·        ποιος χειρίζεται την επιβράβευση και την τιμωρία με τον πιο δημιουργικό και φωτισμένο τρόπο^.

5.    Αν την ηγεσία αναλάβει στρατηγός που ασπάζεται τη στρατηγική μου, είναι βέβαιο ότι θα νικήσει. Κρατήστε τον! Αν την αναλάβει ένας που αρνείται να την ακολουθήσει, είναι βέβαιο ότι θα ηττηθεί. Αποπέμψτε τον!

6.    Αφού υιοθετήσει τη στρατηγική μου, ο στρατηγός οφείλει, επιπλέον, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που θα συμβάλλουν στην αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων που αυτή προσφέρει. Λέγοντας «προϋποθέσεις» εννοώ ότι θα πρέπει να ενεργήσει σύμφωνα με το τι είναι επωφελές κι έτσι να ελέγξει την ισορροπία της όλης επιχείρησης:

·        Κάθε πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση.

·        Ως εκ τούτου, όταν είστε ικανοί, δείξτε ανικανότητα^. Όταν είστε δραστήριοι, δείξτε αδράνεια.

·        Όταν είστε κοντά στο στόχο σας, κάντε να φαίνεται ότι είστε μακριά^. Όταν είστε μακριά, αφήστε να φανεί ότι είστε κοντά.

·        Προσφέρετε στον εχθρό ένα δέλεαρ, για να τον προσελκύσετε^. Προσποιηθείτε αταξία και αμέσως μετά χτυπήστε τον.

·        Ενόσω ο εχθρός ανασυντάσσεται, επιτεθείτε^. Ενόσω είναι ισχυρός, φροντίστε να τον αποφύγετε.

·        Σπάστε τα νεύρα στον στρατηγό του και προκαλέστε του σύγχυση.

·        Προσποιηθείτε κατωτερότητα και ενθαρρύνετε την αλαζονεία του.

·        Κρατείστε τον υπό πίεση μέχρι να  τον εξουθενώσετε.

·        Όταν ο εχθρός είναι ενωμένος, φροντίστε να  τον διαιρέσετε.

·        Επιτεθείτε εκεί όπου είναι ανέτοιμος^. Κάντε έφοδο εκεί που δεν το περιμένει.

7.    Mε βάση τα παρακάτω εξετάζω την κατάσταση και συνάγω σαφή συμπεράσματα ως προς την έκβαση του αγώνα:

·        Αν οι εκτιμήσεις που έχουν γίνει πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, προβλέπουν νίκη,  αυτό πρέπει να στηρίζεται στο ότι οι υπολογισμοί δείχνουν πως η δύναμη κάποιου είναι ανώτερη από εκείνη του εχθρού του^.

·        Αν προβλέπουν ήττα, αυτό πρέπει να στηρίζεται στο ότι οι υπολογισμοί δείχνουν πως εκείνος που υπολογίζει είναι κατώτερος.

·        Με πολλούς υπολογισμούς, μπορεί κανείς να νικήσει^. Με λίγους υπολογισμούς  μπορεί και να νικήσει.

·        Εκείνος που δεν κάνει καθόλου υπολογισμούς έχει ελάχιστες πιθανότητες να νικήσει.

John Freely, MΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, Ταξίδι στην Ιστορία της

Σελίδες: 544 Τιμή: €36,00

Tο απόσταγμα των ιστορικών & οδοιπορικών περιπλανήσεων του γνωστού από
το best seller βιβλίο του «Κωνσταντινούπολη» συγγραφέα,
κατά μήκος αυτής της πανάρχαιας διαδρομής, που φιλοξένησε τόσους πολιτισμούς, από την Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, τα Νεότερα χρόνια μέχρι τις μέρες μας.

Το βιβλίο παρότι προορίζεται να αποτελέσει οδηγό για όλα όσα θα μπορούσε να επισκεφθεί κανείς σήμερα εκεί, συγγράφηκε παράλληλα για να αφυπνίσει το αρχαίο πνεύμα αυτών των τόπων, προς χάρη εκείνων που ξεκινούν να ζήσουν τη δική τους Οδύσσεια σ’ αυτά τα ακρογιάλια.
Παρατίθενται επίσης χάρτες για την κάθε περιοχή και τα αξιοθέατά της, ιδίως δε για τα ιστορικά μνημεία.
Οι όχθες του Ελλήσποντου
Τροία και Τρωαδική πεδιάδα
Ο κόλπος του Εδρεμίτ
Πέργαμος και Ατταλίδες
Αιολική ακτή
Ιζμίρ, η αρχαία Σμύρνη
Αρχαία Λυδία: Η κοιλάδα του Έρμου και οι Σάρδεις
Η βορειότερη ακτή της Ιωνίας
Έφεσος και Μητέρα Θεά
Κοιλάδα του Μαιάνδρου και Αφροδισιάς
Η Μίλητος και το χαμένο μεγαλείο της Ιωνίας
Οι λόφοι της Καρίας
Μποντρούμ, η αρχαία Αλικαρνασσός
Κεράμειος Κόλπος
Η Κνίδος και η νοτιότερη ακτή της Καρίας
Από την Καρία στη Λυκία
Η κοιλάδα του Ξάνθου και ο Τύμβος του Βελλερεφόντη
Η πεδιάδα της Παμφυλίας
Η ακτή της Κιλικίας

• 
  
  
  Ο Τζων Φρήλυ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και κατατάχθηκε στο Ναυτικό των Η.Π.Α., σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε σε μονάδα κομάντο, στην Βιρμανία και την Κίνα. Έχει ζήσει διαδοχικά στη Νέα Υόρκη, στη Βοστόνη, στο Λονδίνο, στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη και έχει συγγράψει πάνω από τριάντα οδοιπορικά και ταξιδιωτικούς οδηγούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων αναφέρονται στην Ελλάδα και την Τουρκία.
  
  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
  Κεφάλαιο 23
  Γνωριμία με το «Περίλαμπρο Στέμμα της Ανατολής»
  Η ίδρυση της Μερσίνης υπολογίζεται γύρω από την εποχή του Παλαιού Χιττιτικού Βασιλείου (1700-1450 π.Χ.). Η σύγχρονη πόλη του Μερσίν όμως έχει να επιδείξει ελάχιστα από ιστορική, αρχιτεκτονική ή αρχαιολογική άποψη, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ταξιδιώτες που διασχίζουν την Πεδινή Κιλικία να σταματούν εκεί μόνο τη νύχτα για να βρουν κατάλυμα, τακτική που ακολουθήσαμε κι εμείς με τη σειρά μας.
  Την επόμενη ημέρα, μετά το πρωινό, επιστρέψαμε στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο και συνεχίσαμε την οδήγηση με κατεύθυνση ανατολική. Είχαμε ήδη εισχωρήσει για τα καλά στην Cilicia Campestris, την Πεδιάδα της Κιλικίας, που οι Τούρκοι του σήμερα αποκαλούν Τσουκούροβα.. Η αχανής αυτή έκταση αρδεύεται από τρεις ποταμούς, τους οποίους επρόκειτο να συναντήσουμε στο ταξίδι μας ανατολικά: τον Ταρσούς Τσαγί, τον Σεϊχάν και τον Τζεϊχάν, που ήταν γνωστοί στην αρχαιότητα με τα αντίστοιχα ονόματα Κύδνος, Σάρος και Πύραμος. Από το βορρά, η κυριότερη είσοδος σ’ αυτήν την πεδιάδα είναι οι Κιλίκιες Πύλες, το ορεινό πέρασμα που διεισδύει στον Ταύρο και καταλήγει στον ποταμό Ταρσούς, για να οδηγήσει έπειτα στο άνοιγμα της Πεδινής Κιλικίας. Στα ανατολικά, το πεδίο φράζεται από την οροσειρά του Αμανού, που ορθώνεται στη νοτιοανατολική άκρη της τουρκικής ακτογραμμής. Όλη αυτή η περιοχή ονομάζεται Χατάι. Αυτή λοιπόν τη διαδρομή είχαμε επιλέξει για τις επόμενες δύο ημέρες.
  Αφού αναχωρήσαμε από τη Μερσίνη και έπειτα από δεκαεπτά μίλια οδήγηση φτάσαμε στην Ταρσό, μια μάλλον δυσπερίγραπτη πόλη στις όχθες του Ταρσούς Τσαγί, του αρχαίου ποταμού Κύδνου. Παρότι η Ταρσός δεν διαθέτει άλλα μνημεία, οι αναφορές στο ιστορικό της παρελθόν δεν είναι και λίγες. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. πιθανολογείται ότι ήταν η πρωτεύουσα του Χιττιτικού κρατιδίου Κιζουβάτνα (Kizzuwatna), ενώ το 698 π.χ. κυριεύτηκε από τον Σεναχερίμπ.
  Ο Μέγας Αλέξανδρος σταμάτησε εδώ το 333 π.Χ., αφού διάβηκε τις Πύλες της Κιλικίας και κόντεψε να πεθάνει από υψηλό πυρετό, έπειτα από ένα παγωμένο μπάνιο στον ποταμό Κύδνο.
  Ο Κικέρων ζούσε στην Ταρσό το 50 π.Χ., όταν ακόμα ήταν κυβερνήτης της Κιλικίας και ο Ιούλιος Καίσαρας επισκέφθηκε την πόλη το 47 π.Χ. για να συναντήσει μια αντιπροσωπεία από πολίτες της Κιλικίας.
  Ο Μάρκος Αντώνιος ήλθε στην Ταρσό το 41 π.Χ. και την απάλλαξε από τους φόρους, σαν ανταμοιβή για την αντίσταση που προέβαλε ενάντια στον Βρούτο και τον Κάσιο. Αργότερα την ίδια χρονιά, ο Αντώνιος ζήτησε από την Κλεοπάτρα να αφήσει την Αλεξάνδρεια και να τον συναντήσει εκεί. Η άφιξή της στην Ταρσό αποτέλεσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα σε ολόκληρη την ιστορία της ελληνορωμαϊκής Μικράς Ασίας, αφού η Βασίλισσα της Αιγύπτου διέπλευσε με τη βασιλική της ναυαρχίδα τον Κύδνο, σκηνή που περιγράφει ο Πλούταρχος στο έργο του Βίος Αντωνίου. Η μετάφραση αυτού του αποσπάσματος από τον Σερ Τόμας Νορθ αποτέλεσε έμπνευση για τον Σαίξπηρ, που περιέγραψε με τη σειρά του αυτή τη βασιλική συνάντηση στο έργο του Αντώνιος και Κλεοπάτρα.,
  Είναι άκρως ενδιαφέρουσα η υπόθεση ότι, ανάμεσα σ’ εκείνους που παρακολουθούσαν τη βασιλική ναυαρχίδα να μπαίνει στο λιμάνι, ενδέχεται να ήταν και η οικογένεια του Σαύλου από την Ταρσό, δεδομένου ότι η μητέρα και ο πατέρας του Αποστόλου ζούσαν κατά πάσα πιθανότητα εκεί το 41 π.Χ. Ο ίδιος ο Παύλος είχε γεννηθεί στην Ταρσό και η γενιά του προερχόταν από τη μεγάλη ιουδαϊκή κοινότητα που ζούσε σ’ αυτήν την περιοχή τουλάχιστον από την εποχή του Αντιόχου του Μέγα και μετά. Κι όπως ο ίδιος ο Παύλος ανέφερε κάποτε «είμαι Ιουδαίος, από την Ταρσό της Κιλικίας, πολίτης μιας διόλου ευκαταφρόνητης πολιτείας».
  Αφού σταματήσαμε για λίγο στην Ταρσό, πιάσαμε ξανά το τιμόνι για άλλα είκοσι πέντε μίλια ως τα Άδανα, τη μεγαλύτερη πόλη στη νότια ακτή της Ανατολίας και τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Τουρκίας, με πληθυσμό που σήμερα ξεπερνά το μισό εκατομμύριο κατοίκους. Κάναμε μια στάση για να γευματίσουμε πρόχειρα με τα διάσημα πλέον κεμπάπ της πόλης κι έπειτα κλείσαμε δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο, γιατί σκοπεύαμε να χρησιμοποιήσουμε τα Άδανα ως βάση, απ’ όπου θα επισκεπτόμασταν κάποιες τοποθεσίες στην Πεδιάδα της Κιλικίας.
  Τα Άδανα βρίσκονται στις όχθες του Σεϊχάν Νεχρί, του αρχαίου ποταμού Σάρου, καταμεσής του απέραντου δέλτα της Κιλικίας, κι είναι αυτή ακριβώς η εύφορη γη της μεγάλης πεδιάδας που επέτρεψε στην επαρχιακή πόλη να καταστεί η πλέον ακμάζουσα ολόκληρης της χώρας.
  Η ιστορία των Αδάνων ξεκινά από πολύ παλιά, για την ακρίβεια από τις απαρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ. και, σε συνάφεια με τις περισσότερες από τις υπόλοιπες τουρκικές πόλεις, έχει καταγραφεί ότι υπέστη ανάλογες επιθέσεις από όλες τις μεγάλες δυνάμεις που προέλαυναν με σκοπό την κατάκτηση της Ανατολίας. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, η σημερινή πόλη δεν διαθέτει πολλά στοιχεία για το ιστορικό παρελθόν, αν και υπάρχει ένα ενδιαφέρον μουσείο με εκθέματα από τις πολλές και διάφορες αρχαιολογικές τοποθεσίες της πεδιάδας. Το πιο ξεχωριστό από τα αρχαία μνημεία των Αδάνων είναι το Τας Κεπρύ, μια γέφυρα που διασχίζει τον Σάρο και κτίστηκε κατ’ εντολή του Αδριανού, ενώ αργότερα επισκευάστηκε από τον Ιουστινιανό. Το κυριότερο τουρκικό μνημείο είναι το Ουλού Τζαμί, που κτίστηκε το 1507 από τον Χαλίλ Μπέη. Αυτός ήταν εμίρης της τουρκικής δυναστείας των Ραμαζάνογλου και κυβέρνησε την Κιλικία προτού ολόκληρη η περιοχή περάσει στον έλεγχο των Οθωμανών και του ηγέτη τους Σελίμ Α΄ του Αμείλικτου1, που κατέλαβε τα Άδανα το 1517. Τα πλακίδια με τα οποία επικαλύπτεται το τέμενος και ο τυρμπέ του Χαλίλ Μπέη είναι καμωμένα από φίνο κεραμικό και συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο λεπτοδουλεμένα της Τουρκίας, αφού είχαν ψηθεί πρώτα στους κλίβανους του Ιζνίκ2, την εποχή της μεγάλης του ακμής.
  
  Η πιο γοητευτική περιοχή του δέλτα απ’ όσες είδαμε ήταν η Αγιάς. Ουσιαστικά τίποτα δεν απομένει από τη μεσαιωνική πόλη, παρότι κάποτε ήταν το πιο σημαντικό λιμάνι της Μεσογείου. Ο Μάρκο Πόλο, που επισκέφθηκε την Αγιάς για πρώτη φορά το 1271, την περιέγραψε σαν «μια πόλη υποδειγματική, σπουδαία, και με καλό εμπόρευμα», προσθέτοντας ότι «πάσης φύσεως μπαχαρικά και μεταξωτά χρυσοΰφαντα υφάσματα, όπως και μάλλινα από το εσωτερικό της χώρας, μεταφέρονται σε τούτη την πόλη». Αυτός ο πλούτος, όμως, τράβηξε την προσοχή του Μαμελούκου σουλτάνου της Αιγύπτου και της Συρίας, Μπαϊμπάρς Α΄ (αλ-Μπουντουκνταρί), που εισέβαλε στην Κιλικία το 1275, εγκαινιάζοντας την πρώτη από μια σειρά επιθέσεων, οι οποίες οδήγησαν αναπόφευκτα στην πτώση της Αγιάς και των άλλων ...
  
  1 Σημ.τ.Μ.: Σελίμ Α΄ Γιαβούζ (1512-1520): Ορισμένες πηγές τον αναφέρουν ως «Άκαμπτο» και άλλες ως «Γενναίο», αν και στα ελληνικά έχει επικρατήσει ο τουρκικός προσδιορισμός «Γιαβούζ» που σημαίνει το ίδιο πράγμα. Πρόκειται για μια αρκετά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, δεδομένου ότι, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αναγνώρισε στους Ορθοδόξους Αγιοταφίτες μοναχούς την κυριότητα των εν γένει προσκυνημάτων της περιοχής, ενώ παράλληλα θεωρήθηκε και μέγας ευεργέτης της Μονής Ξηροποτάμου γιατί με φετφά (ιερά ρήτρα) όρισε «ο τόπος, όπου αναγινώσκεται το Ιερόν Ευαγγέλιον, όταν συμβεί να καεί ή και να χαλάσει, πάλιν να ανακαινίζεται...». Το 1517 μάλιστα, εξέδωσε χάτι-σερίφ (ιερό ορισμό) με πολλές διευκολύνσεις και προνόμια υπέρ της Μονής, που είχε πληγεί από πυρκαγιά. Επίσης ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με την Τραπεζούντα και σύνδεσε το όνομά του με τη μονή Σουμελά, θεωρώντας τον εαυτό του διάδοχο των Μεγάλων Κομνηνών. Οι ιδιαίτερες σχέσεις του με το μοναστήρι οφείλονταν στην καταγωγή της Ελληνίδας μητέρας του, Μαρίας, από το χωριό Δουβερά, που ανήκε στη δικαιοδοσία της μονής. Εν έτει 1512, ο Σελίμ με επίσημο έγγραφό του (φιρμάνι) επικύρωσε, όπως είχε κάνει νωρίτερα ο Αλέξιος Γ΄, όλα τα προνόμια της μονής και χρηματοδότησε την επισκευή τμημάτων της. Ωστόσο, φέρεται και ως ο αρχικός υπεύθυνος για τον εξισλαμισμό της Ροδόπης και των Πομάκων, ιδιαίτερα έπειτα από την κατάληψη της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη και τη μητρόπολη του Αγίου Γεωργίου της Σόφιας. Από αυτό το σημείο και μετά αποφάσισε να απαγορεύσει κάθε εκδήλωση της χριστιανικής θρησκείας, να μετατρέψει όλες τις εκκλησίες σε τζαμιά και να θανατώσει όλους τους Χριστιανούς που δεν θα αποδεχόντουσαν τον Ισλαμισμό. Έπειτα από τις αντιρρήσεις όμως δικών του αξιωματούχων μετρίασε τις απαιτήσεις του και υλοποίησε απλά την επιθυμία του να μετατραπούν οι μεγάλες εκκλησίες σε τζαμιά. Ανάμεσα στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται η εκδίωξη των Μαμελούκων της Αιγύπτου και της Συρίας με αυτοκρατορικό έγγραφο και η κατάληψη του Καΐρου το 1517, την ίδια δηλαδή χρονιά που κατέλαβε και τα Άδανα.
  2 Σημ.τ.Μ.: Ιζνίκ: Πρόκειται για τη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Το 310 π.Χ. ο Λυσίμαχος, ένας από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ίδρυσε στα βορειοδυτικά της μικρασιατικής Χερσονήσου (απέναντι από την περιοχή του Βυζαντίου) τη Νίκαια, δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του. Η Νίκαια υπήρξε για λίγο καιρό πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους σταυροφόρους το 1204. Στις αρχές του 13ου αιώνα έπεσε στα χέρια των Σελτζούκων, ώσπου το 1331 καταλήφθηκε οριστικά από τους Οθωμανούς. Σύντομα έγινε ο βασικός τόπος παραγωγής κεραμικών προϊόντων, αγγείων και πλακιδίων, αφού είχε μακρά παράδοση σ’ αυτήν την τέχνη από την εποχή του Βυζαντίου. Η φήμη της εξαπλώθηκε ιδιαίτερα το 16ο αιώνα, επί της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Νομοθέτη. Την άνοδό της στον τομέα της αγγειοπλαστικής υποβοήθησε σημαντικά και η ύπαρξη των κατάλληλων πρώτων υλών: αργιλόχωμα, νερό και καύσιμη ύλη. Τα μεγαλοπρεπέστερα μνημεία της οθωμανικής αυτοκρατορίας (παλάτια, τζαμιά, μαυσωλεία κ.ά.) κοσμήθηκαν με πλακίδια φτιαγμένα στο Ιζνίκ. Ο περίφημος περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπί αναφέρει την ύπαρξη τριακόσιων αγγειοπλαστών σε μία μόνο περιοχή του Ιζνίκ. Από το 1530 και εξής τα εργαστήρια του Ιζνίκ εισήγαγαν το τυρκουάζ χρώμα στη ζωγραφική παλέτα, ενώ εμπλούτισαν το θεματολόγιο με μορφές ανθρώπων και ζώων, όπως και με πλοία. Η εισαγωγή μάλιστα διακοσμητικών θεμάτων, όπως οι ανθρώπινες και ζωικές μορφές, θεωρήθηκε μεγάλη καινοτομία. Από τα μέσα του 16ου αιώνα η χρωματική και θεματική παλέτα των εργαστηρίων του Ιζνίκ γίνεται ακόμη πλουσιότερη. Ο Καρά Μεμί, αρχιμάστορας του 16ου αιώνα, πειραματίστηκε πρώτος με τον καλλωπισμό των αγγείων του Ιζνίκ, ζωγραφίζοντας επάνω τους λουλούδια παντός είδους, ρόδια, αγκινάρες και δέντρα και χρησιμοποιώντας ασυνήθιστα χρώματα, όπως μωβ, κόκκινο της πορφύρας και αργότερα πράσινο και κοραλλί. Από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, τα αγγεία άρχισαν να διακοσμούνται με υακίνθους, τουλίπες, γαρίφαλα, ρόδα, κινέζικα σύννεφα, φολιδωτά, hatayi (ελισσόμενα φυτικά μοτίβα), γεωμετρικά σχέδια και cintemani (πατροπαράδοτο σχέδιο, που αποτελείται από τρεις κουκίδες και κυματοειδείς γραμμές).

Οι σουρεαλιστές συζητούν για το σεξ

Σελίδες: 288 Τιμή: €21

Η σουρεαλιστική αισθητική μορφοποιεί ένα διάλογο που διακρίνεται από την οξυδέρκεια και την ευρηματικότητα των συνομιλητών και που αναδεικνύει τις πολυποίκιλες διαστάσεις ενός θέματος, που έχει πλέον κατακλύσει το επικοινωνιακό μας πεδίο, είτε ως μέσο διαφήμισης και πώλησης, είτε ως μέθοδος διαστρέβλωσης και μηδενισμού.
Οι σουρεαλιστές καταφέρνουν εδώ να εκφράσουν τη βούληση της περιόδου που τους έφερε στην πρωτοπορία της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της πολιτικής δραστηριοποίησης.

Η χειραφέτηση, από τα σημαντικότερα προτάγματα του μοντερνισμού, υλοποιείται εδώ χάρη στην ειλικρίνεια και την αμεσότητα με την οποία οι συνομιλητές προσεγγίζουν τη θεματική της σεξουαλικότητας, όχι πια ως ταμπού ή διαμεσολαβημένη έννοια, αλλά ως μια ουσιαστική δραστηριότητα συναισθηματικής, βιολογικής, ηθικής και ψυχολογικής σημασίας, που αφορά ένα μεγάλο μέρος της ζωής όλων μας.


Στις συζητήσεις πρωτοστατούν οι:
André Breton
André Thirion
Antonin Artaud
Benjamin Peret
Georges Sadoul
Humm
Jacques Prevert
Jean Genbach
Katia Thirion
Louis Aragon
Madame Lèna
Marcel Duhamel
Marcel Noll
Max Ernst
Max Morise
Paul Eluard
Pierre Blum
Pierre Naville
Pierre Unik
Raymond Queneau
Raymond Michelet
Simone Vion
Victor Mayer
Yves Tanguy

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

[...]

Raymond Queneau Καταδικάζεις οτιδήποτε αποκαλείται σεξουαλική διαστροφή Breton;
Andrè Breton Σε καμία περίπτωση.
Raymond Queneau Ποιες διαστροφές δεν καταδικάζεις;
Andrè Breton Όλες εκτός από την συγκεκριμένη που συζητάμε τόση ώρα.
Raymond Queneau Τι γνώμη έχει ο Aragon για την χρήση προφυλακτικών;
Louis Aragon Έχω μια μάλλον παιδιάστικη εντύπωση για αυτά. Νομίζω πως τα αγοράζεις από τα φαρμακεία.
Andrè Breton Συνηθέστερα σε παντοπωλεία νομίζω.
Raymond Queneau Είναι παράξενο, έχω την ακριβώς ίδια εντύπωση με τον Aragon.
Louis Aragon Ας συνεχίσουμε. Χρησιμοποιεί κανείς από εμάς αντικείμενα με ερωτικό σκοπό;
Ομόφωνα όχι.
Louis Aragon Queneau, αποτελεί η παρουσία κάποιου τρίτου εμπόδιο όταν κάνεις έρωτα;
Raymond Queneau Όχι.
Marcel Duhamel Η παρουσία άνδρα θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα, όχι όμως και κάποιας γυναίκας.
Marcel Noll Η παρουσία κάποιου άνδρα που κάνει επίσης έρωτα δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν αναπόφευκτη.
Jacques Baron Η παρουσία ηδονοβλεψιών θα με ενοχλούσε, όχι όμως και άλλων ενεργά συμμετεχόντων.
Georges Sadoul Θα συμφωνήσω με αυτό.
Man Ray Κάποιος άγνωστος θα με ενοχλούσε, όχι όμως κάποιος φίλος. Μια γυναίκα ποτέ.
Jacques – A. Boiffard Η απάντηση μου είναι όμοια με εκείνη του Baron.
Pierre Unik Η παρουσία κάποιου τρίτου ατόμου θα με ενοχλούσε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και θα με εμπόδιζε από το να κάνω έρωτα.
Jacques Prévert Είναι εντελώς ενοχλητικό.
Andrè Breton Δεν θα ανεχόμουν την παρουσία οποιουδήποτε τρίτου ατόμου.
Louis Aragon Η ερωτική πράξη συνιστάται από δυο ανθρώπους, σε διαφορετικά είδη απομόνωσης. Θα μπορούσε να συμβεί και σε ένα πλήθος, ένα αγνοών πλήθος όμως.
Benjamin Péret Η παρουσία μιας γυναίκας δεν με ενοχλεί αλλά οποιαδήποτε άλλη παρουσία είναι απαράδεκτη.
Andrè Breton Ποιες σεξουαλικές στάσεις απολαμβάνετε περισσότερο; Baron;
Jacques Baron Το εξήντα εννέα, και την γνωστή ως πίσω-κολλητό.
Marcel Duhamel Την γνωστή ως πίσω-κολλητό, το εξήντα εννέα.
Louis Aragon Είμαι πολύ περιορισμένων γούστων. Οι διάφορες στάσεις με έλκουν όλες εξίσου, όπως και οι τόσες αδυνατότητες. Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο όμως είναι η εκσπερμάτωση κατά την διάρκεια αιδοιολειξίας. Τελικά όμως πάντα κάνω έρωτα με τον απλούστερο τρόπο.
Man Ray Δεν έχω συγκεκριμένες προτιμήσεις. Αυτό που με εξιτάρει περισσότερο όμως είναι η πεολειχία από την γυναίκα, επειδή είναι το σπανιότερο που μου συμβαίνει.
Marcel Noll Την αιδοιολειξία, ή όργανο πάνω σε όργανο, στόμα με στόμα, εξήντα εννέα.
Georges Sadoul Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Την αιδοιολειξία υποθέτω.
Louis Aragon Τι σε ερεθίζει περισσότερο;
Marcel Duhamel Τα γυναικεία πόδια και οι μηροί. Και το αιδοίο της, τα μπούτια και τα οπίσθια της.
Jacques Prévert Τα οπίσθια.
Raymond Queneau Ο κώλος.
Louis Aragon Η σκέψη του γυναικείου οργασμού.
Marcel Noll Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που με ενδιαφέρει και μένα.
Marcel Duhamel Και μένα το ίδιο.
Benjamin Péret Όσον αφορά τα μέρη του σώματος, τα πόδια και το στήθος. Πέρα από αυτά, το να βλέπω μια γυναίκα να αυνανίζεται.
Man Ray Τα στήθια και οι μασχάλες της.
Andrè Breton Τα μάτια και τα στήθια. Πέρα από αυτά, οτιδήποτε στην ερωτική πράξη που περιλαμβάνει κάποια διαστροφή.
Louis Aragon Θα συμφωνούσα με το δεύτερο μέρος της απάντησης του Breton, με την διαφορά πως θεωρώ την διαστροφή χάσιμο χρόνου.
Andrè Breton Για μένα δεν είναι απαραίτητα στείρα απόλαυση.
Jacques Baron Το στόμα, τα δόντια, την βάση του στήθους. Ότι έχει να κάνει με την διαστροφή και τον πειραματισμό.
Georges Sadoul Το αιδοίο και την κορυφή των μηρών, καθώς και το στόμα. Ότι έχει να κάνει με την διαστροφή και τον πειραματισμό.
Pierre Unik Η εικόνα του ενθουσιασμού που με διακατέχει για την γυναίκα που αγαπώ.
Louis Aragon Τι γνώμη έχεις για κάποιον εξωτερικό κίνδυνο (θανάσιμο κίνδυνο για παράδειγμα) όταν κάνεις έρωτα;
Jacques Prévert Μπορεί να είναι μόνο ερεθιστικός, ενώ οι άνθρωποι που δεν έχουν νοιώσει ποτέ αυτόν τον κίνδυνο δεν έχουν κάνει ποτέ έρωτα πραγματικά.
Andrè Breton Το προηγούμενο σχόλιο μου φαίνεται ακραία υπερβολικό. Δεν τίθεται θέμα συναίσθησης εξωτερικού κινδύνου κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης με την γυναίκα που αγαπάει κανείς.
Marcel Duhamel Ενδέχεται να αισθανθώ αυτόν τον κίνδυνο όταν κάνω έρωτα με την γυναίκα που αγαπώ. Δεν θα αποτελούσε ερέθισμα σίγουρα – αλλά, και μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω – θα μου πρόσφερε εντονότερο οργασμό, εφόσον ο κίνδυνος δεν ήταν άμεσος και καταστροφικός.
Marcel Noll Δεν μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό αυτή η σκέψη.
Louis Aragon Συνήθιζα να έχω έντονη διάθεση για τέτοιο κίνδυνο, μέχρις ότου εμφανίστηκε με την μορφή απειλής για την γυναίκα που αγαπώ. Έκτοτε τον τρέμω.
Andrè Breton Ήταν θανάσιμος κίνδυνος;
Louis Aragon Όχι για εκείνη την γυναίκα.
Georges Sadoul Αναμφίβολα βρίσκω την ιδέα αυτού του κινδύνου ερεθιστική.
Raymond Queneau Όταν κάνω έρωτα είμαι ιδιαίτερα απασχολημένος για να αναλογιστώ οποιονδήποτε κίνδυνο.
Benjamin Péret Συμφωνώ απόλυτα με αυτό.
Louis Aragon Στην περίπτωση μου οτιδήποτε μπορεί να μου αποσπάσει την προσοχή.
Raymond Queneau Και αυτό είναι αλήθεια.
Andrè Breton Η αγάπη συμβαδίζει με διάφορα είδη αποσπάσεων, όμως η ιδέα της αγάπης μπορεί να αντέξει τα πάντα.
Louis Aragon Πράγματι.
Raymond Queneau Έχει ο Aragon φετιχιστικές τάσεις;
Louis Aragon Θεωρώ πως είμαι φετιχιστής με την έννοια πως πάντα κουβαλάω μαζί μου έναν μεγάλο αριθμό αντικειμένων που μου είναι απαραίτητα και πρέπει να τα έχω πάντα κοντά μου.
Marcel Duhamel Και εγώ το ίδιο.
Andrè Breton Σε ποιο βαθμό πιστεύει ο Aragon πως η στύση είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση κάποιας σεξουαλικής πράξης;
Louis Aragon Κάποιου βαθμού στύση είναι απαραίτητη, αν και προσωπικά δεν έχω ποτέ παρά μέτριες στύσεις.
Andrè Breton Το μετανιώνεις αυτό;
Louis Aragon Όσο οποιαδήποτε άλλη φυσική αποτυχία, και όχι περισσότερο. Δεν το μετανιώνω περισσότερο από την αδυναμία μου να σηκώνω πιάνα.
Marcel Duhamel Αποδίδει ο Aragon μεγαλύτερη σημασία στον ανδρικό οργασμό έναντι του γυναικείου;
Louis Aragon Εξαρτάται από την περίσταση.
Προτού φύγω ωστόσο, θα ήθελα να δηλώσω πως αυτό μου με ενοχλεί περισσότερο με την πλειονότητα των απαντήσεων που δίνονται εδώ, αφορά την εντύπωση που διακρίνω σχετικά με την ανισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Όσον αφορά εμένα, δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα για την ερωτική πράξη αν δεν ξεκινά από το δεδομένο πως οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα σε αυτήν.
Andrè Breton Ποιος έχει ισχυριστεί το αντίθετο;
Louis Aragon Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ: η εγκυρότητα όλων όσων έχουν ειπωθεί μέχρι τώρα έχουν υπονομευτεί σε μεγάλο βαθμό από την αναπόφευκτη κυριαρχία της ανδρικής προοπτικής.
Raymond Queneau Ποια είναι η γνώμη του Noll για τον φετιχισμό;
Marcel Noll Είμαι ιδιαίτερα φετιχιστής: διατηρώ όλων των ειδών τα αντικείμενα στο σπίτι μου.
Andrè Breton Αυτό δεν είναι φετιχισμός όμως, αλλά συλλεκτική μανία.
Marcel Noll Δεν αυνανίζομαι χρησιμοποιώντας αντικείμενα που ανήκουν σε γυναίκες.

[...]

Randall Fitzgerald: Η απάτη του αιώνα, Τροφές & Φάρμακα

Σελίδες: 312 , Τιμή: €25.00

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ:
· το ανθρώπινο είδος έχει εμπλακεί σε ένα τεράστιο και περίπλοκο πείραμα, που χρησιμοποιεί τα σώματά μας, την υγεία μας, την ευημερία μας και την καλή μας θέληση, για να τεστάρει την υπόθεση ότι η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να βελτιώσει τις τροφές και τα φάρμακα που μας προσφέρει η Φύση.
· οι θάνατοι από καρκίνο έχουν ανέβει από το 3 τοις εκατό στο 20 τοις εκατό. Οι διαβητικοί από το 0,1 τοις εκατό στο 20 τοις εκατό. Τα καρδιακά νοσήματα, από σχεδόν ανύπαρκτα, έφτασαν να σκοτώνουν κάθε χρόνο εκατομμύρια ανθρώπους.

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ:
Οι φυσικές και οι τεχνητές αρωματικές ουσίες περιέχουν συνήθως τα ίδια συνθετικά χημικά;
Πολλά κρέατα και γαλακτοκομικά προϊόντα προέρχονται από ζώα που τρέφονται με τα πτώματα δεκάδων εκατομμυρίων σκύλων και γατών, που έχουν θανατωθεί με ευθανασία σε κλινικές και καταφύγια αδέσποτων ζώων;
Οι τεχνητές γλυκαντικές ουσίες, που χρησιμοποιούνται στα αναψυκτικά με λίγες θερμίδες, μπορούν να προκαλέσουν όγκο στον εγκέφαλο, Πάρκινσον και Αλτσχάιμερ;
Το 70% των επεξεργασμένων τροφών του σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς, περιέχει τουλάχιστον ένα γενετικά κατασκευασμένο συστατικό, που δεν έχει ποτέ δοκιμαστεί όσον αφορά στις βλάβες στην υγεία σας;
Περισσότερα από 3.000 συνθετικά χημικά προστίθενται συστηματικά στις τροφές χωρίς να έχουν ελεγχθεί για την διαδραστικότητα και την παραγωγή τοξινών στον ανθρώπινο οργανισμό;
Οι βιταμίνες και τα συμπληρώματα διατροφής, που διαφημίζονται ως φυσικά, είναι συνθετικές χημικές ουσίες;
Περισσότερες από 25000 χημικές ουσίες περιέχονται στα καλλυντικά έχουν ελεγχθεί σε ποσοστό μικρότερο του 4%;
Εννέα από τα εμβόλια που κάνουν τα παιδιά σας πριν πάνε στο σχολείο, περιέχουν πρόσθετα και συντηρητικά, ικανά να προκαλέσουν βλάβες στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, αυτισμό και αδυναμία συγκέντρωσης;
Οι κρατικοί Οργανισμοί Τροφίμων και Φαρμάκων που εγκρίνουν την κυκλοφορία ενός φαρμάκου, βασίζουν τις αποφάσεις τους στις πληροφορίες που παίρνουν από τον κατασκευαστή του σκευάσματος;

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, πειραματιζόμαστε με την εξελικτική πορεία του είδους μας, παίρνοντας κοντόφθαλμες αποφάσεις, που, ενώ δείχνουν πρόθεση να προάγουν τον πολιτισμό, απειλούν την ίδια του την επιβίωση!

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙ
Αποφασίζετε να παραθέσετε δείπνο στο σπίτι σας και να μαγειρέψετε για μισή ντουζίνα φίλους, γείτονες ή συγγενείς. Ας πούμε ότι επιλέγετε ένα κλασικό μενού: ψητό κρέας, τηγανητές πατάτες, γλυκές πιπεριές γεμισμένες με τυρί, σπανάκι σαλάτα, ψωμί με βούτυρο ή μαργαρίνη, και τάρτα ροδάκινο για επιδόρπιο. Όσο για τα ποτά, οι καλεσμένοι μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε παγωμένο τσάι και σόδα.

Επιφανειακά, το γεύμα που ετοιμάζετε θα έχει υπέροχη εμφάνιση και μυρωδιά και γεύση και θα δείχνει εξαιρετικά θρεπτικό. Αλλά ας πούμε ότι είστε κι εσείς ξένοι σε μια ξένη χώρα και θέλετε να δείτε τι υπάρχει πίσω απ’ αυτήν την πανδαισία, φτάνοντας μέχρι το επίπεδο των μορίων. Δεν θέλετε να γίνετε νευρωσικοί . απλά θέλετε να ξέρετε. Έτσι αρχίζετε να κάνετε κάποιες ερωτήσεις, να ερευνάτε το θέμα, και να τι βρίσκετε:

Ας αρχίσουμε από τις πατάτες. Καθώς τις τηγανίζετε στο αντικολλητικό τηγάνι, απελευθερώνονται μέσα στο φαγητό και τον αέρα μόρια από αναλλοίωτες χημικές ουσίες Teflon. Οι ίδιες οι πατάτες έχουν ήδη μολυνθεί από τα υπολείμματα μισής ντουζίνας εντομοκτόνων, που το δικό σας γερό πλύσιμο δεν κατάφερε να αφαιρέσει, επειδή τα εντομοκτόνα έχουν την ικανότητα να διαπερνούν τον φλοιό της πατάτας. Έτσι τώρα έχετε δημιουργήσει ένα κυριολεκτικά καυτό κράμα μορίων Teflon και εντομοκτόνων, που ίσως κανείς δεν έχει ποτέ μελετήσει τις επιπτώσεις του στην ανθρώπινη υγεία.

Φτιάχνεται τσάι χρησιμοποιώντας νερό της βρύσης, που περιέχει χλώριο, φθοριούχες ενώσεις και μόρια υπερχλωρικού άλατος – μιας χημικής ουσίας που χρησιμοποιείται στα πυραυλικά καύσιμα, τις φωτοβολίδες και τους αερόσακους , και τώρα κάνει συνεχώς την εμφάνισή της στο νερό της βρύσης. Το νερό αυτό περιέχει, επίσης, υποπροϊόντα χλωρίωσης, που περιλαμβάνουν τριαλομεθάνια και αλο-οξεϊκά οξέα, που έχουν συνδεθεί με καρκίνο, προβλήματα αναπαραγωγής και γενετικές ανωμαλίες. Οι καλεσμένοι σας προσθέτουν στο τσάι τους ένα τεχνητό γλυκαντικό, που περιέχει ασπαρτάμη. Η χημική αυτή ουσία εμφανίζεται και σε όλα τα άλλα αεριούχα ποτά (Περισσότερα για την ασπαρτάμη παρακάτω σε αυτό το κεφάλαιο).

Τόσο το σπανάκι όσο και το μαρούλι που χρησιμοποιείτε για τη σαλάτα περιέχει ίχνη υπερχλωρικού άλατος, αυτού του ενοχλητικού πυραυλικού καύσιμου που επιμένει να βρίσκεται παντού. Το σπανάκι κρύβει, επίσης, ίχνη έως και δέκα διαφορετικών παρασιτοκτόνων, εάν πιστέψουμε τις εκθέσεις ελέγχου τροφίμων. Όσο για κείνες τις γλυκές πιπεριές που σερβίρετε, περιέχουν κατάλοιπα έως και εννέα διαφορετικών εντομοκτόνων. Το dressing της σαλάτας, τώρα, που όλοι χρησιμοποιούν, περιέχει ένα ποτ-πουρί χημικών ουσιών, όπως συντηρητικά, αρώματα, χρώματα και τεχνητά γλυκαντικά.

Το κρέας που όλοι απολαμβάνουν, προέρχεται από ένα ζώο που μεγάλωσε σε ένα γιγαντιαίο εκτροφείο, όπου χιλιάδες αγελάδες συνωστίζονται και τρέφονται με αυξητικές ορμόνες, διεγερτικά της όρεξης, αντιβιοτικά και ηρεμιστικά, χημικές ουσίες που το ζώο κουβαλάει στο σώμα του. Η τροφή τους έχει εμπλουτιστεί εκούσια και με άλλες χημικές ουσίες, και έχει μολυνθεί ακούσια με κατάλοιπα εντομοκτόνων και ζιζανιοκτόνων. Έτσι το ζώο που τρώτε περνάει – άθελά του - ένα μέρος του χημικού του φορτίου σε σας.

Το ψωμί που σερβίρετε περιέχει αλεύρι που ο παρασκευαστής έχει χρησιμοποιήσει οξειδωτικούς παράγοντες, όπως το χλώριο, για να το κάνει να σιτέψει. Το χλώριο ρίχτηκε στο τελευταίο στάδιο παραγωγής και κάποια μόρια χλωρίου επέζησαν της διαδικασίας ψησίματος του ψωμιού. Πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, η Γερμανία είναι μία από αυτές, έχουν απαγορεύσει εδώ και μισό αιώνα τη χρήση του χλωρίου ως οξειδωτικού παράγοντα στο ψωμί, φοβούμενες τις επιπτώσεις στην υγεία.

Η μαργαρίνη που απλώνουν οι καλεσμένοι σας στο παραπάνω ψωμί περιέχει trans λιπαρά οξέα, που ανεβάζουν τη χοληστερόλη και συντελούν στις καρδιοπάθειες. Ένα παραπροϊόν της διαδικασίας υδρογόνωσης της μαργαρίνης είναι τα υπολείμματα τοξικών μετάλλων, όπως νίκελ και αλουμίνιο, που μένουν στο έτοιμο προϊόν. Μπορείτε να δείτε με τα μάτια σας την επίδραση της μαργαρίνης στο σώμα σας, απλά αφήνοντας ένα κομμάτι στον πάγκο της κουζίνας για κάμποσους μήνες – δεν θα μουχλιάσει, ούτε θα την αγγίξουν έντομα ή τρωκτικά. Εάν χρησιμοποιείτε στο ψωμί σας βούτυρο, αντί για μαργαρίνη, τρώτε μια από τις πιο μολυσμένες τροφές, γιατί οι αγελάδες ξεφορτώνονται ένα μέρος των τοξινών που κουβαλάνε στο σώμα τους διοχετεύοντάς τις μέσα στο γάλα τους.

Βγάζετε την τάρτα ροδάκινου από το ψυγείο και τη βάζετε στο φούρνο μικροκυμάτων για να ζεσταθεί. Η τάρτα είναι μέσα σε ένα πλαστικό σκεύος και όσο το γλυκό ζεσταίνεται, το σκεύος απελευθερώνει τη χημική ουσία DEHA, η οποία εισχωρεί στην τάρτα. Το DEHA είναι ένας πλαστικοποιητής, που η ΕΡΑ θεωρεί ότι μπορεί να προκαλεί καρκίνο στον άνθρωπο. Χρησιμοποιείτε ροδάκινα μολυσμένα από υπολείμματα έως και εννέα διαφορετικών εντομοκτόνων, που έχουν διεισδύσει στο φλοιό. Κανένας δεν ξέρει τι συνέργιες δημιουργούνται όταν η υψηλή θερμοκρασία του φούρνου ενώσει τα κατάλοιπα των εντομοκτόνων με τα μεταναστεύοντα μόρια των πλαστικών. Εάν αποφασίσετε να προσθέσετε μια κουταλιά βανίλια στην τάρτα, πιθανόν να εισάγετε στον οργανισμό σας διοξίνη, μια βιοσυσσωρευτική τοξική ουσία, που βρίσκεται μερικές φορές στα παγωτά σε επίπεδα έως και 200 φορές υψηλότερα από εκείνα που η ΕΡΑ θεωρεί ασφαλή.

Εάν αποφασίσετε να προσφέρετε μοσχαρίσιο κρέας αντί για βοδινό, το ζώο θα έχει μεγαλώσει με τροφές σχεδιασμένες για να το κρατούν αναιμικό αλλά ζωντανό και γεμάτες αντιβιοτικά και άλλα φάρμακα, δυο από τα οποία είναι το nitrofurazone (γνωστό καρκινογόνο) και το chloramphenicol (που μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στο αίμα ορισμένων ανθρώπων). Κανείς δεν ξέρει τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις ή τις συνεργικές συνέπειες που μπορεί να έχει η κατανάλωση μοσχαρίσιου κρέατος φορτωμένου με τόσες χημικές ουσίες.

Εάν σερβίρατε κοτόπουλο, δεν θα περιορίζατε και πολύ τους κινδύνους. Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1976 στο Scientific American σήμανε για πρώτη φορά τον κώδωνα κινδύνου σε ό,τι αφορά τα πουλερικά, όταν αποκάλυψε ότι τα κοτόπουλα που καταναλώνουμε τρέφονται με τροφές «σχεδόν εντελώς ξένες προς οποιαδήποτε τροφή θα εύρισκαν ποτέ στη φύση. Είναι προϊόντα εργαστηρίου». Και τα προϊόντα αυτά περιέχουν αντιβιοτικά, συνθετικό σουλφανιλαμίδιο, ορμόνες, ακόμα και αρσενικό.

Εάν είχατε επιλέξει ψάρι για το γεύμα, θα είχε χρειαστεί να αποφύγετε τον καρχαρία, τον ξιφία, το σκουμπρί και το tilefish[1], επειδή έχει βρεθεί ότι αυτά τα είδη ψαριών κουβαλάνε το μεγαλύτερο φορτίο τοξικών μετάλλων. Κι αν επιλέγατε χοιρινό; Ο Τζον Ρόμπινς, αυθεντία σε θέματα διατροφής, γράφει στο βιβλίο του Δίαιτα για μια Νέα Αμερική πόσο η εκτροφή γουρουνιών βασίζεται σε μια σειρά από συνθετικές χημικές ουσίες, όπως η XLP-30, ένα πρόσθετο για τη γονιμότητα, που παρασκευάζεται από την εταιρεία πετρελαίων Shell Oil και δίνεται στα θηλυκά γουρούνια για να γεννάνε περισσότερο. Ένα στέλεχος της Shell παραδέχτηκε το βάθος της συλλογικής μας άγνοιας, σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στην υγεία, λέγοντας, «Δεν ξέρουμε γιατί φέρνει αυτό το αποτέλεσμα».

Σε όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, σοβαρές ασθένειες εκδηλώνονταν την ίδια χρονική περίοδο, που αρχίζαμε να διαπιστώνουμε απότομη πτώση στη θρεπτική αξία των τροφών μας. Επίσης, δεν είναι σύμπτωση το ότι η περίοδος αυτή συνέπιπτε με τη έκθεσή μας σε μια μεγάλη γκάμα επεξεργασμένων τροφών.
Αυτού του είδους οι συμπτώσεις είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Ψέματος του Αιώνα. Ας το αναλύσουμε, αρχίζοντας από τα συμπτώματα μιας ασθένειας.


Ο Randall Fitzgerald είναι διάσημος δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά.
Τα πιο γνωστά και αποκαλυπτικά άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες The Washington Post και The Wall Street Journal.Επί δεκαετίες έχει διατελέσει ένας από τους σημαντικότερους συνεργάτες του Reader’s Digest.

Σωτήρης Π. Περάκης: Πάμε για ορθοπεταλιές;

Σελίδες: 106 €: 12

Ενήλικας πια, το παιδί των 70’s και των 80’s, διηγείται ονειρεμένες σκηνές από τις παιδικές και εφηβικές καλοκαιρινές διακοπές της τότε αστικής Αθήνας στην τότε ...ειδυλλιακή Σαρωνίδα.
Mε τα μάτια ενός παιδιού, περιγράφεται με πολύ χιούμορ και ευαισθησία ο κόσμος των μεγάλων οι πρώτοι δια βίου φίλοι, το πρώτο ποδήλατο, οι πρώτοι έρωτες, οι πρώτες χαρές, οι πρώτες απογοητεύσεις...

Το δεύτερο βιβλίο, μετά το «Α...όπως αγάπη», που άφησε φεύγοντας από τη ζωή ο Σωτήρης Περάκης, το χαρισματικό αγόρι, που, αφού πέρασε πάρα πολλές ώρες από τη δεύτερη δεκαετία της ζωής του στους θαλάμους της αιμοκάθαρσης, τελικά δεν κέρδισε τη μάχη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Πρέπει να ήταν Παρασκευή απόγευμα –θυμάμαι πως περίμενα τον πατέρα μου να έρθει από την Αθήνα μετά τη δουλειά με το καινούριο μας αυτοκίνητο, ένα κόκκινο Austin Allegro ο επονομαζόμενος και «κοκκινούλης».
Βασικά ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που είχαμε. Και δεν ήταν καν δικό μας. Το είχε παραχωρήσει η εταιρία τον πατέρα μου για τις μετακινήσεις του.

Ξάφνου είδα κάτι πόδια να προβάλλουν στα σκαλάκια πίσω από ο παρτέρι και να πλησιάζουν. Ύψωσα το βλέμμα μου. Μπροστά μου στεκόταν ένα επιβλητικός κύριος προχωρημένης ηλικίας –για μας τα παιδιά όλοι «κύριοι προχωρημένης ηλικίας» είναι.
Ήταν ψηλός και αδύνατος με λίγα άσπρα μαλλιά να στολίζουν ημικυκλικά ένα μέρος του κεφαλιού τους και δύο πανέξυπνα, ζωντανά μάτια να φαντάζουν πίσω από ένα ζευγάρι γυαλικά με κοκάλινο σκελετό. Στα δύο τεντωμένα χέρια του κρατούσε μια κούτα από γάλατα Νουνού, που ξεχείλιζε διάφορα παιχνίδια.
«...έφερα τον εγγονό μου να παίξει με το μικρό σας».
Τον εγγονό του; Ποιόν εγγονό του; Και πού είναι ο περιβόητος εγγονός;

Τότε τον πρόσεξα. Κρυβόταν πίσω από το παντελόνι του παππού του και του κρατούσε σφιχτά το πόδι. Ήταν ξανθούλης με χωρίστρα, σχετικά παχουλός με κατάλευκο πρόσωπο και γαλανά ματάκια που σε κοιτούσαν με μια περιέργεια και ένα φόβο ταυτόχρονα. Φορούσε ένα κοντό παντελονάκι, σα βερμούδα με γυριστά τα μπατζάκια κι ένα καλοσιδερωμένο πουκάμισο.
Εγώ αντίθετα με το σορτσάκι, έτοιμος να παίξω μπάλα με τον πατέρα μου μόλις έφτανε κι ένα κίτρινο τιραντένιο μπλουζάκι, που άφηνε να φανεί το συμμετρικό μου μαύρισμα έμοιαζα μπροστά του με γυφτάκι.

«Βρε, καλώς το μαμούχαλο» σκέφτηκα εγώ, ο προχωρημένος και ανεξάρτητος, που ακόμα έβαζα τα κλάματα τις νύχτες και φώναζα τους γονείς μου να με νανουρίσουν.
Στο μεταξύ ο παππούς που είχε παραμερίσει για να φανεί ο μικρός μας παρουσίασε και επίσημα.
«Κι από δω ο Τονούλης».
«Χμ, σιγά τη προσωπικότητα...» σκέφτηκα με περιφρόνηση.
«Τόνυ». Συνέχισε ο παππούς, χαιρέτισε την κυρία»
Ο μικρός σα ρομποτάκι έτρεξε προς τη μητέρα μου κα της έδωσε το χέρι του.
Η μητέρα μου του χάιδεψε το κατάξανθο μαλλί του. Μόλις τράβηξε το χέρι της η χωρίστρα ήταν εκεί στη θέση της, ούτε μια τρίχα δεν είχε μετατοπιστεί.
«Μα καλά, λακ βάζει και του στέκονται;» απόρησα κι ενστικτωδώς πέρασα το χέρι στα ατίθασα και... αχτένιστα μαλλιά μου που δεν κάθονταν ποτέ σε μια θέση.

Έπειτα η μητέρα μου γύρισε σε μένα. Έφτασε η στιγμή που φοβόμουν.
«Σωτηράκη , έλα να γνωρίσεις το νέο σου φίλο. Δώσε το χεράκι σου σαν καλό παιδί»
«Άσε μας ρε μάνα. Τι μας ταράζεις την ησυχία; Και ποιος σου είπε ότι θέλω για φίλο μου το βυζανιάρικο; Αυτός στοίχημα ότι θα κατουριέται ακόμα πάνω του τη νύχτα».
Αντί όμως να εκφράσω τις σκέψεις μου, υποχώρησα στο έντονο βλέμμα της μητέρας μου που μετέφρασα ως :
«Δώσε αμέσως το χέρι σου μη με κάνεις ρεζίλι στον ξένο άνθρωπο» και πρόθυμα άπλωσα το ένα χέρι χώνοντας το άλλο στη τσέπη του σορτς , για να δηλώσω έτσι την περιφρόνησή μου.
Ο μικρός με κοίταξε στα μάτι με ένα γαλήνιο βλέμμα απορίας, που με έκανε να αναθεωρήσω τη στάση μου. Έβγαλα αμέσως το χέρι από την τσέπη και εκείνος μου έδωσε το δικό του ενώ ένα αχνό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο χλωμό πρόσωπό του.
«Ρε, λες να είναι εντάξει τύπος, τελικά;

Κάτσαμε και παίξαμε σε ένα χαλάκι που μας έστρωσε η μητέρα μου μέχρι που βράδιασε.
Ο παππούς του και η μητέρα μου μας έβλεπαν ικανοποιημένοι.
Ούτε που πήρα χαμπάρι τον πατέρα μου που γύρισε από τη δουλειά, ούτε που πήγα μαζί του να παίξω μπάλα.
Έμενα με το νέο φίλο μου τον Τόνυ.
Κ αυτή ήταν μόνο η αρχή...

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΡΑΚΗΣ γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα.
Αιγυπτιώτικης καταγωγής αποφοίτησε από τη Λεόντειο και στη συνέχεια σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικών και Γαλλικών και στον εκδοτικό οίκο «Περίπλους» ως μεταφραστής.
Έγραψε πεζογραφία, θέατρο και ποίηση, έργο για το οποίο απέσπασε λογοτεχνικά βραβεία.
Το 2005 έφυγε απρόοπτα από τη ζωή.

Αλεξία Κουλούρη: Με στόχο τον Ωνάση, Στοπ καρέ του παπαράτσο Δημήτρη Κουλούρη

Σελίδες: 240 Τιμή: € 21

• "Κρυφές" κι αδημοσίευτες φωτογραφίες του Α. Ωνάση από τον διάσημο παπαράτσο Δημήτρη Κουλούρη, που πλαισιώνονται από τις αφηγήσεις της κόρης του Αλεξίας, έτσι όπως τις συνέλεξε από τη μνήμη της, από συγγενείς και συνεργάτες του Αριστοτέλη, του Αλέξανδρου, της Χριστίνας Ωνάση και της Τζάκι, από γνωστούς έλληνες δημοσιογράφους κι από ανθρώπους που έζησαν από κοντά εποχή και γεγονότα.
  Τον Ωνάση, τον γοήτευε η δημοσιότητα σε τέτοιο βαθμό, που για να την αποκτήσει, έσπαγε τα όρια του καθωσπρεπισμού
• Τον Κουλούρη πάλι, τον έθρεφε η αποκλειστικότητα, που καθοριζόταν ως ένα βαθμό, από τη δυσκολία του εγχειρήματος, για αυτό και εύκολα ξεπερνούσε, τα όρια της ανεκτικότητας του θηράματός του.
  Το αλισβερίσι, ανάμεσα στον μεγαλοεπιχειρηματία και τον φωτορεπόρτερ, ήταν κατά κανόνα τίμιο
  Αλλά με τους κανόνες δεοντολογίας, να διέπονται, από μια ιδιότυπη ευελιξία.
• ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
  Ο Ωνάσης απέναντι στον φωτογραφικό φακό
  Η Χριστίνα Ωνάση ποζάρει στο Σκορπιό
  Η εξερεύνηση στο αρχείο του φωτορεπόρτερ Δημήτρη Κουλούρη
  Με στόχο τα μεγάλα θέματα.
  Από το όνειρο στις κοσμικές στήλες
  Ενέδρα στο Σκορπιό και τη Γλυφάδα
  Στο εδώλιο για παρενόχληση του υδροπλάνου του Ωνάση
  Το κρυφτούλι με τον Αλέξανδρο και τη Φιόνα
  Εισβολή στα άδυτα της ζωής της Τζάκι
  Το σκάνδαλο με τις γυμνές φωτογραφίες
  Τα καλοκαίρια στο Σκορπιό και τα νυχτοπερπατήματα των Ωνάσηδων
  
  Η μαρτυρία της Τζάκι
  «Αισθάνομαι πάρα πολύ ταραγμένη γιατί ο άνθρωπος αυτός, μας έχει κάνει τη ζωή μαρτυρική. Πριν λίγες μέρες ενώ έκανα θαλάσσιο σκι, πέρασε ο Κουλούρης σαν σίφουνας από δίπλα μου και με πέταξε στη θάλασσα. Τον φοβάμαι πάρα πολύ αυτόν τον άνθρωπο και τον θεωρώ επικίνδυνο.»
  Η αγόρευση του εισαγγελέα
  « Ο Κουλούρης θέλησε να λάβη φωτογραφίες του ζεύγους Ωνάση και των προσκεκλημένων του, αδιαφορώντας για τα πάντα. Πλησίασε τόσο κοντά στο αμφίβιο σκάφος, ώστε επήλθε κίνδυνος εις ξένα περιουσιακά πράγματα και ανθρώπους. Δυστυχώς κ.κ. δικασταί , ο Κουλούρης είναι αμελής. Υπήρξε και άλλοτε ήρως επεισοδίων του ζεύγους Ωνάση, θέλοντας να λάβη σκανδαλοθηρικές φωτογραφίες.»
  Από τον επίλογο, κείμενο Στέλιου Παπαδημητρίου
  «Ο Αριστοτέλης Ωνάσης δεν ξόδεψε ποτέ του λεπτά, για να αποκτήσει μία τεχνητή διασημότητα. Είχε το χάρισμα να προκαλεί τη δημοσιότητα – το ίδιο και η κόρη του Χριστίνα εν αντιθέσει προς τον Αλέξανδρο – ακόμη και στα πιο πεζά πράγμα της ζωής του, παραβιάζοντας στην προσωπική του ζωή, ορισμένους κανόνες ταμπού και προκαλώντας άμεσο ενδιαφέρον των δημοσιογράφων και της κοινής γνώμης».
  Γράφει η Ελίζα Βόζεμπεργκ για το βιβλίο
  Η Αλεξία Κουλούρη μέσα από τη γραφή της προσπαθεί και το επιτυγχάνει να απεικονίζει την πραγματικότητα της εποχής χωρίς υπερβολές, με γλαφυρό τρόπο και αντικειμενικότητα. Διότι ενώ αναφέρεται στο πλέον αγαπημένο και εκλιπόν πρόσωπο της ζωής της, τον πατέρα της, δεν του χαρίζεται, του αποδίδει ενέργειες και πράξεις ακριβώς όπως συνέβησαν, πιστή στα γεγονότα της εποχής και παρασύρεται συνειδητά σε συναισθήματα που δικαιώνουν την αντικειμενική γραφή. Παράλληλα με λεπτότητα αλλά και χιούμορ (στοιχείο χαρακτήρα του συγγραφέα που δεν αντίκειται στη δίκαιη καταγραφή) αναφέρεται στην προσωπικότητα του Αριστοτέλη Ωνάση και σε πολύ διακριτά στοιχεία αυτής μέσα από τον τρόπο που ο ίδιος αντιμετώπιζε τους ανθρώπους, αλλά και τη στάση του απέναντι στη δημοσιότητα. Τα κείμενα της Αλεξίας Κουλούρη, εμπλουτισμένα με το σπάνιο φωτογραφικό υλικό που ο πατέρας της της κληροδότησε, μεταφέρουν τον αναγνώστη στις συνήθειες της εποχής εκείνης, στην αυθεντικότητα συμπεριφορών και ηθών και κυρίως στην ειδική στάση που πάντοτε οι διάσημοι έχουν απέναντι στον τύπο, τον φωτογραφικό φακό και τη δημοσιότητα. Η Αλεξία όμως, αναπόφευκτα με τη γραφή της δικαιώνει τη γενετική της προέλευση αφού η δημοσιογραφική της ιδιότητα χαρακτηρίζεται από πάθος για το τέλειο, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τον πατέρα της. Γιατί διαβάζοντας τα κείμενα, αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι ο Δημήτρης Κουλούρης ήταν αθεράπευτα ερωτευμένος με τη δουλειά του, μαχητής, επίμονος, πεισματάρης και αμετάπειστος. Και το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ωνάσης εκτιμούσε τα προσόντα αυτά στην πράξη, φαίνεται από την τελειότητα της δουλειάς του. Έτσι, μέσα από το σπάνιο φωτογραφικό υλικό αποκαλύπτονται ανάγλυφα, συμπεριφορές και κυρίως στιγμές του Αριστοτέλη Ωνάση που αποτελούν σημαντικό υλικό της πολυκύμαντης ζωής του μεγιστάνα. Το βιβλίο της Αλεξίας Κουλούρη είναι ευχάριστο, εύληπτο, έξυπνα γραμμένο και αποτελεί μια δυνάμει μαρτυρία άγνωστων στιγμών του μεγιστάνα Ωνάση μέσα από τον φακό ενός πρύτανη του φωτογραφικού φακού. Μπορώ να πω ότι η συγγραφική ενασχόληση ταιριάζει στη συγγραφέα και εφόσον πρόκειται για την πρώτη της προσπάθεια πιστεύω ότι θα συνεχίσει. Στον σύγχρονο κόσμο της πολυτάραχης διακίνησης ιδεών, κάθε συνεπής προσεγμένη γραφή που συντηρεί με σεβασμό μνήμες και γεγονότα για προσωπικότητες της ελληνικής πρόσφατης ιστορίας, συμβάλλει στον πλούτο του πολιτισμού μας.

Stanley Bing: Ο SUN TZU είναι πια για τα μπάζα;

BEST SELLER ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΑ Σελίδες : 306 € 23

Στο διασκεδαστικό, σοφό, όσο και ουσιαστικό, αυτό βιβλίο ο STANLEY BING, αρθρογράφος του Fortune και συγγραφέας πολλών μπεστ-σέλερ, δίνει πρακτικές και σοφές συμβουλές.
Χιλιάδες χρόνια πριν, ο Κινέζος φιλόσοφος SUN TZU είπε ότι οι καλύτεροι πολεμιστές είναι εκείνοι που είναι τόσο προετοιμασμένοι, δυνατοί και σοφοί, ώστε δεν χρειάζεται καν να πολεμήσουν. H στρατηγική αυτή αποδείχτηκε στην εποχή μας, όχι μόνο εντελώς άχρηστη, αλλά και επικίνδυνη.
Σήμερα, ωστόσο, όσοι επιθυμούν να επικρατήσουν στη μάχη, είτε για μπίζνες πρόκειται, είτε για την ίδια τη ζωή, θα πρέπει να διεξάγουν έναν πολύ προσωπικό πόλεμο.
Με μια σειρά εύστοχα, αστεία και οδυνηρά ρεαλιστικά μαθήματα – βασισμένα στην κερδισμένη με ιδρώτα εμπειρία του από τα πιο ύπουλα και επικίνδυνα επιχειρηματικά χαρακώματα.
Ο Bing διδάσκει στους «μαθητές» του τη νέα «Τέχνη του Πολέμου», λέει στον αρχαίο Κινέζο Sun Tzu να πάει να πνιγεί, βάζει στην άκρη τις ανούσιες ευγένειες, μαθαίνοντας στον δυναμικό manager πώς να κάνει πόλεμο και να απολαμβάνει τη λεία του στον πραγματικό κόσμο, όπου όσοι δεν αρπάζουν, δεν ρίχνουν αγκωνιές και δεν βγάζουν μάτια, μένουν τελευταίοι στο τραπέζι και πληρώνουν το λογαριασμό. Πώς να σχεδιάζει και να διεξάγει μάχες, που εξουδετερώνουν τους άλλους, ενώ προωθούν τα δικά του συμφέροντα και εκείνα των ανθρώπων του.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Ο Bing είναι πραγματικά ξεκαρδιστικός!
Dom Imus
ABC Radio, USA
«Κανείς δεν καταλαβαίνει τον πόλεμο των επιχειρήσεων καλύτερα, και δεν τον παρουσιάζει πιο διασκεδαστικά απ’ ότι ο Stanley Bing. Σ’ αυτό το βιβλίο, μας παρουσιάζει με τρόπο μοναδικό, το επιχειρηματικό παρασκήνιο, τυλιγμένο μέσα σε ένα απίστευτα διασκεδαστικό αμπαλάζ. Αγοράστε ένα έξτρα αντίτυπο του βιβλίου για τον προϊστάμενό σας».
Walter Isaacson
Chairman of CNN, TIME

Ένα απολαυστικό πολεμικό σχέδιο, για το πεδίο μάχης του σύγχρονου χώρου εργασίας. Ο Bing αποδεικνύει μια για πάντα ότι η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος, ιδιαίτερα όταν την πένα τη χειρίζεται ένας manager τέτοιου ύψους και ο τύπος με το ξίφος είναι νεκρός εδώ και χιλιάδες χρόνια».
Neil Cavuto
Vice President of FOX Business Network



Ο STANLEY BING είναι υψηλόβαθμό στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας. Έχει δική του στήλη στο περιοδικό Fortune και είναι ο συγγραφέας πολλών μπεστ-σέλερ, μεταξύ των οποίων το What Would Machiavelli Do? και Throwing the Elephant: Zen and the Art of Managing Up. Έχει, επίσης γράψει δυο μυθιστορήματα: You Look Nice Today και Lloyd: What Happened. Πρόσφατα, εξέδωσε τον τελευταίο του οδηγό για το χώρο εργασίας, το The Big Bing.
Ζει στη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια.

Μαρία Βουτσινά: Παραμύθια για δίαιτες και άλλα...

BEST SELLER ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ 20ΗΜΕΡΟ Σελίδες: 96 €: 13

Μέσα σε κάθε χοντρό υπάρχει ένας αδύνατος, που κλαίει να το απελευθερώσουν, αλλά, που πολύ συχνά ησυχάζει, αν του δώσουν ένα κομμάτι κέικ.
Οι περισσότεροι κρίνουν από την εμφάνιση, δεν μπορούν να είναι διεισδυτικοί. Έτσι, Βασίλισσα του κόσμου είναι η ομορφιά.
Εγώ προσπαθώ να χάσω το περιττό μου βάρος, αλλά με αυτό όλο και με βρίσκει.
Η δίαιτα είναι υγεία, όχι ματαιοδοξία.
Η δύναμη είναι: Απόφαση, πράξη, αποτέλεσμα.
Η κατάκτηση κάθε ονείρου ξεκινά με ένα πρώτο βήμα.
Τα μεγάλα αποτελέσματα έρχονται μέσα από μεγάλες δυσκολίες.
Στηρίξου σε αυτούς που πιστεύουν σε σένα και σε αγαπούν.
Αν δεν τολμάς να ξεκινήσεις, μην περιμένεις να φτάσεις.
Η ζωή δεν είναι πρόβα. Μια φορά ζούμε.
Το μυαλό δεν αποτελεί τμήμα του στομάχου.
Οι πιο πάνω σκέψεις δεν είναι δικές μου, είναι λόγια σοφών ανθρώπων.
Εγώ, απλώς, εδώ θα προσπαθήσω να σας δώσω, με απλό κι ευχάριστο τρόπο, μερικά μυστικά για να πετύχει η δίαιτά σας, έτσι όπως τα αποκόμισα από την πολυετή πείρα μου στη διαιτολογική μου μονάδα.

Η Μαρία Βουτσινά διαθέτει διαιτολογική μονάδα στο Κέντρο της Αθήνας (Άδεια Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών –Πειραιώς Α/Π 31001)

Οι 183 βασικές Μακιαβελλικές ρήσεις, για managers, πολιτικούς και κανονικούς ανθρώπους

Σελίδες : 96 Τιμή: € 12

• 
  
  Η ουσία της Μακιαβελλικής σκέψης διατυπωμένη με συνοπτικό, εύληπτο και σύγχρονο τρόπο.
  Οι σημαντικότερες ρήσεις ενός μεγάλου, όσο και παρεξηγημένου διανοητή, του Νiccolo Machiavelli, έτσι όπως διατυπώνονται στο βασικό κείμενό του «Ο Ηγεμόνας».
  Ο Machiavelli έλεγε ότι η Ιστορία, αλλά και η προσωπική του καθενός μας ιστορία, πρέπει να αποτελούν το δάσκαλό μας, επειδή ό,τι συνέβη θα ξανασυμβεί. Τη δεύτερη φορά όμως πρέπει να αντιδράσουμε σωστά.
  Καταγράφοντας τους προβληματισμούς που μας προκαλούν τα καθημερινά περιστατικά καθώς και την αντίδρασή μας σε αυτά και διυλίζοντάς τους μέσα από την εμπειρία ενός από τα πιο φωτισμένα μυαλά στην Ιστορία, προετοιμαζόμαστε για το μέλλον.
  ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 183 ΡΗΣΕΙΣ
  ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ
  ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
  Αν είσαι πραγματικά αρχηγός σου υποκλίνονται όλοι με το που εμφανίζεσαι.
  Το να προσπαθείς να δείξεις πως είσαι ο αρχηγός αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως είσαι μια μετριότητα.
  Οι άνθρωποι θα σε στηρίξουν για να πάρεις την εξουσία, όχι από αγάπη, αλλά για να βελτιώσουν τη δική τους ζωή.
  Να θυμάσαι πως πάντα οι άνθρωποι θα επιδιώκουν να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλάζοντας αρχηγό.
  Πιο πολύ κόπο από όσον για να κατακτήσεις την εξουσία θα χρειαστείς για να την διατηρήσεις.
  Όσοι δεν έχουν αρχές κι ιδανικά είναι εύπιστοι στους δημαγωγούς.
  Οι άνθρωποι σού κάνουν κακό ή από φόβο ή από μίσος.
  Στον Κοινοβουλευτισμό τον αρχηγό πρέπει να τον εγκρίνουν οι ισχυροί της κοινωνίας.
  Οι άνθρωποι νιώθουν απέραντα υποχρεωμένοι σε κάποιον από τον οποίο είδαν καλό, ενώ περίμεναν να δουν κακό.
  Οι εκπρόσωποι του αρχηγού στις αναποδιές, είτε τον εγκαταλείπουν, είτε τον ανατρέπουν.
  Ακόμα κι σε καιρούς ειρήνης ο Ηγέτης πρέπει να ετοιμάζεται για πόλεμο.
  Όποιος εξιδανικεύει την πραγματικότητα προετοιμάζει την καταστροφή του.Αν είσαι Ηγέτης και δεν μπορούν να σε σεβαστούν θα πρέπει να σε φοβηθούν. Το καλύτερο, όμως, είναι να σε αγαπούν.

Το Μακεδονικό Mέσα από τα ενημερωτικά έγγραφα του Υπουργείου Εξωτερικών

Σελίδες: 96 € : 9,5

Πλήρης, συνοπτική αλλά και απόλυτα τεκμηριωμένη έκθεση του προβλήματος.
Το εθνικό ζήτημα και η ιστορική εξέλιξή του μέσα από ενημερωτικά έγγραφα του υπουργείου των Εξωτερικών και πρακτικά επισήμων συνομιλιών για το συγκεκριμένο θέμα, μεταξύ της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και των γιουγκοσλάβων ομολόγων της.
Το πρώτο τομίδιο μιας σειράς βιβλίων γύρω από τα Εθνικά Ζητήματα (Κυπριακό, Θρακικό κλπ.)
Το κατασκεύασμα της γιουγκοσλαβικής «Μακεδονίας» «φιλοτεχνήθηκε» από τον Τίτο, το 1942 για συγκεκριμένο λόγο, με τη Διακήρυξη του JAYCEE, και με τη σύμφωνη γνώμη του Στάλιν.
Η περιοχή των Βαλκανίων, που έχει αποκληθεί « η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ έχει αποτελέσει το «πειραματόζωο» για τη γεωγραφική διευθέτηση των διπλωματικών σχεδίων του αμερικανικού παράγοντα και των κατά καιρούς, μονίμων ή περιστασιακών, συνοδοιπόρων του.
Στο παρελθόν, υπαρκτές ή ανύπαρκτες μειονότητες, στον Βαλκανικό χώρο, έχουν χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για εδαφικές διεκδικήσεις.

Ο γνωστός δημοσιογράφος Νίκος Σίμος γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής.
Διετέλεσε διευθυντής της «Καθημερινής» και του «Ελεύθερου Τύπου».
Σήμερα είναι ο Εκδότης του «Ελεύθερου Τύπου».
Από τις Εκδόσεις Περίπλους κυκλοφορεί το λογοτεχνικό του βιβλίο «Κύριε Πρόεδρε στη διάθεσή σας», μια σάτιρα της πρωθυπουργικής καμαρίλας.

ΤΟ σ' αγαπώ ΣΕ 185 ΓΛΩΣΣΕΣ

ΣΕΛΙΔΕΣ 96 ΤΙΜΗ € 10

Ένα κομψό, πολύχρωμο, εικονογραφημένο βιβλίο-δώρο.Το πιο έντονο, το κατ' εξοχήν πανανθρώπινο συναίσθημα, εκφρασμένο σε 185 γλώσσες.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Afrikaans

Γερμανικά που μιλούν οι Γερμανοί άποικοι στη Νότια Αφρική— Ek is lief vir jou— Ek het jou liefAkan Μιλιέται στην Γκάνα, στην ανατολική Ακτή του Ελεφαντοστού και σε περιοχές του Τόγκο— Me dor woAlbanian

Αλβανικά

— Te dua— Te dashuroj— Ti je zemra imeAlentejano

Πορτογαλλικά

— Gosto de ti, porra!

Alsacien

Γερμανικής καταγωγής διάλεκτος της Αλσατίας, περιοχής που στην Ιστορία άλλοτε ανήκε στη Γαλλία κι άλλοτε στη Γερμανία.

— Ich hoan dich gear

Amharic

Γαλλικής καταγωγής διάλεκτος της Κεντρικής Αιθιοπίας

— Afekrishalehou— Afekrischalehou— Ewedishalehu (άνδρας/γυναίκα προς γυναίκα)— Ewedihalehu (άνδρας/γυναίκα προς άνδρα)

Apache

Γλώσσα των Ινδιάνων Απάτσι— Sheth she~n zho~n

Arabic

Παλαιά αραβικά— Ohiboke (άνδρας προς γυναίκα)— Ohiboki (άνδρας προς γυναίκα)— Ohibokoma (άνδρας προς γυναίκα προς δύο άνδρες ή δύο γυναίκες)— Nohiboke (περισσότεροι από ένας άνδρας ή μία γυναίκα προς γυναίκα)— Nohiboka (άνδρας προς άνδρα or γυναίκα προς άνδρα)— Nohibokoma (άνδρας προς άνδρα ή γυναίκα προς δύο άνδρες ή δύο γυναίκες)— Nohibokom (άνδρας προς άνδρα ή γυναίκα προς περισσότερους από δύο άνδρες)— Nohibokon (άνδρας προς άνδρα ή γυναίκα προς περισσότερες από δύο γυναίκες)

Arabic

Αραβικά σε χρήση της καλής κοινωνίας— Ooheboki (άνδρας προς γυναίκα)— Ooheboka (γυναίκα προς άνδρα)ArabicΑραβικά καθομιλούμενα— Ana behibak (γυναίκα προς άνδρα)— Ana behibek (άνδρας προς γυναίκα)— Ahebich (άνδρας προς γυναίκα)— Ahebik (γυναίκα προς άνδρα)— Ana ahebik— Ib'n hebbak— Ana ba-heb-bak— Bahibak (γυναίκα προς άνδρα)— Bahibik (άνδρας προς γυναίκα)— Benhibak (πιο πολλοί από ένας άνδρας ή γυναίκα προς άνδρα)— Benhibik (άνδρας προς άνδρα ή άνδρας προς γυναίκα)— Benhibkom (άνδρας προς άνδρα ή γυναίκα προς περισσότερους από έναν άνδρα)— Nhebuk (μιλώντας σε κάποιον που εκτιμούμε)

Argentine

Iσπανικά της Αργεντινής— Te re-quiero

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ

ΣΕΛΙΔΕΣ: 32, € 3
Τα χωρία της «Ελληνικής Νομαρχίας», θεμελιώδους βιβλίου του Ελληνισμού, που κυκλοφόρησε παράνομα στην Ιταλία το 1806, όπου περιγράφεται η συμπεριφορά του κλήρου στην Τουρκοκρατία, ο οποίος μαζί με τους Κοτζαμπάσηδες εκμεταλλευόταν το σκλαβωμένο Γένος, και που κατά τον συγγραφέα «η σημερινή αθλία κατάστασις του ελληνικού ιερατείου είναι η πρώτη αιτία οπού αργοπορεί την απελευθέρωσιν της Ελλάδος».

Το βιβλίο κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο «Ανώνυμος ο Έλλην». Μέχρι σήμερα η επιστημονική έρευνα δεν έχει αποδείξει ποιος είναι ο συγγραφέας του. Ο πιθανότερος είναι ο Αδαμάντιος Κοραής.

Κατά τον «Ανώνυμο τον Έλληνα» δεν ήταν αρκετό, προκειμένου να κερδίσουν την Ελευθερία τους και να συστήσουν στη συνέχεια ένα ευνομούμενο ελληνικό κράτος, να επαναστατήσουν οι ομοεθνείς του κατά των Τούρκων, αλλά και κατά των εσωτερικών εχθρών του Γένους και της ευνομίας, δηλαδή των κοτζαμπάσηδων και του κλήρου.

Είναι άξιο προσοχής ότι στην σύγχρονη ιστορία έχει περάσει η αντίθετη εκτίμηση, τόσο όσον αφορά στη συμβολή του κλήρου στην ανακούφιση και στην αφύπνιση του σκλαβωμένου Έθνους, όσο και στον ξεσηκωμό του.

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

[...] ποιος από αυτούς δεν λατρεύει δύο και τρεις αρχόντισσας με άκραν αναισχυντίαν και σχεδόν φανερά; ‘Ο νύν άρχιερεύς τών ‘Ιωαννίνων είναι μοιχός καί άρσενοκοίτης, χωρίς τήν παραμικράν συστολήν.

[...] Εγώ είδα πολλάκις ένα άρχιεπίσκοπον είς τήν μέσην τής λειτουργίας, νά ύβρίζη, νά άναθεματίζη, καί νά δέρνη όχι όλίγας φοράς τους παπάδες, καί ώς έπί τό πλείστον τούς διακόνους.

[...] Ο θάνατος κανενός Αρχιεπισκόπου αποδεικνύει φανερώτατα τον βρωμερόν χαρακτήρα τής Συνόδου. Επειδή τότε γεννάται εν μίσος αναμεταξύ των, μεταχειριζόμενος καθείς κάθε ουτιδανώτερον μέσον, όπου δυνηθή, δια να αποκτήσει εκείνην την επαρχίαν, το οποίον ακολουθεί εις όποιον δώση περισσότερα χρήματα.

[...] Η Σύνοδος αγοράζει τον πατριαρχικό θρόνο από τον οθωμανικό αντιβασιλέα δια μίαν μεγάλη ποσότητα χρημάτων, έπειτα τον πωλεί ούτινος της δώσει περισσότερο κέρδος, και τον αγοραστή τον ονομάζει πατριάρχη. Αυτός, λοιπόν, δια να ξαναλάβει τα όσα εδανείσθη δια την αγορά του θρόνου, πωλεί τις επαρχίες, στις αρχιεπισκοπές, ούτινος δώσει περισσοτέραν ποσότητα, και ούτως σχηματίζει τους αρχιεπισκόπους, οι οποίοι πωλώσει και αυτοί εις άλλους τας επισκοπάς των. Οι δε επίσκοποι τας πωλώσει των χριστιανών, δηλαδή γυμνώνουσι τον λαό, δια να εβγάλωσι τα όσα εξώδευσαν.

[...] Πώς άραγε ζώσιν αυτοί οι αρχιεπίσκοποι εις τας μητροπόλεις των και ποίαι εισίν αι αρεταί των; Τρώγωσι και πίνωσι ως χοίροι. Κοιμώνται δεκατέσσαρας ώρας την νυκτα και δύο ώρας μετά το μεσημέρι. Λειτουργούσι δύο φοράς τον χρόνο και όταν δεν τρώγωσι, δεν πίνωσι, και δεν κοιμώνται, τότε κατεργάζονται τα πλέον αναίσχυντα έργα, όπου τινάς ημπορεί να στοχασθεί. Και ούτως εις τον βόρβορο της αμαρτίας και εις την ιδίαν ακρασίαν θησαυρίζουσι χρήματα, και οι αναστεναγμοί του λαού είναι προς αυτούς τόσοι ζέφυρες.

[...] Αυτοί, λοιπόν, περιφέρονται εις όλα τα χωρία της επισκοπής και με άκραν ασπλαγχνία εκδύουσι τους πολλά αθώους χωριάτας, και μάλιστα τας γυναίκας. Όταν δεν τοις ευρίσκουσι χρήματα, τότε τίνος αρπάζουσι εν φόρεμα, τίνος εν εργαλείο της γεωργικής, τίνος εν στολίδι της γυναίκας του, και φθάνουν να τους παίρνουν ως και τα δοχεία των φαγητών. Από άλλους πάλιν λαμβάνουν τόσα κιλά σιτάρι, τόσο κρασί. Με ένα λόγο τους γυμνώνουν και έπειτα τους ευλογούν και φεύγουν.

[...] Μετά των Επισκόπων, λοιπόν, έρχονται εκείνοι οι πρωτοσύγκελλοι, οι αρχιμανδρίτες και οι πνευματικοί, οι οποίοι στέλλονται από τα μοναστήρια με κάποιας πανταχούσας. Παρουσιάζονται εις τον αρχιερέα και αγοράζουν παρ’ αυτού την άδειαν του κλεψίματος και έπειτα, με άκρα αυθάδεια, αρχινούσιν από σπίτι εις σπίτι, να ζητούσιν ελεημοσύνη και εκδύουσιν εξόχως τας γυναίκας, όσον ημπορούσι.

Αυτοί έχουσιν έν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω δεν αφήνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. Οι περισσότεροι από αυτούς του κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του ΄Αθους, οπού ονομάζουν ΄Αγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων.

[...] Οι ιεροκήρυκες, οι ψευδοκήρυκες: « Ο Θεός, αδελφοί, μας έδωσε την τυραννίαν έξ αμαρτιών μας, ..την υποφέρωμεν ..χωρίς γογγυσμόν,.. ..«όν αγαπά Κύριος παιδεύει».

Δεν καταλαμβάνετε, ανόητοι ότι το «παιδεύω», εις την ελληνικήν γλώσσαν εννοεί πότε μεν το «διδάσκω», ποτέ δε το «τιμωρώ». Και ούτος ο πατήρ, επειδή αγαπά τον υιόν του, τον διδάσκει, ήτοι τον παιδεύει...

...και λέγετε: «Αγαπητοί ο Θεός μας έδωσεν την οθωμανικήν τυραννίαν, διά να μας τιμωρήση διά τα αμαρτήματά μας και παιδεύοντας μας είς την παρούσαν ζωήν, να μας ελευθερώσει μετά θάνατον από την αιώνιον κόλασιν».

[...] Εκατό χιλιάδες, και ίσως περισσότεροι, μαυρο-φορεμένοι ζώσιν αργοί και τρέφονται από τους ιδρώτας των ταλαιπώρων και πτωχών Ελλήνων. Τόσαι εκατοντάδες μοναστήρια. όπου πανταχοθεν ευρίσκονται, είναι τόσαι πληγαί εις την πατρίδα, επειδή, χωρίς να την ωφελήσουν εις το παραμικρό, τρώγωσι τους καρπούς της και φυλάττουσι τους λύκους, δια να αρπάζουν και ξεσχίζουν τα αθώα και ιλαρά πρόβατα της ποίμνης του Χριστού.

Ιδού, ω Έλληνες, αγαπητοί μου αδελφοί, η σημερινή αθλία και φοβερά κατάστασις του ελληνικού ιερατείου, και η πρώτη αιτία όπου αργοπορεί την ελευθέρωσιν της Ελλάδος

Edgar Allan Poe: Το Κοράκι, Μτφ. Κώστας Ουράνης, Εικονογράφηση: Χρήστος Αθανασιάδης

Σελίδες 80, Τιμή € 9

Το κλασικό ποίημα του Edgar Allan Poe στην ιδανική, όσο και δυσεύρετη, μετάφραση του Κώστα Ουράνη, ως πηγή έμπνευσης του σύγχρονου ζωγράφου Χρήστου Αθανασιάδη.

Για τον ποιητή γράφει ο καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών Βαγγέλης Αθανασόπουλος και για τον ζωγράφο ο κριτικός τέχνης Σωτήρης Μπαχτσετζής. Υπάρχουν επίσης βιογραφίες και εργογραφίες του Poe και του Ουράνη και πλήρης βιβλιογραφία των μεταφράσεων όλων των έργων του Poe στα ελληνικά.

Η ιστορία που διηγείται το ποίημα είναι απλή, αλλά καθόλου αισιόδοξη: Ένας μοναχικός άνδρας προσπαθεί να ανακουφίσει τον πόνο του από την απώλεια της αγαπημένης του Λενόρας εστιάζοντας τη σκέψη του σε κάποια παλιά βιβλία μιας ξεχασμένης γνώσης. Ένα ελαφρό χτύπημα ακούγεται στην πόρτα του, αλλά όταν την ανοίγει βρίσκει σκοτάδι και τίποτα άλλο. Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι ψιθυρίζει το όνομα της Λενόρας, ελπίζοντας πως έχει γυρίσει η χαμένη του αγάπη, αλλά το μόνο που ακούει είναι μια ηχώ που στέλνει πίσω τον ήχο «Λενόρα».

Το χτύπημα ακούγεται πάλι, πιο δυνατό, στο παράθυρο. Μόλις το ανοίγει, μπαίνει ένα μεγαλόπρεπο μαύρο κοράκι που αμέσως πηγαίνει και κάθεται, σοβαρό κι ακίνητο, πάνω στο κεφάλι της προτομής της Παλλάδας Αθηνάς. Η σοβαρότητα του πουλιού φέρνει στην ψυχή του ένα χαμόγελο, και όταν ρωτά το όνομά του, έκπληκτος το ακούει να απαντά «Ποτέ πια». Καταλαβαίνει πως η απάντηση του πουλιού δεν είναι καρπός σοφίας, αλλά το μόνο που έμαθε από κάποιον δυστυχισμένο για τον οποίο αυτές οι λέξεις φανέρωναν τη μόνη προοπτική της ζωής του.

Καλωσορίζει το κοράκι, αν και εκφράζει το φόβο του πως το πρωί κι αυτό θα φύγει και θα τον αφήσει όπως έκαναν και οι χαμένες ελπίδες του, αλλά εκείνο λέει «Ποτέ πια». Παρότι καταλαβαίνει την παράλογη φύση της ομιλίας του πουλιού, δεν μπορεί να αντισταθεί στο παιχνίδι των ερωταποκρίσεων, και συνεχίζει να του κάνει ερωτήσεις.

Ο Χ. Αθανασιάδης αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο αντιπαραβάλλονται δύο διαφορετικές εκδοχές του «πραγματικού». Ο «επίπεδος θάνατος» της εικόνας σε αντιδιαστολή με τη φαντασιακή ακεραιότητα της καθημερινής κοινωνικής πραγματικότητας. Η οξύτητα της παρέμβασης του δεν αφήνει αμφιβολία για το ότι η αιώνια επαναφορά του «πραγματικού» τραύματος δε μπορεί να εξορκιστεί από ένα «ποτέ ξανά».

GREEΚLISH

Σελίδες 80, Τιμή: € 8,50

Το ετοίμασαν φοιτητές και μέσω internet …τείνει να καθιερωθεί !

Mια σειρά από φράσεις που χρησιμοποιεί, κυρίως, η νέα γενιά σαρκάζοντας με κατά λέξιν μετάφραση στα αγγλικά ελληνικές ιδιωματικές εκφράσεις:

A
ARE YOU WORKING ME ?
ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ?
ARE WE GLUING COFFEE POTS ?
ΜΠΡΙΚΙΑ ΚΟΛΛΑΜΕ ?

!

ARE YOU ASKING AND THE CHANGE FROM OVER ?
ΖΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ?

AT THE END THEY SHAVE THE GROOM.
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΞΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΓΑΜΠΡΟ.

B
BETTER FIVE AND IN HAND THAN TEN AND WAITING.
ΚΑΛΛΙΟ ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΡΑ ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΡΕΙ.

BETTER DONKEY - BONDING THAN DONKEY - SEARCHING.
ΚΑΛΛΙΟ ΓΑΙΔΟΥΡΟΔΕΝΕ ΠΑΡΑ ΓΑΙΔΟΥΡΟΓΥΡΕΥΕ.

C
CATCH THE EGG AND MOW IT.
ΠΙΑΣ' ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΦ' ΤΟ.

Νάσος Χριστογιαννόπουλος: Μυθοπερπατήματα

Σελίδες 308 Τιμή € 19

Η ελληνική μυθολογία ξαναγραμμένη με δηλητηριώδες σύγχρονο φίνο χιούμορ, στηριγμένο στην αναφορά στη σύγχρονη διεθνή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.

• Η Αργοναυτική εκστρατεία στην Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου, που πραγματοποίησε ο Ιάσων από την Ιωλκό για να κλέψει το χρυσόμαλλο δέρας. Η αλληγορική αναφορά στην μεγάλη αποίκηση των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο. Μια εκστρατεία ιμπεριαλιστική, όπως θα λέγαμε σήμερα.

• Η εκστρατεία των “Επτά επί Θήβαις”, βασισμένη στο μύθο των δίδυμων γιων του Οιδίποδος και της Ιοκάστης.

• Ο “Θησέας”, ο βασιλιάς της Αθήνας, ο πιο δημοφιλής μυθικός ήρωας, μετά τον Ηρακλή.

Τα “Μυθοπερπατήματα” είναι το δεύτερο βιβλίο-προσέγγιση του Νάσου Χριστογιαννόπουλου –μετά τα “Ορμυθοσκαλίσματα”- που αντιμετωπίζει την ελληνική Μυθολογία από πλευράς ...Παγκοσμιοποίησης.

Ένα σατιρικό κείμενο, που, όχι μόνο δεν προδίδει τους αρχαιοελληνικούς μύθους, αλλά, αντίθετα, τους καθιστά απόλυτα προσιτούς κι ιδιαίτερα ευχάριστους στο σύγχρονο αναγνώστη.

Ο Νάσος Χριστογιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι διδάκτωρ της Νομικής και δίδαξε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε στις Βρυξέλλες ως ανώτερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής .

Το ’92 εξέδωσε μια ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Γκοβόστη.

Από τις εκδόσεις «Εμπειρία Εκδοτική» κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του «Ο ήλιος μπήκε από τη χαραμάδα», ‘Έγκλημα στο Μέγαρο Μουσικής» και «Έρωτας Καθολικώς», καθώς και το λεύκωμα «Ορμυθοσκαλίσματα:Ελληνική ...Μυθολογία».

Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος: Hellas special άφιλτρο

Σελίδες 352, Τιμή € 21

Ιστορική –πολιτική σάτιρα του δημοσιογράφου Ν.Γ.Σακελλαρόπουλου.

Οι Πρωθυπουργοί, τα Κινήματα, οι Βασιλιάδες, οι Πρόεδροι από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι σήμερα ιστορημένα από τον Κιτσάρα, το λαό, στο ύφος της Σχολής του Νίκου Τσιφόρου.

O Σύλλογος αποφοίτων της Eλληνογαλλικής σχολής ‘Saint Paul’

και οι Εκδόσεις Περίπλους

σας προσκαλούν στην παρουσίαση
της 5ης έκδοσης του βιβλίου
του Νίκου Γ. Σακελλαρόπουλου
HELLAS SPECIAL ΑΦΙΛΤΡΟ
Δευτέρα 6 Απριλίου στις 19.00στην αίθουσα εκδηλώσεων της σχολής ( Κουντουριώτου 229-231 )
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
Δημήτρης Αβραμόπουλος, Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Κώστας Π. Γκιουλέκας, Υφυπουργός Εσωτερικών

Θεόδωρος Πάγκαλος, πρ. Υπουργός

Ανδρέας Λοβέρδος, πρ. Υπουργός

Σπύρος Σπυρίδων, Γεν. Γραμματέας Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος

Πύρρος Δήμας, Ολυμπιονίκης, Πρόεδρος Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών

Tη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Γιώργος Καραμέρος.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Μετά, λοιπόν, την απόλυση του Κροκιδά και την εκτέλεση, η χώρα έμεινε ρέστη από Πρωθυπουργό. Η Επαναστατική Επιτροπή, που αν ήτουνε από δεξιούς ή βασιλικούς θα την ελέγανε χούντα, αρχίνησε να ψάχνει νάβρει άλλονε. Γίνηκε, το λοιπόν, Πρωθυπουργός ένας από τα μέλη της. Ο Γονατάς. Στελάρα τον εφωνάζανε στον Στρατό, από τότε που ήτουνε υπασπιστής του Ζορμπά του αρχηγού της Επανάστασης του 1909. Πελοποννήσιος κι αυτός. Από τη Πάτρα. Και νέος. Ήτουνε δεν ήτουνε 46 χρονώνε όταν γίνηκε Πρωθυπουργός.

Νοέμβριος του 1922. Και γαμήκουλας. Δεν του γλίτωνε καμιά κοκόνα. Περπατούσε κι εμάζευε γύρω του όλες τις κλώσες.[…]

[…] Το ΄62 είχαμε και παντρολογήματα. Η Φρειδερίκω έψαχνε από μια λίστα ευγενώνε να βρει συζύγους στα παιδιά της. Τότενες, αυτός ο Χουάν Κάρλος της Ισπανίας βλέπει τη δικιά μας τη Σοφία, τη κόρη του Παυλούτσικου και της Φρειδερίκως και πέφτει ξερός.

- Ναι, αλλά θέλω και προίκα!

- Ε, βέβαια! Θα της δώκουμε τα σεντόνια της, τις κουβέρτες, τα κιλίμια, πετρογκάζ, φωνόγραφο με δυο δίσκους του Μαρούδα, έναν του Καζαντζίδη κι έναν του Τσαουσάκη, ραπτομηχανή, λάμπα πετρελαίου και κάτι σεμενάκια πούχουνε κεντήσει οι βασιλικές κεντήστρες.

- Τι άλλο;

- Θα της δώκουμε και τα τεντζερέδια της. Εμαγιέ με εθνόσημο, παρακαλώ, για να μαγειρεύει εθνοσημασμένη χυλοπίτα με κοτόπουλο.

- Τι άλλο;

- Θα της δώκουμε κι ένα σαλονάκι μούρλια, καρυδιά. Βαράγκη!

- Τι άλλο;

- Θα της δώκουμε και ψυγείο!

- Τι ψυγείο;

« Έχουμε και πάγου, έχουμε κι ΙΖΟΛΑ. Ότι επιθυμάτε…

- Τι άλλο;

- Θα της δώκουμε και μια δωδεκάδα ποτήρια να μη σκύβετε να πίνετε απ’ τη βρύση και πονέσει η μέση σας!

- Τι άλλο;

- Θα της δώκουμε και δυο καφάσα Μπυράλ που δεν έχετε στην Ισπανία!

- Τι άλλο;

- Ε, τι άλλο; Τη κρεβατοκάμαρα την παίρνει ο γαμπρός!

- Κι από μετρητό;

- Θες και μετρητό ρε προικοθήρα;

Νέες φασαρίες. Η Φρειδερίκω ήθελε να προικίσουμε εμείς, τη κόρη της.

- Κάτσε καλά μωρή. Τα γαμησιάτικα του Μπουντραγκένιο θα τα πλερώσουμε εμείς;

Νέος ξεσηκωμός. Φωνές. Αντάρα, για τα έξοδα του γάμου. Τελικά, ο Χουάν Κάρλος την επήρε πληρωμένη. Αλλά δεν του εδώκαμε ούτε σαλονάκι, ούτε τα εμαγιέ τεντζερέδια με το εθνόσημο. Είχε, λέει, δικά του. […]

[…]Ο Κοκός, εκείνη τη περίοδο, έλεγε στους Αμερικάνους, ότι η Ελλάδα είναι σε χάος κι ότι κάποιοι τον επιέζουνε να τα βάλει με τον Παπαντρέου.

-Ποιοι είν’ αυτοί ρε Κοκέ;

- Κάτι φιλαράκια…

- Φοράνε αρβύλες;

- Δεν σας λέω, δεν είμαι μαρτυριάρης…

- Έχουν’ αστέρια;

- Έχουνε. Έναν ουρανό μ’ αστέρια!

- Ο Γιάννης Βογιατζής σε πιέζει ρε μαλακοπίτουρα;

- Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου όρκο βαρύ σου κάνω!

- Η Τζένη Βάνου σε πιέζει ρε αδιάβροχε;

Έλεγε ακόμη, ότι αν ο Παπαντρέου αναμιχθεί στον Στρατό, όπως είχε κάνει με τους χωροφυλάκους, θα ζητήσει τη παραίτησή του.

Αλλά, δεν ήτουνε τότενες δυνατός να τα βάλλει με τον γέρο.[…]

[…] Πετάγεται, τότενες, ο βλάχος, ο Αβέρωφ.

- Πριν πάμε σε σχηματισμό κυβέρνησης, να φωνάξουμε τον Καραμανλή…

Οι άλλοι στραβομουτσουνιάσανε.

- Που να τον εβρούμε τώρα;

- Μα είναι μακριά κι εμείς καιγόμαστε…

- Έχουμε και διαφορά ώρας με το Παρίσι…

- Αφήστε μη τον εξυπνήσουμε και μας πλακώσει στα μπινελίκια…

Κι αρχινάνε να μοιράζουνε θέσεις.

Πρωθυπουργός ο Κανελλόπουλος, αντιπρόεδρος ο Μαύρος και πάει λέγοντας.Ο βλάχος, όμως, δεν τόβαλε κάτω. Ψάχνει, βρίσκει τον Καραμανλή στο Παρίσι. Του τηλεφωνάει.

- Εμπρός, εμπρός ποιος είναι;

- Ο Αβέρωφ…

- Ποιος είναι ρε; Δεν ακούω καλά…

- Αυτό το ξέρουμε, ο Βαγγέλης είμαι, ο Αβέρωφ…

- Ποιός;

- Ο Αβέρωφ ρε κουφάλογο!

- Ποιός;

- Α- βέ- ρωφ! Α-βέ-ρωφ!

- Ποιος ωφ ρε; Δεν μιλάω με κουμμούνια…

- Ο Αβέρωφ ρε, ο Αβέρωφ…

- Ααααα, έλα ρε, τι κάνεις, τα παιδιά καλά; Τ’ αμπέλια, τα τυριά;

- Κουφέ ακούς; Πάρε αερόπλανο, πάρε παπόρο, έλα με τα πόδια, έλα κολυμπώντας, πάντως έλα…

Μιλάει ο Καραμανλής στο τηλέφωνο με τον Γκιζίκη, μιλάει με τους αρχηγούς του Στρατού, του λένε τα δικά τους, ακούει τα μισά, ψήνει και τον κολητάρι του, τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν, να του δώκει τ’ αερόπλανό του για να γυρίσει πίσω στο πιτς φυτίλι και φτάνει στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου τα ξημερώματα. Ξημέρωνε η μέρα πούπεφτε η χούντα! […]

Ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Οικονομικά και πήρε πτυχίο εκτελωνιστή. Είναι από τους πρωτεργάτες της «Ελεύθερης Ραδιοφωνίας», με την ενασχόλησή του από το 1987 στο «Κανάλι 1» του Πειραιά και, στη συνέχεια, σε άλλα ραδιόφωνα.

Ασχολήθηκε πολλά χρόνια με την παραγωγή στη δισκογραφία, ενώ στη δημοσιογραφική του πορεία πέρασε πολλά χρόνια στο πολιτικό ρεπορτάζ.

Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής στην εφημερίδα «Sportime», εκδότης και διευθυντής στην «Αθλητική Ηχώ», διευθυντής στην «Πειραϊκή Πολιτεία» και διευθυντής στο περιοδικό «Match Ball”.

Είναι το πρώτο του βιβλίο.

Στέλλα Μιχάλα, Πιάνο στ' αστέρια

Σελ.192 Τιμή: € 16

Το μυθιστόρημα, της Ρεθυμνιώτισσας συγγραφέως , είναι μια ιστορία από την Κρήτη.

Αναφέρεται στη γυναίκα της Κρήτης και στον αγώνα της με το κατεστημένο και τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν στη ζωή της, τις περασμένες εποχές.

Ηρωίδα της υπόθεσης του βιβλίου είναι η Ανθή, μια δειλή, ήσυχη μεγαλοκοπέλα, που ζει κλεισμένη στο σπίτι της, σε μια γειτονιά του Ρεθύμνου, απασχολημένη με τα βάσανα της οικογένειας της, ξεχνώντας τον εαυτό της.

Ζει την καταστροφική μανία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα από τις δραματικές περιπέτειες των ανθρώπων γύρω της και της φιλίας της, με έναν καλόκαρδο Γερμανό φαντάρο.

Η Αντίσταση κατά των κατακτητών περνά δίπλα της, συμμετέχει ενεργά χωρίς ποτέ η ίδια να καταλάβει τα σπουδαία κατορθώματα της.

Μετά τον πόλεμο, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί και η Ανθή υπακούοντας στις παραδόσεις του τόπου της αρραβωνιάζεται, με προξενιό, ένα άντρα μικρότερο της, που δεν την ερωτεύτηκε και που στο τέλος ξενιτεύτηκε, για να γλιτώσει από την άδικη μοίρα του, του γάμου του μαζί της.

«Ο χρόνος σαν ένα μεγάλο ποτάμι παράσερνε ελπίδες, πόθους, όνειρα και όλα γύρω της τα έκανε να μοιάζουν μεταξύ τους και να ξεχνιέται όλο και περισσότερο η ζωή που ζήσανε, πόλεμος, κατοχή, φτώχεια, έρωτες, πίκρες, ξενιτεμός. Ξεχάστηκε ακόμη και μια γεύση ακαθόριστη από μαρμελάδα και σοκολάτα, που για χρόνια τριγύριζε στο στόμα της».

Η Ανθή, χαρίζει την αγάπη και την φροντίδα της, στους ανθρώπους γύρω της και παρακολουθεί την ζωή τους, μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους, που φυλάει με επιμέλεια. Ζει τον έρωτα και τον γάμο του μεγάλου αδερφού της με μια χωριατοπούλα και την δραματική κατάληξη του.

Μαθ�